You'll geτ your balls to the wall (θα κρεμάσουμε τ' αρχίδια σου στον τοίχο), θα ρθεί η ώρα

Accept 1983, Heavy Metal: Balls to the wall

Από τα πιο επαναστατικά τραγούδια ever

Οι στίχοι χρησιμοποιούν τη δουλεία όχι μόνο με την κυριολεκτική έννοια, αλλά και ως μεταφορά για την καταπίεση, την οικονομική εκμετάλλευση, και την πνευματική υποδούλωση που βιώνει ο κόσμος.

1. Η Κατάσταση της Καταπίεσης:

   • Οι πρώτες στροφές περιγράφουν την άδικη κατάσταση ("Too many slaves in this world / Die by torture and pain") και πώς πολλοί έχουν εσωτερικεύσει την καταπίεση ("They're killing themselves - going insane" / "They believe slaves always lose / And this fear keeps them down").

2. Η Εξέγερση:

   • Η κύρια ιδέα είναι ότι οι "καταραμένοι" (the damned- όλης της Γης οι κολασμένοι), δηλαδή οι καταπιεσμένοι, θα φτάσουν σε ένα σημείο καμπής ("One day the tortured stand up / And revolt against the evil").

   • Η φράση "Balls to the Wall" είναι μια αμερικανική αργκό έκφραση που σημαίνει "με όλη τη δύναμη", "στα άκρα", "με πλήρη ταχύτητα" (π.χ., στη μηχανική, όταν ο ρυθμιστής φτάνει στα όριά του) — εδώ σημαίνει ότι η αντίδραση θα είναι βίαιη, αποφασιστική, και ολοκληρωτική. Ο καταπιεστής θα "πάρει" το τίμημα της δικής του βίας. (σ.σ.Μπορεί επίσης να μεταφραστεί: τ'αρχίδια στον τοίχο(θα κρεμάσουμε)

3. Η Πρόκληση σε Δράση:

• Η τελευταία στροφή είναι μια άμεση πρόσκληση για παγκόσμια δράση ("Come on man, let's stand up all over the world... we're gonna fight for the right"). Ο τόνος είναι εξαιρετικά επιθετικός και επαναστατικός, χρησιμοποιώντας υπερβολές και βίαιες εικόνες για να τονίσει την απελπισία και την αποφασιστικότητα της εξέγερσης.

Αγγλικοί Στίχοι (Accept - "Balls to the Wall") Ελληνική Μετάφραση

Too many slaves in this world      Πάρα πολλοί σκλάβοι σ' αυτόν τον κόσμο

Die by torture and pain                 Πεθαίνουν από βασανιστήρια και πόνο

Too many people do not see          Πάρα πολλοί άνθρωποι δεν βλέπουν

They're killing themselves - going insane      Σκοτώνουν τους εαυτούς τους - τρελαίνονται

Too many people do not know                      Πάρα πολλοί άνθρωποι δεν ξέρουν

Bondage is over the human race                    Ότι η υποδούλωση είναι πάνω από την ανθρώπινη φυλή

They believe slaves always lose                    Πιστεύουν ότι οι σκλάβοι πάντα χάνουν

And this fear keeps them down                     Και αυτός ο φόβος τούς κρατάει κάτω

Watch the damned (God bless ya)                 Παρακολούθα τους καταραμένους (Ο Θεός να σ' ευλογεί)

They're gonna break their chains (Hey)         Θα σπάσουν τις αλυσίδες τους (Έι)

No, you can't stop them (God bless ya)          Όχι, δεν μπορείς να τους σταματήσεις (Ο Θεός να σ' ευλογεί)

They're coming to get you                              Έρχονται να σε πιάσουν

And then you'll get your                                 Και τότε θα πάρεις

Balls to the wall, man                                     Τα πάντα στον τοίχο, φίλε (τα άκρα, ολοκληρωτικά)

You may screw their brains                            Μπορείς να τους γαμήσεις τα μυαλά

You may sacrifice them, too                           Μπορείς να τους θυσιάσεις, επίσης(βλ.Τέμπη)

You may mortify their flesh                           Μπορείς να νεκρώσεις τη σάρκα τους

You may rape them all                                   Μπορείς να τους βιάσεις όλους

One day the tortured stand up                        Μια μέρα οι βασανισμένοι θα σηκωθούν

And revolt against the evil                              Και θα εξεγερθούν ενάντια στο κακό

They make you drink your blood                  Θα σε κάνουν να πιεις το αίμα σου

And tear yourself to pieces                            Και θα σε ξεσκίσουν σε κομμάτια

Come on man, let's stand up all over the world      Έλα, φίλε, ας σηκωθούμε σε όλο τον κόσμο

Let's plug a bomb in everyone's arse                      Ας χώσουμε μια βόμβα στον κώλο του καθενός

If they don't keep us alive -                                    Αν δεν μας κρατήσουν ζωντανούς - θα
we're gonna fight for the right                              πολεμήσουμε για το δίκιο

Build a wall with the bodies of the dead -            Χτίστε έναν τοίχο με τα σώματα των νεκρών
and you're saved                                                    - και είστε σωσμένοι

Make the world scared -                                       Κάνε τον κόσμο να φοβηθεί - 
come on, show me the sign of victory                 έλα, δείξε μου το σημάδι της νίκης

Δεκεμβριανά 2008

Το παρακάτω κείμενο αποτελεί ένα κεφάλαιο από το βιβλίο που γράφω "Δημοκρατία αυτή η άγνωστη... κρίση". 

“Sweet child in time, You’ll see the line

The line that’s drawn between, The good and the bad

See the blind man, shooting at the world

The bullets flying, they taking toll

Child in time – Deep Purple

Κεφάλαιο 4

Δεκεμβριανά 2008

Η αλλοτρίωση του ανθρώπου από αξίες και ιδεολογίες φαίνεται ότι αποσαθρώνει πιο γρήγορα και καίρια αυτούς που πια έχουν ενσωματωθεί στο σύστημα από διάφορες θέσεις. Οι περισσότεροι που απλώς «κοιτούν την δουλειά τους» και γίνονται «νοικοκυραίοι» μεταλλάσσονται τόσο πολύ στην φύση αυτού που ο Αριστοτέλης ονομάζει «πολιτικό ον», ώστε καταντούν σε περιόδους αναταραχής να γίνονται θερμοί υποστηρικτές ενός συστήματος που πολεμά τα ίδια τους τα παιδιά, όταν αυτά πράττουν την πιο φυσική, τολμηρή και ευγενή πράξη: Να αμφισβητήσουν.

Η διατήρηση της καθεστηκυίας τάξης που προσφέρει ασφάλεια έναντι ενός αγνώστου μέλλοντος είναι πιο δυνατή από την ύπαρξη Δημοκρατίας. Μιας Δημοκρατίας που βασικό της συστατικό είναι η διαρκής αμφισβήτηση της ορθής λειτουργίας της.

Εκείνες τις ημέρες του Δεκέμβρη του 2008 θα έπρεπε να φτάνει για εμάς τους μεγαλύτερους, αυτούς που είχαν κατακτήσει – έτσι νόμιζαν τουλάχιστον – μια μεσοαστική θέση σε ένα σύστημα που θεωρούσαν ότι λειτουργούσε και μάλιστα χωρίς εναλλακτική, μια βόλτα στο ταραγμένο κέντρο. Να αναμιχθεί με τους δεκαπεντάχρονους και αντί να σταθεί κριτικά και με την αλαζονεία της ηλικίας απέναντί τους, να προσπαθήσει να ενεργοποιήσει το κολοβωμένο από τους συνεχείς συμβιβασμούς συναισθηματικό όργανο. Τα έντονα συναισθήματα που θα προσλάμβανε θα ενεργοποιούσαν τα αντανακλαστικά που θα έπρεπε ως πολιτική προσωπικότητα να έχει πάντα οξυμένα. Τότε θα αναρωτιόταν που κάνει λάθος ο ίδιος και το σύστημα που υπερασπίζεται. Θα αναρωτιόταν γιατί στην κορυφή των προτεραιοτήτων του κυριαρχούν ο καταναλωτισμός, η φοβική ανάγκη για ασφάλεια και υποταγή σε έναν άκρατο υλισμό, που το μόνο που ζητά ως αντάλλαγμα είναι η ελευθερία του.

Όλα αυτά βέβαια οι έφηβοι δεν τα σχηματοποιούσαν με τη λογική για να τα εκφράσουν. Ξεχείλιζαν μέσα από τα μάτια τους σαν συναίσθημα και σαν απαίτηση της ίδιας της φύσης του είδους μας.  Αν καταφέραμε να ευνουχίσουμε αυτή τη ρώμη της νεολαίας μας τότε ο αφανισμός του πολιτισμού μας θα έρθει ως φυσική συνέχεια.

Θα ήθελα εδώ να κάνω μια παρένθεση και να ασχοληθώ με τα γεγονότα του Δεκεμβρίου του 2008 κάνοντας μια αποτίμηση. Η προσέγγιση είναι προσωπική και δεν θα ασχοληθεί με θεωρίες συνομωσίας, ανεξαρτήτως αν αληθεύουν ή όχι. Αυτό που θέλω να αποδώσω είναι το πως εξέλαβα την αντίδραση των ανθρώπων που συμμετείχαν, συναισθηματικά – είτε ενεργά είτε όχι, είτε από την πλευρά αυτών που κατέβηκαν στο δρόμο είτε όχι, είτε επιδοκίμαζαν είτε όχι. Το κάνω αυτό θεωρώντας ότι, ασυνείδητα, τα Δεκεμβριανά του 2008 ήταν η ενστικτώδης αντίδραση, κυρίως της νεολαίας έναντι της λαίλαπας που θα ακολουθούσε το 2010.

Τι έγινε λοιπόν το Δεκέμβρη του 2008;

Τα Δεκεμβριανά του 2008 ήταν ΕΞΕΓΕΡΣΗ πέραν πάσης αμφιβολίας. Μια εξέγερση που διοχετεύτηκε σε ένα θυμικό μιας κοινωνίας που δεν δίνει κανένα όραμα στους νέους της, εκτός από την αγοραία προοπτική της οικονομικής επιτυχίας (μιας επιτυχίας που τελικά εξελίχθηκε σε όλεθρο).

Η βία ασκήθηκε πρωτίστως από την ασυλία των κυβερνώντων προς εαυτούς και ημετέρους.  Βία ήταν η κάλυψη και η συνενοχή στο πλιάτσικο του δημόσιου χρήματος.

Θυμόμαστε τα θέματα της επικαιρότητας της εποχής με τα συνεχόμενα σκάνδαλα. Αυτό κατέδειξε και πόσο είναι στην πραγματικότητα αποκομμένη η λαϊκή βούληση από τους ασκούντες την εξουσία που βρίσκονται στην κυριολεξία σε έναν κόσμο δικό τους (και αυτό τελικά έκανε τα συμφέροντα των κυβερνώντων αντίθετα και εχθρικά προς τον Λαό).

Όσοι κατάφεραν εκείνη την εποχή να συνειδητοποιήσουν το μέγεθος – έστω δυνητικό – του τι συμβαίνει, είτε κομματικοί σχηματισμοί, είτε θεσμικοί είτε η διανόηση, δεν ήταν ικανοί να διοχετεύσουν την ακατέργαστη οργή και το θυμικό που θα καθοδηγούσαν την εξέγερση σε πιο δημιουργικά μονοπάτια.

Τα Μέσα Μαζικής Ενημέρωσης έκαναν ότι μπορούσαν για  να ενεργοποιήσουν τα συντηρητικά ανακλαστικά της κοινωνίας, κυρίως μέσω του φόβου και της ποινικοποίησης των όποιων φωνών μιλούσαν για εξέγερση και για μια ευκαιρία ώστε να απαιτηθούν ή να επιτευχθούν πραγματικές συστημικές αλλαγές. Η προσπάθεια αυτή αποκαλύπτει έναν ρόλο ύποπτο, υποκείμενο σε συμφέροντα και ιδεολογήματα, και πάντως μακριά από τη διαδικασία ενημέρωσης του κοινού.

Τα παραπάνω συμπεράσματα στηρίζει η ροή των γεγονότων και της υφέρπουσας νοσηρής ατμόσφαιρας που δηλητηρίαζε την πολιτική ζωή του τόπου.

            Στις 6-12-2008 ένας έφηβος, ο Αλέξανδρος Γρηγορόπουλος δολοφονήθηκε στην συνοικία των Εξαρχείων από έναν ειδικό φρουρό και όπως έδειξε η δικαστική διαδικασία, ο αστυνομικός πυροβόλησε αναίτια προς το πλήθος σε μια έξαρση κατάχρησης εξουσίας, αλαζονικής χρήσης ισχύος και στρεβλής-διεστραμμένης αίσθησης καθήκοντος.

Οι συμβολισμοί είναι πολύ ισχυροί σε κάθε κοινωνία. Ο συμβολισμός του συγκεκριμένου γεγονότος ενεργοποιεί στο συλλογικό ασυνείδητο της νεολαίας μια ασφυκτική ανάγκη αντίδρασης. Ο αστυνομικός συμβολίζει την ισχύ του κράτους. Μια ισχύ που δεν διστάζει να τη μετατρέψει σε δολοφονική βία απέναντι στο ίδιο το μέλλον της χώρας. Η έννοια κράτους, χώρας και βίας συγχέονται σε μια έννοια εχθρική προς κάθε μέλλον. Η προσπάθεια συγκάλυψης του γεγονότος από την πρώτη στιγμή, δείγμα διαπλοκής μεταξύ των θεσμοθετημένων εξουσιών, αποκαλύπτει την κατάλυση του δικαίου και της Δημοκρατίας. Η καθεστηκυία τάξη, ως νέος Κρόνος, δεν διστάζει να φάει τα παιδιά της για να εξαλείψει την θέληση για συστεμικές αλλαγές σε αυτούς που τους δημιουργεί αποστροφή η βαλτωμένη πραγματικότητα.

Κατόπιν τα πράγματα κινούνται μάλλον φυσικά. Στην Αθήνα, στην Θεσσαλονίκη, στην Πάτρα, στο Αγρίνιο, στα Γιάννινα, στην Μυτιλήνη, στην Κομοτηνή, στον Βόλο και τη Λάρισα ξέσπασαν επεισόδια, ταραχές που μπορούν να χαρακτηριστούν και ως εξεγέρσεις χωρίς σκοπό και αιτήματα, όπως εξ αρχής φαίνεται. Είναι όμως έτσι;

Οι αναλύσεις των ειδικών και των «ειδικών» (κυρίως των δεύτερων) ήταν πολλές. Το πρόβλημα και με τους δύο είναι ότι συνήθως δεν έχουν πια καμία σχέση με την κοινωνία και το αίσθημα που υπάρχει στο συλλογικό της ασυνείδητο.

Πολλοί ήδη λένε ότι στα Εξάρχεια, λόγω της ιδιότυπης εξάπλωσης του αντί-εξουσιαστικού χώρου, ήταν αναμενόμενο, τουλάχιστον στατιστικά, ένα τέτοιο γεγονός. Απ’ όσο μπορώ να καταλάβω όμως ο αδικοχαμένος έφηβος δεν ήταν του χώρου αυτού (όχι ότι θα είχε και σημασία), ούτε απείλησε τη ζωή του αστυνομικού ώστε αυτός να βρεθεί εν αμύνη.

Η αστυνομία δεν είναι και ο πλέον αξιόπιστος θεσμός στην Ελλάδα. Από τον καιρό της επτάχρονης δικτατορίας είναι καταδικασμένη στην συνείδηση του λαού για τον ρόλο του ιδεολογικού φρουρού που έπαιξε. Με διάφορες υποθέσεις που έχει χειριστεί με ύποπτο τρόπο, έχει καταφέρει από μόνη της να καταπέσει ηθικά απέναντι στον πολίτη. Καίριο και κύριο πλήγμα είναι η ενοχοποίηση ανθρώπων σε διαδηλώσεις και πορείες, υπόθεση ζαρντινιέρας, υπόθεση πράσινων παπουτσιών, υπόθεση ενοχοποίησης φοιτητή στη Θεσσαλονίκη κλπ, που την ανάγουν πάλι σε ιδεολογικό φρουρό.

Στα χρόνια που θα ακολουθήσουν ο ρόλος αυτός θα εκτραχυνθεί απέναντι στους πολίτες που εξαθλιώνονται με ταχείς ρυθμούς, σε ρόλο πραιτοριανού που προστατεύει την εξουσία. Μια εξουσία που δεν εκπορεύεται, δεν πηγάζει από το Λαό, όπως ορίζει το Σύνταγμα αλλά από εξωθεσμικές δυνάμεις.

Η ατιμωρησία των αστυνομικών από την δικαστική και πολιτική ηγεσία όταν παρεκκλίνουν των καθηκόντων τους έχει σκοπό να ισχυροποιείται η ίδια η ιδέα της εξουσίας έναντι κυρίως των πολιτών. Το κράτος ως τέτοια ιδέα επιβάλλει τον εαυτό του έναντι του νόμου προβάλλοντας ως νομιμοποιητική αρχή την ισχύ του να ασκεί βία. Πολλές φορές μάλιστα η βία ασκείται από ένστολους που χωρίς διακριτικά χάνονται στην ανωνυμία της ομοιομορφίας της ολοπρόσωπης μάσκας. Μια νέα επινοημένη ιδιότυπη ασυλία. Μια ασυλία κατά πολύ χειρότερη από το «περίεργο» ιδιώνυμο της κουκούλας, αφού η πολιτεία αντί να εκπροσωπείται επώνυμα και υπεύθυνα από τους εντεταλμένους της επιλέγει ένα θολό ρόλο προστασίας/καταστολής.

Είναι όμως αυτά αρκετά ώστε να δικαιολογήσουν τα βίαια επεισόδια και όποια φαινόμενα παρατηρήθηκαν; Η αλήθεια είναι ότι με τα επεισόδια ξεσπάει μια οργή που δεν έχει που να διοχετευτεί. Μια οργή που είναι ένα κοινωνικό και μόνο φαινόμενο, μια αντίδραση σε αυτό που ήταν, που είναι (και που ερχόταν γοργά – μόλις δύο χρόνια μετά - αλλά δεν το γνωρίζαμε ακόμη).

Σε μια χώρα σαν την Ελλάδα που όλα κινούνται γύρω από μια εξουσία που παρά τα σκάνδαλα, την κακοδιαχείριση, την αδιαφάνεια, το ρουσφέτι, την δικτατορία της μετριότητας μέσα από τα στεγανά, την χειραγώγηση των μέσων μαζικής ενημέρωσης με τη διαπλοκή μαζί τους, τον συγχρωτισμό των πολιτικών ταγών με τους οικονομικά ισχυρούς, των (παρα)δικαστικών, (παρα)εκκλησιαστικών, των (παρα)πολιτικών, των (παρα)κρατικών, του υποκόσμου, τη διαπλοκή όλων αυτών κανείς δεν τιμωρείται, τότε δεν διαφαίνεται κάποιο μέλλον για τους πολίτες της χώρας, ειδικά για το πιο δημιουργικό κομμάτι της, τους νέους.

Σε ένα σύστημα που στηρίζει και ενισχύει αυτούς που δημιουργούν τις κρίσεις, που επιδιώκει την αποκοπή των πολιτών από την εξουσία, που με τη στάση του υποκινεί την καταστροφή του όποιου φυσικού περιβάλλοντος, το κάψιμο των δασών, που προάγει το χρήμα ως στόχο και την ατομική οικονομική ευμάρεια ως αυτοσκοπό, που κανόνας του στην πράξη είναι το «ο σκοπός αγιάζει τα μέσα», και διατυμπανίζει «το νόμιμο είναι και ηθικό», που ξεπουλά το δημόσιο πλούτο και παρόλα αυτά μεγαλώνει το χρέος του κάθε Έλληνα υποθηκεύοντας το όποιο μέλλον, που το ενδιαφέρει μόνο η επιβίωσή του ως έχει, που υποβαθμίζει ότι υποχρεούται να κρατήσει στον έλεγχό του (παιδεία – υγεία - ασφάλιση), ώστε τελικά να κάνουν business οι κομματικοί υποστηρικτές του ιδιωτικού τομέα.

Από την άλλη μεριά έφηβοι και νέοι που μεγαλώνουν σε μέγα-αστικά περιβάλλοντα, χωρίς φύση, χωρίς ηρεμία, χωρίς παιχνίδι, με μια χρησιμοθηρική παιδεία και το άγχος ενός καταπιεστικού συστήματος εξετάσεων, για σπουδές χωρίς αντίκρισμα, χωρίς επιλογή και χωρίς όραμα. Να έχουν να προσβλέπουν μόνο στην είσοδό τους σε μια αγοραία  κοινωνία και νοοτροπία, χωρίς αξιοπρέπεια χωρίς μέλλον, χωρίς καμία ελπίδα συμμετοχής στα τεκταινόμενα – προνόμιο των παρατρεχάμενων των παρακοιμώμενων, των κάθε λογής αναξίων.

Υποχρεωμένοι να υπάρξουν σε μια κοινωνία που βρίσκεται σε δανεική αποχαύνωση, σε διαρκή ύπνωση. Μια κοινωνία που εκπαιδεύεται να βλέπει τον εαυτό της σε ριάλιτυ, να εκτονώνεται στο γήπεδο, να αναπτύσσει υπέρμετρο ατομικισμό. Τελικά ο κάθε πολίτης μαθαίνει να κοιτά τη δουλειά του, να φοβάται μη χάσει τη δουλεία του. Εκπαιδευόταν από τους «ηγέτες» του για χρόνια να κουρνιάζει στη θαλπωρή των δανείων και των καρτών, των επιτοκίων και των μετοχοδανείων. Να χάνει τελικά το νόημα της ύπαρξης και την επιθυμία όσο και ικανότητα του κοινωνείν.

Και βλέπει ο έφηβος, ο νέος και ο λίγο μεγαλύτερος το μέλλον του αναίτιο, χωρίς σημασία και σημαντικότητα. Δεν του αρέσει να γίνει και ο ίδιος το είδος του ανθρώπου που χλευάζει και αποστρέφεται, όπως αυτοί που έχουν νοητικά πιαστεί στα βρόχια αυτού του σκεπτικού.

Νομοτελειακά λοιπόν, όταν ένας εκπρόσωπος της «δημόσιας» και της «ιδιωτικής» εξουσίας παρεκτραπεί δίνει αφορμή να βρει η οργή το δρόμο της και να ξεσπάσει κυρίως πάνω στους εκπροσώπους της αγοραίας φιλοσοφίας, τις τράπεζες, αλλά και των καταστημάτων γενικότερα (επί δικαίων και αδίκων – αδίκων αν η απάθεια δεν είναι συμμετοχή).

Το φαινόμενο των συγκεκριμένων ξεσπασμάτων βίας δεν αναλύθηκε ποτέ ευρέως, ειδικά από τους κρατούντες. Επιλέγουν να κρατούν την οπτική της αντιπαράθεσης μικρών μειοψηφιών που επιζητούν την αποσταθεροποίηση της κοινωνίας. Το πρόβλημα είναι ότι ως κοινωνία θεωρούν τον μικρό γυάλινο κόσμο που ζουν. Δεν αντιλαμβάνονται ότι οι πρώτοι που θα αντιδράσουν είναι αυτοί που έχουν πιο ευαίσθητα κριτήρια ώστε να συναισθανθούν τα αδιέξοδα που οδηγούν οι προβληματικές δομές ενός συστήματος. Το θέμα προφανώς δεν είναι η βία αλλά εκείνες οι συνθήκες που την δημιουργούν ως κοινωνικό φαινόμενο. Με το πέρασμα του χρόνου μεγάλο τμήμα της κοινωνίας αν δεν την επικροτεί, φτάνει να την ανέχεται. Ακόμη και εκείνη η βάση που κινείται συντηρητικά συνήθως, στην περίοδο που αισθανθεί το πολιτικο-οικονομικό κατεστημένο να απειλεί την ύπαρξή της μετατοπίζεται σε πιο ακραίες θέσεις.

Βέβαια το 2008 η κρίση δεν είχε πλήξει την Ελλάδα και η βάση αυτή, ο «κοσμάκης», οι «νοικοκυραίοι» όπως τον βαφτίζουν τα μέσα, αυτοί που παρακαλούσαν πάντα έστω για «ένα λοχία να βάλει τάξη» ώστε τα κοινονικοοικονομικά κεκτημένα να μην απειληθούν, ήταν αρκετά μεγάλη. Όμως αυτοί είναι που ενδιαφέρονται μόνο για τον εαυτό τους, δεν έχουν όραμα, ίσως μισούν και αυτούς που έχουν, και δεν τους νοιάζει στην πραγματικότητα το μέλλον. Προτεραιότητα θα έπρεπε να είναι το μέλλον της χώρας/Λαού και όχι η περιουσία του "κυρ Παντελή" κατά το γνωστό τραγούδι.

Όσο για αυτό που λένε κάποιοι πολιτικοί μας, ότι βάλλεται η δημοκρατία, θα έπρεπε να πληροφορηθούν ότι Δημοκρατία ονομάζεται το πολίτευμα στο οποίο την εξουσία δεν την ασκούν οι λίγοι αλλά όλος ο Λαός και δεν έχει σχέση με το σημερινό πολίτευμα που συμμετέχουν κάποιοι λίγοι και συνδιαλέγονται μόνο με τους ισχυρούς του χρήματος.

Δεν είναι δημοκρατία η επίφαση της ψηφοφορίας κάθε τέσσερα έτη, όπως θα δούμε στο επόμενο κεφάλαιο.

Κάτω από άλλες συνθήκες, στο ίδιο πάντα σύστημα που προσφέρει  στους ισχυρούς τον δημόσιο πλούτο, που βάζει τους ίδιους πάντα να πληρώσουν τα λάθη ή τα «λάθη» των ισχυρών, που αναγνωρίζει μόνο αριθμούς και όχι ανθρώπους, τα γεγονότα αυτά είναι φυσικό να επαναληφθούν. Με τον τρόπο που εξελίχθηκαν τα πράγματα, η έκρηξη θα είναι πιο βίαιη και πιο καταστροφική. Πιο επικίνδυνη για το σύστημα διαχείρισης της εξουσίας.

Και η επόμενη φορά ήταν η 28^η Οκτωβρίου 2011, μια ημερομηνία με δικό της κεφάλαιο...

40 Νοέμβρηδες δεν σου βαραίνουν τη συνείδηση;

Καταστολή, βία και "νομιμότητα" παντού.
Στους λιμενεργάτες, στα πανεπιστήμια, στην ΕΡΤ, στις Σκουριές, στο δρόμο.
Αύριο θα μπαίνουν τα ΜΑΤ και τα ΕΚΑΜ να ξεσπιτώνουν ανθρώπους, γίνεται ήδη στην Ισπανία.
Από το πρωί μέχρι το βράδυ και από το βράδυ μέχρι το πρωί MEGAλη είναι η προπαγάνδα που SKAI στα κανάλια και είναι μόνιμη η επωδός της τήρησης του νόμου. Για να δώσουν βαρύτητα  και κοινωνική κάλυψη στα διατάγματά τους.
Κι όμως είναι οι ίδιοι που νομοθετούν, πως φτάσαμε ως εδώ να νομοθετεί ο Άδωνις - δεν έχει παρακάτω στην ξεφτίλα.
Νομοθετούν ότι τους πουν οι τοκογλύφοι και οι εγχώριοι ολιγάρχες, εργολάβοι καναλάρχες.
«Ο Νόμος αν δεν είναι η εύρεση του πραγματικού, δεν είναι νόμος αλλά τυραννικόν πρόσταγμα» είχε πει ο Πλάτων. 
Ζούμε σε τυραννία και πρέπει να εξεγερθούμε. Πρέπει να την ανατρέψουμε.
40 Νοέμβρηδες δεν σου βαραίνουν τη συνείδηση να κάθεσαι να ανέχεσαι;

Ζήτω η 28η Οκτωβρίου... 2011

*Καταδικάζω τη βία αν δεν είναι από μας για σας μαλάκες Έλληνες

Ρε που φτάσαμε... να λέει ο Χασαπόπουλος στον Βρούτση, υπουργό ανεργίας και απολύσεων "... βλέπετε η κοινωνία δεν αντιδρά..."

Δεν αντιδρά...
Κι όμως το 2011 την 28η Οκτωβρίου (εδώ και εδώ), μετά από μήνες κινήματος των πλατειών αντέδρασε. Μία μέρα μετά τη συμφωνία του Γιωργάκη για το κούρεμα των κεφαλιών μας τον έριξε.
Δεν είχε την ιδεολογική συνοχή, τον κοινό στόχο εκείνη η εξέγερση να ανατρέψει τα πράγματα, και επειδή οι δωσίλογοι της πολιτικής, των καναλιών και των τραπεζών την έχουν, μας ήρθε η ακροδεξιά με Σαμαρά, ΜπραβίΣιμο, Φαιλλο Κρανιδιώτη και ΧΑχαχαχα.

Και η εξαθλίωση προχωρά κανονικά,
και τα ΜΑΤ φυλάνε την παρέλαση(!!!)
και τους πολιτικούς να γυρίζουν τον κώλο τους στον άγνωστο στρατιώτη, και τον άγνωστο μαλάκα που τον λιώνουν τώρα
και το χειρότερο όλων πάει κόσμος και χειροκροτεί... αντί να τους αφήσει μόνους τους στις φιέστες τους ή...
Ή να επαναλάβει την 28η Οκτωβρίου 2011 και τώρα μαζί με το Σαμαρά να διώξει άπαξ δια παντός όλα τα κατακάθια της κυβέρνησης, των καναλιών και των τραπεζών.

Γιατί πατριωτικό δεν είναι να καμαρώνεις για ότι κάναν άλλοι πριν 80 χρόνια για σένα αλλά για αυτό που θα κάνεις εσύ τώρα για τα παιδιά του αύριο.

Υπερωρίες οι ομάδες "αλήθειας"

Ρε τους κακομοίρηδες... Χέστηκαν πάνω τους...
Βρε λες οι μαλάκες οι Έλληνες να ξυπνήσουν; Να πουν 'Κοίτα ρε τους Τουρκαλάδες σθένος και μεις ισιώνουμε τους πλαδαρούς μας κώλους στον καναππε. 

Ρε, εμείς βλέπουμε Σουλεϊμάν και ο Σουλεϊμάν κατεβαίνει σε πορείες.
Ρε εκεί κρατάνε πλακάτ Ταξίμ, Σύνταγμα' και μεις ανεχόμαστε Στουρνάρια..."
Κάθισαν και σκέφτηκαν τι να κάνουν τα παιδιά της Νέας Δημοπρασίας και αποφάσισαν να εξάψουν την εθνικιστική βλακεία. Να βγουν τα γνωστά παπαγαλάκια να ρίξουν το δόλωμα ώστε να πάρει θέση ο καναπεδάτος απέντι στον "μεμέτη" και καλά τον κάνουν τα ΜΑΤ...
Και αντί να βγούμε και εμείς στο δρόμο, όχι για τους άλλους αλλά πρωτίστως για τις ζωές μας  αρχίζουμε να ονειρευόμαστε την Πόλη...
Μα είμαστε τόσο χαζοί;

πηγή Άνεμος Αντίστασης
 Η γαλάζια σαμαρική εφημερίδα «Παραπολιτικά», που ο ίδιος ο Σαμαράς προσωπικά προσπαθεί να προωθήσει για να αυξηθούν οι πωλήσεις της, επιχείρησε χθες να βάλει τα πράγματα στη θέση τους κατασκευάζοντας εξολοκλήρου ένα ρεπορτάζ δικής της εμπνεύσεως που το χρέωσε στο ABC Australia. Στόχος της σαμαρικής εφημερίδας είναι όχι μόνο να πάψει η ελληνική κοινή γνώμη να βλέπει θετικά την αντίσταση του τουρκικού λαού απέναντι στην κυβέρνηση Ερντογάν, αλλά και να στραφεί εναντίον αυτής της εξέγερσης, γιατί πρόκειται δήθεν για μια συνωμοσία που ο απώτερος σκοπός της είναι ...να πλήξει την Ελλάδα.

Λύσεις, επιτέλους

Συγκεντρώθηκαν οι αρχηγοί που απαρτίζουν την τρικομματική κυβέρνηση και έβαλαν επί τάπητος το μεγάλο θέμα της κατάρρευσης της εικόνας της κυβέρνησης.
Επειδή όμως αυτοί απλώς εκτελούν εντολές των εντολοδόχων τους, που δεν έχουν κανένα πολιτικό κόστος και βρίσκονται είτε στα εδώ παρασκήνια είτε έξω από τη χώρα, δεν μπορούν να κάνουν κάτι που θα τους σώσει και αναλώνονται στις κοινότυπες μαλακίες.
3.600.000 περίπου οι, καθ οιονδήποτε τρόπο απασχολούμενοι - 4.600.000 περίπου οι μη καθ οιονδήποτε τρόπο, εργαζόμενοι. Αμείλικτο.
Ανατράπηκε η καλή εικόνα που είχε το MEGA για την κυβέρνηση και η αισιοδοξία του Μπάμπη και τώρα;
Τώρα, μετά τη νίκη στην Κερατέα, απέναντι στους δυνάστες της ολιγαρχίας, ξεκινά η μάχη στην Χαλκιδική.
Σήμερα παίρνουμε πίσω τις Σκουριές, αύριο την Ελλάδα.

Πρόβες εμφυλίου

Αντιγράφω ολόκληρο το ενδιαφέρον άρθρο που με βρίσκει σύμφωνο από avantgarde2009

Μια μέρα μετά την διάλυση της διαδήλωσης στο Σύνταγμα, στις 18 Οκτώβρη μέρα γενικής απεργίας, ο γνωστός σκιτσογράφος Στάθης σε άρθρο του που δημοσιεύτηκε στον eniko.gr θεώρησε ότι το κεντρικό ζήτημα που έπρεπε να σχολιαστεί ήταν η “αγαστή συνεργασία aστυνομίας με κουκουλοφόρους και μπαχαλάκηδες -τους γνωστούς «αγνώστους»- που και τη διαδήλωση διέλυσαν και θα αποτρέψουν τον κόσμο να κατέβει στην επόμενη”… “Το έργο αυτό, δηλαδή την Αστυνομία να παίζει «κλέφτες κι αστυνομικούς» με τους «πελάτες της» διαλύοντας τις διαδηλώσεις, το παρακολουθούμε καθ’ όλην τη διάρκεια της μεταπολίτευσης”. Αφού λοιπόν “Δουλειά της Αστυνομίας είναι να προβοκάρει πάντα τις διαδηλώσεις. Να χτυπά απρόκλητα ή να επινοεί κάθε στρατήγημα που θα «νομιμοποιεί» τη σύγκρουση”, έτσι “Δουλειά της Αριστεράς είναι να αποφύγει πλέον και να αποφεύγει στο μέλλον αυτήν την παγίδα. Ας βρει τον τρόπο”. Αυτό είναι το καθήκον που προκύπτει για τον Στάθη μετά απ’ όλες αυτές τις σκέψεις. Την άποψη αυτή τη συμμερίζεται κατά κάποιον τρόπο η πλειοψηφία της συντεταγμένης αριστεράς, ίσως και του κόσμου της. Άρα ποιο είναι το ηθικό δίδαγμα: Να αποφεύγουμε τις κακοτοπιές. Γιατί ποτέ δεν ξέρεις, ή θα σε προβοκάρει η αστυνομία ή οι προβοκάτορες. Αλλιώς να μάθουμε να περιφρουρούμε τις διαδηλώσεις. Από ποιους όμως; Μα είναι προφανές από τους προβοκάτορες, που δίνουν το άλλοθι στην αστυνομία να μας διαλύσει. Το μόνο που δεν μας λένε οι Στάθηδες είναι τι γίνεται στην περίπτωση που παρα ταύτα πρέπει να αμυνθούμε στην αστυνομία όταν αυτή μας επιτίθεται με ή χωρίς “προβοκάτορες”. Εκεί χρειάζεται περιφρούρηση; Αμυνόμαστε ή καθόμαστε να μας δείρουν; Σε αυτά οι Στάθηδες δεν ενδιαφέρονται να απαντήσουν. Μόνο σιβυλλικές συμβουλές του στυλ “να αποφεύγει κανείς τις παγίδες”. 

Στην πραγματικότητα ο Στάθης και οι σκέψεις του είναι εκτός τόπου και χρόνου. Όπως ήταν και τον Μάη όταν προέβλεπε το κάψιμο της χρυσης αυγής από το φως τώρα που βγήκε από το σκοτάδι. Οι εκλογές του Ιούνη και οι τελευταίες δημοσκοπήσεις έδειξαν ότι στο φως η χρυσή αυγή τα πάει, περίφημα. Η αριστερά αρνείται να καταλάβει ότι η εποχή έχει αλλάξει. Ότι δεν υπάρχουν πλέον κανόνες, τουλάχιστον οι κανόνες της μεταπολιτευτικής περιόδου. Ότι η εξουσία δεν επιδιώκει πλέον την κοινωνική συναίνεση με τους αντιπάλους της, ότι χτίζει άλλου τύπου κοινωνικές συμμαχίες, χωρίς να υπολογίζει στο πολιτικό κόστος από την επίθεση στα εργατικά και δημοκρατικά δικαιώματα. Το πρόβλημα δεν είναι οι “μπαχαλάκιδες” όπως νομίζουν ορισμένοι σαν τον Στάθη, αλλά η αμφισβήτηση από το κράτος βασικών συνταγματικών δικαιωμάτων όπως αυτό του συνέρχεσθαι. Κι αυτό συμβαίνει συστηματικά από την ώρα που έχει αναλάβει η νέα τρικομματική κυβέρνηση.

Χθες μάλιστα στη Χαλκιδική κατάσταση ξεφύγε από κάθε έλεγχο. Η χθεσινή άγρια εξωφρενική καταστολή ενάντια στους κατοίκους που αντιδρούν στη λειτουργία εργοστασίου χρυσού στις Σκουριές (που καταστρέφει το προστατευόμενο αρχέγονο δάσος και τους υδροφόρους ορίζοντες της περιοχής) ξεπέρασε κάθε όριο. Επί δύο ώρες τα μαινόμενα ΜΑΤ, επιτίθεντο με δακρυγόνα, κρότου λαμψης και γκλομπιές, βρίζοντας σαν υπόκοσμος του κοινού ποινικού δικαίου, και πανηγυρίζοντας κάθε φορά που οι οβίδες τους έσκαγαν σχεδόν στα μούτρα των διαδηλωτών που προσπαθούσαν με κάθε τρόπο και μέσο να αποφύγουν το λιντσάρισμά τους από τις δυνάμεις καταστολής. Έφτασαν δε στο σημείο να σπάνε παμπριζ αυτοκινήτων και να πετάνε μέσα δακρυγόνα, πράξεις για τις οποίες αν υπήρχε ανεξάρτητη δικαιοσύνη θα έπρεπε ήδη να έχει προβεί σε δεκάδες συλλήψεις αστυνομικών φυσικών και ηθικών αυτουργών για απόπειρα ανθρωποκτονίας με ενδεχόμενο δόλο κατά συρροή. Αντ’ αυτού συνελήφθη οικογένεια ολόκληρη σε αγροτικό το οποίο δέχτηκε δακρυγόνο στην καμπίνα με αποτέλεσμα ο οδηγός του να τυφλωθεί και να χάσει τον έλεγχο του οχήματος. Γι’ αυτό το περιστατικό ο οδηγός του κατηγορείται για “απόπειρα ανθρωποκτονίας”. Λίγο πριν οι κατήγοροί του, άθλια υποκείμενα που τα πληρώνει ο κοσμάκης για να σπάνε κεφάλια, σταμάτησαν ένα άλλο αυτοκίνητο κατέβασαν μια 55χρονη γυναίκα και αφού την έβαλαν να γονατίσει της έσπασαν το πόδι πατώντας την με τις αρβύλες. Στη συνέχεια ένας άλλος ράμπο που υπηρετεί στο ΑΤ ωρυόμενος έβρισε και έσπρωξε της βουλευτίνα του Σύριζα Κ. Ιγγλέζη, όταν ζήτησε να μπει στο τμήμα για να δει την κατάσταση των προσαχθέντων. Την ίδια ώρα διαδηλωτές που είχαν πάει στο νοσοκομείο για τις πρώτες βοήθειας τραμπουκίστηκαν από άντρες των ΜΑΤ συμπληρώνοντας το παζλ του αίσχους. Και όλα αυτά για το συμφέρον της εταιρίας “Ελληνικός Χρυσός” ιδιοκτησίας ομίλου Μπόμπολα, που λυμαίνεται ένα ολόκληρο βουνό στη Χαλκιδική με αποθέματα χρυσού που υπολογίζονται σε 1,5 δις και το οποίο ήρθε στην κατοχή της εν λόγω εταιρίας με το γέλιο αντίτιμο των 11 εκ.

Τι έχει να πει ο Στάθης για όλα αυτά; Πως θα μπορούσε κανείς να είχε “αποφύγει την παγίδα”; Μήπως δεν έπρεπε να γίνει η διαδήλωση; Εδώ που δεν υπήρχαν “βαλτοί” τι συνέβη, γιατί η αστυνομία χτύπησε; Η Χαλκιδική είναι η τρανή απόδειξη για το που βρισκόμαστε. Το κράτος έκτακτης ανάγκης σημαίνει μηδενική ανοχή σε οτιδήποτε αμφισβητεί τις επιλογές του. Ακριβώς το ίδιο έχει συμβεί και στις μεγάλες απεργιακές διαδηλώσεις. Οι δυνάμεις καταστολής δρουν απρόκλητα. Έτσι κι αλλιώς δεν έχουν ανάγκη από προκλήσεις. Η αστυνομία δεν είναι άτακτο σώμα. Δρα με εντολές και όχι με το θυμικό. Αν είσαι του εθνικού κορμού και πέφτεις πάνω στον μπάτσο και τους λες τη μια έλα μαζί μας και την άλλη ότι δεν είσαι έλληνας εσύ ρε, ο μπάτσος κάθεται και σε κοιτάει με φιλική διάθεση. Αν είσαι οτιδήποτε άλλο, η συμπεριφορά είναι τελείως εχθρική.
Τα ΜΑΤ σε όλες τις διαδηλώσεις μετά το καλοκαίρι χτυπάνε πρώτα. Αυτό έκαναν σε 3 προσυγκεντρώσεις στις 26 Σεπτέμβρη, αυτό έκαναν στις συγκεντρώσεις αλληλεγγύης στα δικαστήρια για τους συλληφθέντες αντιφασίστες στις αρχές Οκτώβρη, αυτό έκαναν στην απεργία στις 18 Οκτώβρη. Το ίδιο και στη Χαλκιδική. Όποιος δεν το βλέπει αυτό και συνεχίζει τα παραμυθάκια για τους “βαλτούς”, αποφεύγοντας την ουσία του πράγματος, όχι μόνο δεν προσφέρει στη συζήτηση αλλά προκαλεί ακόμα μεγαλύτερη σύγχυση στις γραμμές του κινήματος. Όσο για τους “βαλτούς” φυσικά υπάρχουν και δρουν στις διαδηλώσεις. Μερικούς τους είδαμε όταν το ΠΑΜΕ αποχωρούσε από το Σύνταγμα στη διαδήλωση κατά της Μέρκελ να ουρλιάζουν για “κομμούνια και προδότες“. Ασφαλίτες και φασίστες σε κοινή δράση. Φυσικά οι διαδηλώσεις πρέπει να περιφρουρούνται από το ασφαλιτομάνι και τους συνεργάτες τους. Αλλά αυτή η περιφρούρηση δεν μπορεί να τελειώνει εκεί, στους μπάτσους χωρίς στολή. Αυτοί άλλωστε που διαλύουν τις διαδηλώσεις δεν είναι οι ασφαλίτες, ούτε φυσικά οι θερμόαιμοι διαδηλωτές, αλλά τα ΜΑΤ και τα μηχανοκίνητα τάγματα εφόδου Δ που πέφτουν σαν καμικάζι πάνω σε διαδηλωτές.Αν θέλει η αριστερά και το κίνημα να υπερασπιστεί το δικαίωμα στη διαδήλωση θα πρέπει να μάθει να στέκεται στο δρόμο. Όλα τα άλλα είναι λόγια του αέρα, ανάλογα με τις απειλές του στυλ “θα σας ταράξουμε στη νομιμότητα”. Σιγά μην τους κάνετε και ντα.
Ο φασίστας βουλευτής της ΧΑ Παναγιώταρος έχει απόλυτο δίκιο. Είμαστε ήδη σε εμφύλιο πόλεμο. Φυσικά τα μέτωπα είναι τελείως διαφορετικά από αυτά που ισχυρίζεται ο αδαής και αστοιχείωτος τραμπούκος. Από τη μία μεριά βρίσκονται τα τάγματα εφόδου του Δένδια με σαφείς εντολές σε κάθε δημόσια διαμαρτυρία εργαζομένων και πολιτών να εφορμούν με απίστευτο μένος κατά των διαδηλωτών, πνίγοντας αρχικά τον τόπο με απαγορευμένα χημικά αέρια και εν συνεχεία χτυπώντας με τα γκλομπ για να ανοίξουν κεφάλια και να σπάσουν χέρια και πόδια. Στη συνέχεια προσαγάγουν κάθε φορά εκατοντάδες ανθρώπους όπως έγινε στις δύο γενικές απεργίες, στη διαδήλωση κατά της Μέρκελ και σε άλλες μικρότερες. Από τους προσαχθέντες με κάποιο είδος ποσόστωσης ένα 20% μίνιμουμ μετατρέπεται σε συλλήψεις με ανυπόστατες κατηγορίες σχεδόν πάντα κακουργηματικού χαρακτήρα. Αρκετοί από τους συλληφθέντες ενίοτε φωτογραφίζονται και δίνονται τα πλήρη τους στοιχεία στη δημοσιότητα θέτοντας έτσι σε κίνδυνο ακόμα και τη ζωή τους. Δίπλα στην εμφυλιοπολεμική τακτική της αστυνομίας, λειτουργεί η φασιστική εφεδρεία της χρυσής αυγής. Η οργάνωση αυτή ενώ ισχυρίζεται ότι παλεύει κατά του κράτους, υπερηφανεύεται ταυτόχρονα ότι την υποστηρίζει το 70% των αστυνομικών. Πως μπορεί να συμβαίνουν και τα δύο μαζί ένας θεός ξέρει. Εδώ έχουμε μια συμμορία που δρα εντελώς ανενόχλητη, με εκατοντάδες δολοφονικών επιθέσεις κατά κυρίως μεταναστών, καταστροφές περιουσιών, εκφοβισμούς πολιτών και παρακρατικών παρεμβάσεων σε κρατικές υπηρεσίες (παιδικοί σταθμοί, εφορίες, επιθεωρήσεις εργασίας) ακόμα και σε επιχειρήσεις για να απολυθούν μετανάστες εργαζόμενοι και τη θέση του να καταβάλουν έλληνες με την υπόδειξη της φασιστικής οργάνωσης.
Το ρατσιστικό παρακράτος λειτουργεί σε ευθεία σύμπραξη με το κρατικό απαρτχάιντπου χτίζει η κυβέρνηση αρχής γενόμενης της καλοκαιρινής επιχείρησης “Ξένιος Ζέυς” με τις προσαγωγές δεκάδων χιλιάδων ανύποπτων μεταναστών σε όλη τη χώρα και τον εγκλεισμό, στα Γκουαντάναμο αλά ελληνικά, χιλιάδων μεταναστών στις πιο απάνθρωπες και ελεεινές συνθήκες. Η κυβέρνηση βλέποντας ότι οι αντιδράσεις στις μαζικές εκτοπίσεις χιλιάδων μεταναστών σε στρατόπεδα είναι υποτονικές, θεώρησε ότι μπορεί να κλιμακώσει την καταστολή και την περιστολή των δημοκρατικών δικαιωμάτων και στους δικούς της υπηκόους, που αντιδρούν στην πολιτική της. Με το ίδιο μένος, δίνοντας το οk στους μηχανισμούς της να επιτεθούν χωρίς κανένα περιορισμό.
Η καταστολή, ο ρατσισμός και η περιστολή των δημοκρατικών δικαιωμάτων είναι το αναγκαίο συμπλήρωμα της κατάργησης του εργατικού δικαίου, της διάλυσης του κράτους πρόνοιας, και της άγριας λιτότητας που προωθούνται μέσω του μνημονίου. Η άρχουσα τάξη και η κυβέρνησή της επιχειρούν μέσα από το ρατσισμό και την ξεδιάντροπή καταστολή να επανασυγκροτήσουν το αστικό μπλοκ εξουσίας,προετοιμάζοντας το έδαφος για μια ανοιχτή εμφύλια αναμέτρηση, στο βαθμό που κλιμακωθεί η αντίσταση στην κοινωνική αντεπανάσταση που είναι σε εξέλιξη εδώ και δύο χρόνια. Η επανασυγκρότηση του αστικού μπλοκ γίνεται ακριβώς πάνω σε αυτή τη βάση, και μέχρι στιγμής θα έλεγε κανείς με μεγάλη επιτυχία. Τα αστικά επιτελεία τρίζουν τα δόντια και οργανώνουν τις δυνάμεις τους για κάθε ενδεχόμενο. Και σε αυτό δεν πρέπει κανείς να έχει αυταπάτες. Τα τελευταία γκάλοπ ακόμα και μετά την ανακοίνωση του νέου πακέτου των 13,5 δις, και των νέων αντιδραστικών ανατροπών στις εργασιακές σχέσεις, μπορεί να αποκαλύπτουν την κατάρρευση του ΠΑΣΟΚ, ταυτόχρονα όμως δείχνουν ότι η εμφυλιοπολεμική δεξιά διατηρεί ανέπαφη την επιρροή της (50%) και με τη φασιστική της πτέρυγα πάνω από 12%. Φυσικά δεν πρόκειται για ένα αρραγές μέτωπο, αλλά ούτε απλά για μια σιωπηλή πλειοψηφία. Όμως η αστική τάξη μπορεί να κοιμάται πιο ήρεμη από ότι ένα χρόνο πριν. Η κυβερνητική συμμαχία πέρα από τα επικοινωνιακά κολπάκια φαίνεται να μην κλονίζεται από το νέο πακέτο, ενώ στα δεξιά της υπάρχει μια ισχυρή καθεστωτική αντιπολίτευση. Ενδεχομένως οι εταίροι μιας εναλλακτικής αστικής λύσης. Όπως και να χει υπάρχουν εφεδρείες. Αυτή όμως που έχει τη μεγαλύτερη δυναμική είναι η χρυσή αυγή. Και πάνω στη ατζέντα της χρυσής αυγής χτίζεται η τελευταία άμυνα του καθεστώτος.
Από το καλοκαίρι έχουμε μπει σε μια περίοδο που το αστικό μπλοκ εξουσίας ανασυγκροτείται με πρακτικές προεμφυλίου πολέμου. Σε αυτό το σκηνικό προσαρμόζεται γοργά ο κατασταλτικός του μηχανισμός, ενώ παράλληλα οργανώνονται πυρετωδώς οι παρακρατικές φασιστικές συμμορίες που όπως και σε άλλες εποχές δρουν όχι συμπληρωματικά στο κράτος αλλά πολλές φορές για το δικό τους σχέδιο. Η χρυσή αυγή δεν θα περιοριστεί σε ρόλο φτωχού κομπάρσου του Σαμαρά. Θα διεκδικήσει την ηγεμονία του αστικού μπλοκ εξουσίας, ενδεχομένως σε σύγκρουση με την παραδοσιακή δεξιά. Για την άρχουσα τάξη εξάλλου τίποτα δεν είναι πανάκια. Αν η χρυσή αυγή εξασφαλίζει τη συνέχειά της αναγκαστικά θα γίνουν οι απαραίτητοι συμβιβασμοί. Συμβιβασμοί βεβαίως που μπορεί να προκύψουν με μια εκ των προτέρων συνεννόηση, όπως επίσης μας έχει συνηθίσει η δεξιά σε προηγούμενες εποχές.
Όπως και να χει το κρατικό pressing θα συνεχιστεί αμείωτο, και όσο η αριστερά και το κίνημα δεν βρίσκει ένα αμυντικό σύστημα πολύ γρήγορα θα βρεθεί σε ακόμα πιο δυσμενή θέση. Οι φασίστες θα κλιμακώσουν τις επιθέσεις τους, περιορίζοντας ακόμα περισσότερο σε συνδυασμό πάντα με την κρατική καταστολή το ζωτικό χώρο του κινήματος, της αριστεράς και του αντιεξουσιαστικού χώρου. Κάθε εναλλακτικό σχέδιο, είτε πρόκειται για την “αριστερή κυβέρνηση” ύστερα από μια εκλογική νίκη του ΣΥΡΙΖΑ, είτε για δίκτυα αλληλέγγυας οικονομίας με ή χωρίς το P2P foundation, είτε για μια “απεργία διαρκείας”, είτε απλά για τη συνέχεια της αντίστασης, θα πρέπει να αντιμετωπίσει στα σοβαρά πλέον τις πρακτικές του κράτους έκτακτης ανάγκης και το φασιστικό σχέδιο. Αν χαθεί ο δρόμος, έχουν χαθεί όλα, ακόμα και οι εκλογές αν νομίζουν μερικοί ότι εκεί θα πουν την τελευταία τους λέξη. Οι πλειοψηφίες άλλωστε δεν καταγράφονται, κερδίζονται με το σπαθί και πολύ πριν στηθούν οι κάλπες.

Κ. Μαραγκός

Θα σου χαλάσω εγώ χατήρι;

Διαβάστε το παρακάτω και καθώς το διαβάζετε αναρωτηθείτε:

Δεν είναι σαν να σου λένε ότι όταν μαζευόμαστε στο Σύνταγμα μας έχουν μαντρωμένους και μας πνίγουν στα δακρυγόνα; Μας επιτίθενται πάνοπλοι και ασκούν την καταστολή άμετρα με διαστροφική ευχαρίστηση;

Δεν είναι σαν να σου λένε βγες στη γειτονιά σου και όρμα πάνω στα κέντρα διοίκησης. Κατέλαβε τα τοπικά δημαρχεία, δικαστήρια και αστυνομικά τμήματα παντού στην Ελλάδα.

Μην διοχετεύσεις την βία που σου έχουν ρίξει στον συνάνθρωπό σου. Διοχέτευσε όλη πάνω σε αυτούς που πρόδωσαν το λαό και σε αυτούς που θα κάτσουν να τους υπερασπιστούν. Είναι το ίδιο προδότες.

Έχε στο νου σου ότι, είμαστε πάνω από 2.000.000 άνθρωποι που μπορούν να πολεμήσουν για την ελευθερία μόνο στην Αθήνα και απέναντί μας είναι το πολύ 60.000 πανελλαδικά.

Έχε υπόψιν σου ότι σε κατοχυρώνει το ίδιο το Σύνταγμα για όποιο μέσο και να χρησιμοποιήσεις.

Έχε υπόψιν ότι είναι δειλά ανθρωπάκια οι εξουσιαστές και φοβούνται ότι από στιγμή σε στιγμή θα χάσουν τα πάντα.

Έχε υπόψιν σου και συ ασφαλίτη και μπάτσε που με διαβάζεις ότι είσαι εχθρός του λαού άρα και της χώρας και της πατρίδας, διότι αυτά ταυτίζονται. Διότι εσύ φυλάς κλέφτες, προδότες, δωσίλογους και γίνεσαι ένα με αυτούς.

Έχετε υπόψιν σας ότι ΟΛΟΙ σας θα λογοδοτήσετε στο τέλος.

πηγή εδώ 

Αμηχανία, νευρικότητα και έντονες αντιπαραθέσεις επικρατούν μεταξύ των στελεχών των υπηρεσιών δημόσιας ασφάλειας της χώρας τα τελευταία 24ωρα.

Σύμφωνα με απολύτως ασφαλείς πληροφορίες του diktionews.gr στο μέγαρο του υπουργείου Προστασίας του Πολίτη όπου σημειωτέον στεγάζεται και η ΕΥΠ (στον 4ο όροφο συγκεκριμένα) προσπαθούν να βρουν άκρη για το πώς θα αντιμετωπίσουν ενδεχόμενες λαϊκές εξεγέρσεις όχι μόνον στο κέντρο της Αθήνας αλλά σε πολλές περιοχές τόσο της πρωτεύουσας όσο και της περιφέρειας.

Το πλέον ανησυχητικό, κατά ανώτατους αξιωματικούς της ΕΛ.ΑΣ., είναι ότι αυτή τη στιγμή δεν υπάρχει ένα οργανωμένο κίνημα – όπως αυτό των «αγανακτισμένων» – στο οποίο μπορούν οι δυνάμεις ασφαλείας να «εστιάσουν».

«Όλα δείχνουν ότι η έκρηξη θα αρχίσει ακόμη και από ένα τυχαίο περιστατικό και θα εξαπλωθεί με ταχύτητα φωτός όχι μόνον στην πλατεία Συντάγματος ή στην Ομόνοια αλλά και σε πολλές γειτονιές της Αθήνας» παρατήρησε ο συγκεκριμένος αξιωματικός στο diktionews.gr.

Παράλληλα υπάρχει έντονος προβληματισμός και για τη στάση που θα κρατήσουν οι αστυνομικοί – όχι μόνον οι άνδρες των ΜΑΤ – οι οποίοι δεν δείχνουν ιδιαίτερα διατεθειμένοι να αντιπαρατεθούν με εξοργισμένους πολίτες.

Σε ό,τι αφορά αυτούς τους εξοργισμένους πολίτες τώρα δεν υπάρχουν στοιχεία που να μπορούν να προσδιορίσουν συγκεκριμένες ομάδες «υψηλής επικινδυνότητας» όπως τις χαρακτηρίζουν οι δυνάμεις ασφαλείας. Αυτό όμως σημαίνει ότι δεν μπορούν να ελεγχθούν και το όποιο ξέσπασμα τους δεν μπορεί να προβλεφθεί.

«Είναι πολύ πιθανό να ζήσουμε στιγμές ανείπωτης βίας με το αίμα να ρέει και να μην μπορούμε να ελέγξουμε τίποτα» πρόσθεσε ο ίδιος αστυνομικός. Και αυτό είναι που ανησυχεί τους κρατικές δυνάμεις και τους επικεφαλής τους οι οποίοι φαίνεται να μην αγγίζονται από την κατάσταση που επικρατεί στην κοινωνία μας.

Ένα ακόμη στοιχείο που κρίνεται ιδιαίτερα ανησυχητικό είναι ότι το κίνημα των αγανακτισμένων ουσιαστικά δεν υφίσταται – την Κυριακή το απόγευμα στο Σύνταγμα βρέθηκαν περίπου 500 άτομαμόνον – και αυτό δημιουργεί ερωτήματα για το πού θα διοχετευθεί η οργή των απλών πολιτώνοι οποίοι βλέπουν τις ζωές τους να ανατρέπονται σε έσχατο σημείο.

Των πολιτών οι οποίοι μέχρι χθες είχαν μια κανονική – φυσιολογική ζωή, ασχολούνταν μόνον με τις δουλειές τους, τα παιδιά τους και την καθημερινότητά τους και μπορεί να τα έφερναν δύσκολα βόλτα αλλά πάντως προχωρούσαν.

«Αυτοί είναι που δημιουργήσουν τη μεγάλη έκρηξη και αυτοί οι άνθρωποι δεν μπορούν ούτε να ελεγχθούν, ούτε να μπουν σε καλούπια οργανώσεων ή κάθε λογής κινημάτων» κατέληξε ο ανώτατος αξιωματικός της ΕΛ.ΑΣ. δίνοντας με τον πλέον ανάγλυφο τρόπο την ανησυχία που διακατέχει τους πραιτοριανούς του συστήματος.

ΠΗΓΗ: diktionews.gr

Έχει δίκιο ο Πάγκαλος;

Στ' άρματα, στ' άρματα αλλιώς έχει δίκιο ο Πάγκαλος να σε λέει Μαλάκα.
Θα έχει δίκιο ο Καρατζαφέρης να έρθει σπίτι να σου χαϊδέψει τα μπουτάκια του παιδιού σου.
Καλά θα κάνει η Τρόικα να ζητήσει το αίμα σου, το συκώτι σου, το νεφρό σου - την κωλοτρυπίδα σου την πηδάει ήδη.

Τι περιμένεις πια; Πόσο ραγιάς; Πόσο εθελόδουλος είσαι. Περιμένεις να κάνουν εκλογές; Τόσο ηλίθιος είσαι;
Θα λέει η ΝΔ θέλω εκλογές, θα λέει το ΠαΣοΚ ότι υπάρχει εθνική ανάγκη. Και θα σε πηγαίνουν μήνα μήνα. 19 Φλεβάρη εκλογές, πριν το Πάσχα, μετά το Πάσχα, πριν το Καλοκαίρι, μετά το Καλοκαίρι.
Πίπα κώλο θα σε πάνε ΜΑΛΑΚΑ μέχρι να σπάσει το ηθικό σου, το φρόνημα που δεν είχες ποτέ. Η ραχοκοκαλιά σου. Μετά θα κάνουν εκλογές αν είναι σίγουροι ότι θα διατηρήσουν αυτά που τρώνα με βουλιμία.

Βάζουν ακόμα στο τραπέζι των διαπραγματεύσεων μισθολογικές ωριμάσεις, επιδόματα, τριετίες και ασφαλιστικές εισφορές
Την κατάργηση του κατώτατου και του 13ου και 14ου μισθού στον ιδιωτικό τομέα, των μισθολογικών ωριμάσεων και των τριετιών της Εθνικής Γενικής Συλλογικής Σύμβασης Εργασίας (ΕΓΣΣΕ) καθώς και τη μείωση των ασφαλιστικών εισφορών, με στόχο την ενίσχυση της ανταγωνιστικότητας των ελληνικών επιχειρήσεων, βάζει στο τραπέζι η τρόικα λίγο πριν από την άφιξη των εκπροσώπων της στο πλαίσιο των διαπραγματεύσεων για τη νέα δανειακή σύμβαση. πηγή

Ο ΠαπαΔήμιός σου σου το έθεσε το δίλλημα σωστά: Ή θα τους αφήσεις να σε γαμάνε ή θα τους κόψεις τα αρχίδια. Αντέχεις τη θέα του αίματος ή προτιμάς του σπέρματος ραγιά;

Νομίζεις θα σε θάψουν με το τιμόνι της Merchedes στον κώλο να νιώθεις την ηδονή στην άλλη ζωή. Μη γυρίσεις πλευρό στο φέρετρο.

Θα πηγαίνεις τώρα στην εφορία και θα λες. Πόσα χρωστάω; Λέει η εφορία; 5000 κύριε. Λέει ο φορολογούμενος; Έχω ένα μερσεντές του 2005 το παίρνεις και κλείνουμε το χρέος. Αν πάλι το χρέος είναι μεγάλο, τότε γίνεται με ανταλλαγή διαμέρισμα, κανένα ποτιστικό χωράφι, μετοχές, ομόλογα πριν κουρευτεί και ότι ‘άλλο σκεφτούν…..

Διαβάστε περισσότερα εδώ: http://apneagr.blogspot.com/2012/01/blog-post_3414.html#ixzz1iZqmg7gA

 Αλλά το σχέδιο είναι μεγάλο και έχει μπει σε εφαρμογή εδώ και χρόνια. Πολλοί τα έλεγαν. Αλλά δεν ήθελες να ακούσεις, δεν ήθελες να συμμετάσχεις. Και όταν συμμετείχες μούντζωνες και την έκανες. Λες και με τη μούντζα θα ξόρκιζες το κακό στα όρη στα άγρια βουνά. Ο καναπές στο σπίτι είναι πιο αναπαυτικός από τον εφιάλτη στο δρόμο με τα δακρυγόνα. Να δω που θα βάλεις τον καναπέ αν δεν έχεις σπίτι χοντροκώλη.

Όλοι γνωρίζουμε ότι θέλουν να βάλουν την δημόσια Ελληνική περιουσία σε μια ανώνυμη εταιρία στις Βρυξέλλες και να την ξεπουλήσουν μισοτιμής. Αυτή είναι η λεία για τα εγχώρια και ξένα όρνια. Ο Σόιμπλε, που το σχεδιάζει, γνωρίζει την διαδικασία καλλίτερα από όλους*. Το ύψος της περιουσίας θα φτάνει τα 125 δις ευρώ περίπου. Τι ωραία που θα ήταν να έβαζαν χέρι και στην ιδιωτική ταυτόχρονα, ε; Άλλωστε μας βομβαρδίζουν όλα τα τσακάλια με το πόσο καλά περνάγαμε. Πόσο δεν το αξίζαμε. Πόσο μεγάλο ποσοστό ιδιοκτησίας έχουμε (οι δικοί μας πρωτίστως, αλλά και όσοι από μας μπορέσαμε, φτύσαμε αίμα για να πάρουμε ένα σπίτι, δεν είμαστε κλέφτες σαν του λόγου τους). Πόσο μεγάλο ποσοστό ελεύθερων επαγγελματιών έχουμε. Όλα αυτά σε σχέση με την Ευρώπη. Και έτσι βάλθηκαν να μας κάνουν Ευρωπαίους.

Θα μου πεις πως θα μπορέσουν να βάλουν και την ιδιωτική περιουσία στο παιχνίδι για να την διαμοιράσουν. Απλά, θα σου απαντήσω. Αρκεί να υπολογίσουν τα βεβαιωμένα χρέη προς τις εφορίες ως περιουσία του κράτους και να τη βάλουν μαζί με την υπόλοιπη δημόσια περιουσία για πώληση.
Με την πολιτική που ακολουθούν, ο εξαθλιωμένος μέσος Έλληνας θα αρχίσει να βεβαιώνει χρέη και ανείσπρακτους φόρους προς την εφορία με ραγδαίους ρυθμούς. Έτσι όταν θα βάλουν την δημόσια περιουσία σε μια ανώνυμη εταιρία για να την ξεπουλήσουν(δες *), θα βάλουν και τα βεβαιωμένα χρέη προς το δημόσιο μαζί. Τι σημαίνει πρακτικά αυτό; Ότι θα διεκδικεί τα χρέη κάποιος διεθνής μεγαλοάρπαγας. Τότε θα κατασχεθεί μαζί και μεγάλο μέρος της ιδιωτικής περιουσίας έναντι των χρεών.

Read more: http://kopria.blogspot.com/2011/11/blog-post_19.html#ixzz1iZsFCHkG

Οι πιτσιρικάδες το Δεκέμβριο του 2008 φώναζαν ότι δεν υπάρχει μέλλον αλλά τότε είχες όραμα να βγάλεις και άλλα λεφτάκια. Μετά ήρθε μεσοπρόθεσμο, δανειακή σύμβαση, κοψίματα, κόντρα κοψίματα, απολύσεις, και άλλες απολύσεις.
Και σε έπαιζαν ιδιωτικός εναντίον δημοσίου υπαλλήλου. Ταξιτζής εναντίον φορτηγατζή, μετανάστης εναντίον Έλληνα, μαλάκας εναντίον μαλάκα. Και όταν ακόμη έγινες αγανακτισμένος ποιό ήταν το ζητούμενο; Να γυρίσεις πίσω στην σκλαβιά σου, στο  'ΛεφτάΥπάρχουν' και να συνεχίσεις να ζεις Χατζατζαρης.

Δεν έχεις Όλυμπε θεούς,

μήτε λεβέντες η Όσσα,

ραγιάδες έχεις, μάνα Γη,

σκυφτούς για το χαράτσι,

κούφιοι κι οκνοί καταφρονούν

την θεία τραχιά σου γλώσσα,

των Ευρωπαίων περίγελα

και των αρχαίων παλιάτσοι!

--Κωστής Παλαμάς--

Μην έχουμε όμως αυταπάτες. Δεν μπορούμε να ξαναγυρίσουμε στο 2008. Δεν υπάρχει ούτε χρόνος ούτε τα χρήματα – σε αυτό τουλάχιστον το σύστημα. Έτσι, αφού αποδεχτούμε αυτό το γεγονός, πρέπει να καταλάβουμε τι έγινε για να μη ξαναφτάσουμε εδώ που φτάσαμε.

Το κοινοβουλευτικό σύστημα από φύση του είναι κλειστό και με σκοτεινά μέρη στην άσκηση της εξουσίας. Ο ψηφοφόρος καλείται μια φορά κάθε τέσσερα χρόνια να δώσει μια λευκή κόλλα με την υπογραφή του στο τέλος. Εκεί πάνω γράφονται οι όροι εκπροσώπησης όπως θέλει ο εκπρόσωπος. Ο εντολέας δεν μπορεί από κει και μετά να κάνει τίποτα. Μάλιστα αν αντιδράσει, διότι αυτά που πράττει ο εντολοδόχος του είναι αντίθετα από αυτά που θέλει ο εντολέας ή που έταξε ο πολιτευτής, τότε συναντά απέναντί του ολόκληρο το κρατικό σύστημα καταστολής το οποίο τον αντιμετωπίζει ως εν δυνάμει κίνδυνο για τη Δημοκρατία.

1.      Εθνοσυνέλευση και νέο Σύνταγμα ΤΩΡΑ. (Τα τέσσερα πρώτα άρθρα του συντάγματος είναι αυτά που οι συνταγματολόγοι ονομάζουν «σκληρό πυρήνα». Αν αλλάξουν αυτά τα άρθρα, ή για να αλλάξουν αυτά τα άρθρα, πρέπει να ανατραπεί το πολίτευμα.

2.      Απλή και μόνο αναλογική σε όλες τις εκλογικές αναμετρήσεις.

3.      Πρέπει να εισαχθεί στην πολιτική η έννοια του κληρωτού, αυτού που θα κληρωθεί σε μια θέση, γιατί στη δημοκρατία οι πολίτες πρέπει να μπορούν να αναλάβουν οποιαδήποτε θέση διακυβέρνησης. Η θέσεις των κληρωτών θα είναι στην νομοθετική εξουσία, όπου θα εκφράζουν το κοινό περί δικαίου αίσθημα.

4.      Τα λευκά ψηφοδέλτια θα ακυρώνουν θέσεις από τους κομματικούς σχηματισμούς και θα τις δίνουν σε νέους κληρωτούς. Οι θέσεις θα αφαιρούνται ποσοστιαία. 10% λευκά τότε 10% αφαίρεση θέσεων.

5.      Η θέση του κληρωτού θα είναι περιορισμένης διάρκειας ώστε να εναλλάσσονται τα πρόσωπα. Ίσως εξάμηνο ή ετήσιο το πολύ.

6.      Η νομοθετική εξουσία θα αποκοπεί πλήρως από την εκτελεστική. Ο βουλευτής στη θητεία του δεν θα μπορεί να γίνει υπουργός. Αν κάνει σωστή δουλειά με τους νόμους ας βάλει υποψηφιότητα για εκτελεστικός (κυβέρνηση)

7.      Οποιοσδήποτε βουλευτής μπορεί να ανακληθεί σε κάθε έτος αν ζητηθεί από ορισμένο αριθμό πολιτών (τα 2/3 ίσως) της περιφέρειάς του. Αν κάποιος με ξεγέλασε και πήρε την ψήφο μου ή απλώς διαπίστωσα την ανεπάρκειά του τότε δεν είναι δυνατόν να τον λούζομαι για τα επόμενα τέσσερα χρόνια, άσε που είναι επικίνδυνο.

8.      Η εκτελεστική εξουσία θα ψηφίζεται. Δεν καταλαβαίνω γιατί να μη γνωρίζω από πριν ποιος θα είναι ο υπουργός οικονομικών, ή οι υποψήφιοι υπουργοί οικονομικών. Δεν θέλω εκπλήξεις σε αυτούς που θα κυβερνήσουν. Υπάρχει κίνδυνος να μου λένε «Μαζί τα φάγαμε». Και εδώ μπορεί να ισχύσει η ανάκληση και πάλι το ποσοστό και ο χρόνος είναι συζητήσιμα.

9.      Παρόμοιες οι διαδικασίες και στην δικαστική εξουσία, δεν είναι δυνατόν να διορίζονται οι δικαστές και να είναι τσιράκια της αδιάσπαστης εκτελεστικής-νομοθετικής εξουσίας.

10.   Αποκομματικοποιήση του κράτους, πολύ βασικό. Στην Ελλάδα δεν έχουμε δημόσιο έχουμε κομματικό κράτος. Το ΑΣΕΠ που καταστρατηγήθηκε από παντού πρέπει να γίνει μόνη πηγή εισόδου στο δημόσιο χωρίς παρεκκλίσεις.Το πώς θα ισχυροποιηθεί και πως θα λειτουργήσει θα πρέπει να το πουν πιο ειδικοί.

11.   Δεν θα γίνεται αναθεώρηση του Συντάγματος χωρίς δημοψήφισμα

12.   Δεν θα περνά προϋπολογισμός χωρίς δημοψήφισμα

13.   Δεν είναι δυνατόν να υπογράφεται μνημόνιο χωρίς δημοψήφισμα

14.   Δεν θα υπάρχει καμία ασυλία για όλους του δημόσιους υπαλλήλους.

15.   Για κάποιον που μπαίνει στην πολιτική θα καταγράφεται η περιουσία του και βγαίνοντας θα ελέγχεται, μην έχει πολλά σπίτια και πολλές offshore.

16.   Η τεχνολογία επιτρέπει πια τη συμμετοχή των πολιτών στην άσκηση της εξουσίας ανεξαρτήτως του αριθμού τους.

17.   Ένας ικανός αριθμός πολιτών μπορεί να προκαλέσει δημοψήφισμα για οποιονδήποτε λόγο.

18.   Μπορεί, με συγκεκριμένες συνθήκες που δεν τις ξέρω, να ανακαλέσει κυβερνητικό ή βουλευτή ή συνδικαλιστή. Τα δικαστήρια, δεν ξέρω από ποιόν βαθμό, θα στελεχώνονται με σώμα ενόρκων για να μεταφέρουν την αίσθηση δικαίου της κοινωνίας.

19.   Η διάρκεια της κυβερνητικής, βουλευτικής, δικαστικής και συνδικαλιστικής θητείας θα είναι δύο τετραετίες μόνο. Ας ανανεωνόμαστε συνεχώς, κανείς δεν είναι αλάνθαστος και αυθεντία.

20.   Δύο ανακλήσεις από το αξίωμα στερεί το δικαίωμα στη συμμετοχή για να ξαναλάβει κάποιος αξίωμα, ίσως για δέκα χρόνια – να θυμίζει εξοστρακισμό.

21.   Στο τέλος κάθε θητείας γίνεται απολογισμός από σώμα ευθύνων (θα συγκροτείται προσωρινά, ίσως με κλήρωση ειδικών) και θα ελέγχει αν αυτά που ελέχθησαν προεκλογικά έγιναν και αν όχι για ποιόν λόγο. Θα πρέπει και εδώ να θεσμοθετηθούν ποινές με κάποιο τρόπο. Πρέπει να πάψουν τα προεκλογικά προγράμματα να είναι εκθέσεις ιδεών τρίτης δημοτικού και να λέει κάθε ένας ότι του έρθει για να βγει.

22.   Τα ίδια που ισχύουν για τους βουλευτές και τον τρόπο εκπροσώπησης θα ισχύουν και στην εκπροσώπηση στον συνδικαλισμό για να μην έχουμε εργατοπατέρες.
23. Σε διαδραστικότητα με τα κέντρα εξουσίας ο λαός (με ικανό αριθμό υπογραφών) θα μπορεί να προτείνει, κάτω από συνθήκες να επιβάλλει, και να καταργεί νόμους.
24. Κάθε ένας που προτείνει θα έχει την ευθύνη των λόγων και προτάσεών του και θα δίνει λόγο για το που οδήγησε η αποδοχή και εφαρμογή της. Δεν είναι δυνατόν να ακολουθείται ερήμην του Λαού οτιδήποτε και να είναι ανεύθυνος αυτός που χάραξε την πολιτική.

Read more: http://kopria.blogspot.com/2011/11/blog-post_1870.html#ixzz1iawr418m

http://kopria.blogspot.com/2011/11/blog-post_1870.html

Βάρκιζα ΤΕΛΟΣ Στ'άρματα ΤΩΡΑ!!! Αλλιώς άντε γαμίσου Έλληνα Μαλάκα