Eat ρε μαλάκα... Eat.

 

Eat ρε μαλάκα φτωχέ... Eat

Αμύθητος πλούτος στα χέρια ελάχιστων την ώρα που ο μισός πλανήτης «πεινάει»

Ο πλούτος των δισεκατομμυριούχων στον κόσμο αυξήθηκε κατά 2 δισ. δολάρια το 2024, σύμφωνα με έκθεση της Oxfam - Κάτω από το όριο της φτώχειας το 44% του παγκόσμιου πληθυσμού.

...Η τελευταία έκθεση της οργάνωσης για τις ανισότητες αποκαλύπτει ότι μέσα σε μια δεκαετία ο κόσμος θα έχει... πέντε τρισεκατομμυριούχους - από έναν που είχε προβλεφθεί πέρυσι.

...

Ο Τραμπ «αγκαλιάζει» τους πλούσιους

Η δημοσιοποίηση της έκθεση της Oxfam συμπίπτει επίσης με την ορκωμοσία του Ντόναλντ Τραμπ, που αναλαμβάνει σήμερα την προεδρία των ΗΠΑ. Ο Τραμπ θα συμπεριλάβει στη στενή ομάδα του αρκετούς δισεκατομμυριούχους, συμπεριλαμβανομένου του διευθύνοντος συμβούλου της Tesla και της SpaceX, Έλον Μασκ, ενώ θα προσφέρει μεγάλης κλίμακας φοροαπαλλαγές στους πλουσιότερους πολίτες των ΗΠΑ.

...Την ίδια στιγμή, ο αριθμός των ανθρώπων που ζουν κάτω από το όριο της φτώχειας - το οποίο έχει θέσει η Παγκόσμια Τράπεζα και αντιστοιχεί σε 6,85 δολάρια την ημέρα - έχει αλλάξει ελάχιστα από το 1990 και είναι κοντά στα 3,6 δισεκατομμύρια, δηλαδή ισοδυναμεί στο 44% του παγκόσμιου πληθυσμού, ανέφερε η φιλανθρωπική οργάνωση. Μία στις 10 γυναίκες ζει σε συνθήκες ακραίας φτώχειας (κάτω από 2,15 δολάρια την ημέρα), πράγμα που σημαίνει ότι 24,3 εκατομμύρια περισσότερες γυναίκες από ό,τι άνδρες υφίστανται ακραία φτώχεια.

...Το Ηνωμένο Βασίλειο έχει το υψηλότερο ποσοστό πλούτου δισεκατομμυριούχων μεταξύ των χωρών της G7. Εκεί, ο πλούτος αυξήθηκε κατά 35 εκατ. λίρες την ημέρα, φθάνοντας τις 182 δισ. λίρες το 2024. Τέσσερις νέοι δισεκατομμυριούχοι αναδείχθηκαν πέρυσι, φθάνοντας τους 57 στο Ηνωμένο Βασίλειο.

...

Δεν τους έτυχε, τους πέτυχε. Θα αφήσουμε να δέσει το σιρόπι; (updated)

Έγραφα το Νοέμβριο του 2011. Ισχύει ακόμη, και θα μπει με εκβιασμό την έξοδο

(*το πρώτο σύνθημα που ανέβηκε στο Σύνταγμα, το έγραψα με τα υλικά που έφερε ο Σπύρος, 

ένα παλικάρι στο ένα καράβι για τη Γάζα. Πήγε και φέτος. Ελπίζω να είναι καλά.)

Τίποτα δεν γίνεται πια στην τύχη όσο τυχαίο και αν φαίνεται. Όλα είναι υπολογισμένα να οδηγήσουν κάπου και γι' αυτό προετοιμάζονται τα πράγματα για χρόνια, και οι συνθήκες. Και βέβαια εμείς, μέσα από θεωρίες, εκπαίδευση και ΜΜΕ. Πρέπει να όμως και εμείς να προετοιμαστούμε για όλα, για το χειρότερο. Και για την επίθεση που μας κάνουν και την βία που μας ασκούν, και για την δική μας λαϊκή αντίδραση, αντίσταση. Για να πετύχουμε πραγματική ανατροπή.

Λέμε πολλές φορές ότι είναι ανίκανοι, είναι βλάκες, είναι άχρηστοι. ΛΑΘΟΣ.
Δεν είναι τίποτα από αυτά. Το ότι ο Παπανδρέου δεν μιλά Ελληνικά δεν σημαίνει ότι δεν σκέφτεται. Το ότι δεν επιτυγχάνουν να βελτιώσουν τη ζωή μας και τη θέση της χώρας δεν σημαίνει ότι αυτό επιδίωκαν.

Μην αναρωτιέστε αν είναι παράλογοι με όσα κάνουν. Δεν είναι. Γνωρίζουν ότι δεν θα μπορούμε σε λίγο να πληρώσουμε τίποτα από αυτά που εφαρμόζουν. Δεν ενδιαφέρονται αν θα πληρώσουμε ή όχι.
Πρέπει να προσέχουμε λέξεις που ξεφεύγουν και δεν κολλάνε ή πράγματα που φαίνονται αδύνατα να εκπληρωθούν από αυτά που ζητάνε.

Π.Χ.Ο Παπαδήμος τις προάλλες εκεί που μίλαγε για την δημόσια περιουσία πέταξε μέσα την ιδιωτική (διεκόπει και άλλαξε θέμα. Βλαστήμησα γιατί αγωνιούσα να δω τι θα πει αλλά δεν συνέχισε).

Ο Ράιχενμπαχ είπε ότι υπάρχουν 60 δις βεβαιωμένοι φόροι ή φοροδιαφυγή. Μα είναι δυνατόν; Πολλά από αυτά είναι ανείσπρακτα, είτε γιατί δεν θα πειράξουν ποτέ τους δικούς τους διαπλεκόμενους, είτε γιατί όντως έπεσε έξω η επιχείρηση και με τα πανωτόκια της εφορίας έφτασε ύψη που έτσι και αλλιώς δεν θα πληρώσει κανείς (έχω περίπτωση γυναίκας επιχειρηματία που έπεσε έξω, βρέθηκε να χρωστά καμιά 200.000 ευρώ, έκανε φυλακή και τώρα δουλεύει αποκλειστική και δεν έχει μία. Το χρέος παραμένει. Είναι πολλές αυτές οι περιπτώσεις), είτε γιατί τα έβγαλαν έξω νόμιμα. Είτε είτε είτε. Μα τότε τι τα υπολογίζουν;
Επιπλέον τι φορτώνουν με νέα βάρη;

Γνωρίζουν πολύ καλά ότι εφαρμόζοντας ένα πρόγραμμα που ανατρέπει τις φοροαπαλλαγές, επιβάλλει νέα μέτρα 12 δισ. ευρώ, διπλασιάζει τα τεκμήρια διαβίωσης και εκβιάζει για την είσπραξη απάνθρωπων χαρατσιών, δεν υπάρχει περίπτωση να αντεπεξέλθει κανένας λαός. Και βέβαια όχι ένας λαός που θα έχει ανεργία 30-40%, μισθούς των 300-400 ευρώ το μήνα, εργασιακό μεσαίωνα, συνεχή-επιδεινούμενη ύφεση και εξαθλίωση νομοθετημένη. Είναι παράλογο να το κάνεις. Ξέρεις ότι δεν θα εισπράξεις τίποτα από κάποια στιγμή και μετά. Και όμως συνεχίζεις απαρέγκλιτα την ίδια πολιτική. Γιατί; Είναι στόχος σου να εισπράξεις ή όχι;

Όλοι γνωρίζουμε ότι θέλουν να βάλουν την δημόσια Ελληνική περιουσία σε μια ανώνυμη εταιρία στις Βρυξέλλες και να την ξεπουλήσουν μισοτιμής. Αυτή είναι η λεία για τα εγχώρια και ξένα όρνια. Ο Σόιμπλε, που το σχεδιάζει, γνωρίζει την διαδικασία καλλίτερα από όλους*. Το ύψος της περιουσίας θα φτάνει τα 125 δις ευρώ περίπου. Τι ωραία που θα ήταν να έβαζαν χέρι και στην ιδιωτική ταυτόχρονα, ε; Άλλωστε μας βομβαρδίζουν όλα τα τσακάλια με το πόσο καλά περνάγαμε. Πόσο δεν το αξίζαμε. Πόσο μεγάλο ποσοστό ιδιοκτησίας έχουμε (οι δικοί μας πρωτίστως, αλλά και όσοι από μας μπορέσαμε, φτύσαμε αίμα για να πάρουμε ένα σπίτι, δεν είμαστε κλέφτες σαν του λόγου τους). Πόσο μεγάλο ποσοστό ελεύθερων επαγγελματιών έχουμε. Όλα αυτά σε σχέση με την Ευρώπη. Και έτσι βάλθηκαν να μας κάνουν Ευρωπαίους.

Θα μου πεις πως θα μπορέσουν να βάλουν και την ιδιωτική περιουσία στο παιχνίδι για να την διαμοιράσουν. Απλά, θα σου απαντήσω. Αρκεί να υπολογίσουν τα βεβαιωμένα χρέη προς τις εφορίες ως περιουσία του κράτους και να τη βάλουν μαζί με την υπόλοιπη δημόσια περιουσία για πώληση.
Με την πολιτική που ακολουθούν, ο εξαθλιωμένος μέσος Έλληνας θα αρχίσει να βεβαιώνει χρέη και ανείσπρακτους φόρους προς την εφορία με ραγδαίους ρυθμούς. Έτσι όταν θα βάλουν την δημόσια περιουσία σε μια ανώνυμη εταιρία για να την ξεπουλήσουν(δες *), θα βάλουν και τα βεβαιωμένα χρέη προς το δημόσιο μαζί. Τι σημαίνει πρακτικά αυτό; Ότι θα διεκδικεί τα χρέη κάποιος διεθνής μεγαλοάρπαγας. Τότε θα κατασχεθεί μαζί και μεγάλο μέρος της ιδιωτικής περιουσίας έναντι των χρεών.

Έτσι θα λυθεί και το πρόβλημα του μεγάλου ποσοστού ιδιοκτησίας στην Ελλάδα. Όπως λύνεται και το πρόβλημα πολλών ελεύθερων επαγγελματιών άλλωστε. Ήδη οι άστεγοι αυξάνονται με ρυθμούς γεωμετρικούς. Στην Αγγλία αυτή την περίοδο όλο και περισσότεροι δεν μπορούν να ανταποκριθούν στις υποχρεώσεις τους και χάνουν τα σπίτια τους. Θα έρθει και η σειρά των χωραφιών και της γης.

Αυτό είναι το απλό σχέδιο της κατακρεούργησης της χώρας, της δημόσιας και ιδιωτικής περιουσίας της. Και οι νταβατζήδες είναι πιο πονηροί, πιο ανήθικοι και πιο ικανοί από ότι νομίζουμε. Εκεί που δεν υπήρχε χρέος, σε όσους είχαν ξεχρεώσει ένα σπίτι, αλλά είχαν τις τρομερές δυσκολίες του καθημερινού βιοπορισμού, τους δημιουργεί χρέος με το νόμο. Από το πουθενά. "Ασφάλιστρο κινδύνου" το είπε ο Bennyζελος, νταβατζιλίκι στην πραγματικότητα. Πραγματική προστασία από υπόκοσμο. Και τώρα που χρωστάς, αν δεν αντέχεις, που θα κανονίσουν με νέα μέτρα να μην αντέχεις, θα σου το βεβαιώσουν το χρέος. Και μετά θα το ξεπουλήσουν στο αφεντικό. Και συ θα το νοικιάσεις, αν μπορείς, μετά.

Βέβαια αναρωτιόμαστε αν σε μια δημοκρατία είναι δυνατόν να συμβούν αυτά. Ακόμη και σε μια κουτσή αντιπροσωπευτική Δημοκρατία, που έγινε ένα πολίτευμα για όσους μπορούν να ασχοληθούν με τα κοινά (res public). Για κείνους που έχουν δυνατότητες -από τζάκια-οικογένειες, διαπλοκή με ΜΜΕ, πλούσιους- να προβληθούν και να εκλεγούν. Όχι, γι'αυτό θα αλλάξει η μορφή της Δημοκρατίας. Πολλοί λένε άλλωστε ότι η ο Καπιταλισμός δεν χρειάζεται πια τη Δημοκρατία και παίρνει διαζύγιο από αυτή. Άλλωστε όπως έκανα σε μαθήματα στη σχολή μου, η Αγορά δεν χρειάζεται τη Δημοκρατία. Άσε που είναι πιο αμεσοδημοκρατική από τη Δημοκρατία. Το προϊόν το διαλέγεις αυτοστιγμή και είναι άμεση ψήφος προς αυτό, την εταιρία που το παράγει και το σύστημα εν γένη. Όπως το λέω το διδάσκει η σχολή του Σικάγο. Η δυνατότητα επιλογής απορυπαντικού και αποφρακτικού χέστρας είναι πιο σημαντικό από την συμμετοχή στα κοινά. Από την δημιουργία σχέσεων και κανόνων κοινωνείν. Από την διαχείριση του βίου της κοινωνίας από την κοινωνία την ίδια. Από ιδέες, ηθική και αξίες.

Η έννοια του πολίτη όπως την γνωρίζαμε - έστω ιδεατά - τελειώνει. Κάθε έννοια Δημοκρατίας ξεψυχά στα χειροκροτήματα των λειτουργών της που τη σκοτώνουν σε κάθε χώρα, μέσα στα κοινοβούλια, χωρίς καμιά τύψη και ντροπή. Παραδίδουν την λαϊκή εντολή που τους δόθηκε - όπως τους δόθηκε - σε μια θολή εξουσία που μέχρι τώρα ήταν πίσω από τις κουρτίνες και εργαζόταν σαν υποβολέας. Άλλωστε διαβεβαιώνει ο Σόιμπλε ότι θέλουμε άλλου είδους πολιτική ένωση. Επικρίνει ο Κινέζος πρόεδρος του China Investment Corporation ότι η κρίση χρέους στην Ευρώπη είναι αποτέλεσμα των παρωχημένων πολιτικών κοινωνικών παροχών. Και ανακοινώνει το 2005 η Άννα Ψαρούδα-Μπενάκη στον νέο Πρόεδρο της Ελληνικής Δημοκρατίας Παπούλια, ότι θα έχει μια θητεία όπου η Δημοκρατία θα αλλάξει και τα ατομικά δικαιώματα θα συρρικνωθούν.

Το νέο πολίτευμα έχει όνομα. Διαμεσολαβητική Δημοκρατία. Τη λέξη Δημοκρατία την έχει μέσα για επικοινωνιακούς λόγους. Σε αυτή τη διαμεσολαβητική Δημοκρατία η εξουσία κάθε χώρας θα διαμεσολαβεί, θα είναι ο μεσάζων από το χρηματοπιστωτικό σύστημα προς το λαό και την περιουσία της χώρας. Θα υπάρχει για να εφαρμόζει τους νόμους που θα θέτει το χρηματοπιστωτικό σύστημα. Όχι ο λαός, ούτε για το καλό του λαού. Δεν θα υπάρχει λαϊκή γνώμη, ανθρωπιστικά κριτήρια ή δημοκρατικές ευαισθησίες. Παράδειγμα τρανταχτό της νέας αυτής "δημοκρατίας" είναι ο νόμος στην Ελλάδα για το χαράτσι στο ρεύμα. Δεν πληρώνεις στο κόβουμε. Δεν πληρώνεις, σου παίρνουμε το σπίτι. Θα το νοικιάσεις μετά, ή όχι. Όμως λόγος δεν σου πέφτει πληβείε. Αποφασίσανε και διατάξαμε.


Έτσι βέβαια χρειάζεσαι τους ειδικούς. Εκεί που απέτυχαν οι ειδικοί της πολιτικής θα αναλάβουν οι ειδικοί των τραπεζών ή οικονομικών. Και θα παρουσιαστούν ως σωτήρες για να εφαρμόσουν τα "σκληρά αλλά αναγκαία" μέτρα. Σκέτος εκβιασμός και κανονικός βιασμός. Κάποιος που δεν επέλεξες θα κάνει κάτι που δεν θέλεις προς όφελος κάποιου που δεν ξέρεις. Υπέροχα, για κάποιους τύπους στο City ή στη Wall Street και για τα αφεντικά τους που βλέπουν τα ψηφιακά χρήματά τους, που μέχρι τώρα ήταν μηδενικά σε TFT οθόνες να γίνονται "εμπράγματες αξίες", εταιρίες όπως η ΔΕΗ, Γη, ενέργεια κλπ.

Πρώτα θύματα οι λαοί της Ελλάδας και της Ιταλίας. Πρωθυπουργοί που δεν έχουν καμιά λαϊκή εντολή εφαρμόζουν αντιλαϊκά μέτρα που τα επιβάλει η Γερμανία, ο υποβολέας του συστήματος στην Ευρώπη.

Είναι σίγουρο πια ότι δεν έτυχε αυτό που γίνεται. Πέτυχε και πέτυχε μετά από πολύ μελέτη σε μέρη όπως η τριμερής που απεργάζεται τέτοια σχέδια από το 1973. Μέλη της ο Έλληνας τραπεζο-διοικητής της Ελλάδας Παπαδήμος, ο Ιταλός τραπεζο-διοικητής της Ιταλίας Μόντι και ο νέος πρόεδρος, διάδοχος του Τρισέ, στην ευρωπαϊκή κεντρική τράπεζα Μάριο Ντράγκι. Τυχαίο; Δεν νομίζω.Να δούμε ποιοί θα ακολουθήσουν.

Το ίδιο συμβαίνει και στα μέσα προπαγάνδας. Στη ναυαρχίδα προπαγάνδας του νεοφιλευθερισμού στην Ελλάδα, όμιλος ΣΚΑΪ, στην τηλεόραση διευθυντής είναι ο Βουρλούμης και στην εφημερίδα Καθημερινή ο Παπαχελάς. Ο πρώτος σε θητεία στον ΟΤΕ που ξεπουλήθηκε στους Γερμανούς και ο δεύτερος υποβολέας της αμερικάνικης πολιτικής στην Ελλάδα, εμ, λάθος, ανταποκριτής του ισάξιου προπαγανδιστικού μέσου MEGA στις ΗΠΑ. Πολλές συμπτώσεις μαζί παύουν να είναι συμπτώσεις πάντως.

Οι λαοί πρέπει να αντισταθούν. Μόνο η μαζική αντίσταση μπορεί να σταθεί απέναντι στην οργάνωση που έχουν και τα μέσα. Τίποτα άλλο δεν σώζει την κατάσταση, τις ζωές μας, το μέλλον μας.
Ανυπακοή, Αφοβία, Ανατροπή και Αναρχία απέναντι στους στρατούς κατοχής και τα ξένα αφεντικά τους.  (Η αριστερά πότε θα δείξει τον αλτρουισμό που οφείλει απέναντι στην κοινωνία και θα ενωθεί μαζί του; Πότε θα αποφασίσει ένα κοινό μέτωπο για την ανακούφισή όλων;)

*Ο υπουργός οικονομικών της Γερμανίας Φολβανγκ  Σόιμπλε είναι γνωστός πια και στην Ελλάδα. Είναι ο άνθρωπος που προτείνει να μπει όλη η Ελληνική περιουσία σε μια ανώνυμη εταιρία και να ξεπουληθεί διεθνώς. Αν δεν φτάσουν τα λεφτά που θα μαζέψει το χρέος θα μεταβιβαστεί στον Ελληνικό λαό. Τα στελέχη της εταιρίας αυτής θα έχουν πλήρη και καθολική ασυλία από το Ελληνικό δίκαιο. Όπως είχε και ο Σόιμπλε όταν το 1990 ήταν ο διευθυντής της εταιρίας "Εμπιστοσύνη" (πάντα βρίσκουν ονόματα ωραία για να καλύψουν τις βρωμοδουλειές τους) που αποκρατικοποίησε την περιουσία της Ανατολικής Γερμανίας.

Όταν λοιπόν εκποιήθηκε η περιουσία, αντί για κέρδη 900 δις δολαρίων περίπου βρέθηκε χρεωμένη κάπου 170 δις δολάρια. Και αυτό από παθητικό ΜΗΔΕΝ.
Στην ανατολική Γερμανία βρέθηκαν ξαφνικά στο δρόμο μερικά εκατομμύρια άνθρωποι, στην φτώχεια και στην εξαθλίωση. Ακόμη και σήμερα 4.000.000 άνθρωποι εργάζονται και προσπαθούν να ζήσουν με 400 ευρώ και κάτω μισθό. Και αν ο Σόιμπλε είχε ασυλία από το δίκαιο δεν είχε από το δίκιο. Ο Dieter Kaufmann, ανατολικογερμανός οικογενειάρχης πυροβόλησε τον νυν Γερμανό υπουργό τρεις φορές πετυχαίνοντάς τον στο πρόσωπο και στη σπονδυλική στήλη. Αυτό άφησε τον Σόιμπλε ανάπηρο αλλά ζωντανό και iκανό να περιφέρει τις επιτυχημένες πολιτικές του πλέον μέσα στην ευρωζώνη.

Διαβάστε ακόμη:
παραλληλογράφος
Jungle-report
Ναυτεμπορική
elnewsgr

Δεν τους έτυχε, τους πέτυχε. Θα αφήσουμε να δέσει το σιρόπι; (updated)

Βγήκαν χθες τα ρεμάλια οι τραπεζίτες από τη συνάντηση που είχαν με τα γιουσουφάκια τους Μπενύτο και Κουτσαβάκι και έκαναν δηλώσεις

"Θα φάμε τα πάντα. Θα πιούμε το αίμα των ιθαγενών. Θα τιτλοποιήσουμε τα δάνειά σας και θα πουλήσουμε τις σάρκες σας στα διεθνή πτωματοφάγα όρνεα"

Και ναι, για όποιον σοκάρεται ακόμη, και θερμό επεισόδιο θα έστηναν για να μην αλλάξει η ατζέντα. ΔΕΝ υπάρχει κανένα πολιτικό κόστος (πρωθυπουργοί έρχονται και φεύγουν όπως βολεύει) αφού αυτοί που κανονίζουν είναι οι διεθνείς νταβαντζήδες και η διακύβευση είναι τα κέρδη που έχουν προϋπολογίσει από την Ελλάδα (ολόκληρη).

Όσο για τους αδρανείς ιθαγενείς, το μέλλον τους το περιγράφει κάποιος πουθενάς Σπυρόπουλος που ζητά ανταποδοτική υγεία ανάλογα τα ετήσια ένσημα. Όταν έχουν επιβάλει στο μισό πληθυσμό ανεργία.

Ανεργία, πείνα, εξαθλίωση και θάνατος είναι αυτά που μας έχουν επιφυλάξει.

Το σχέδιο προχωρά κανονικά, από την αρχή του μέχρι τώρα. Απαρέγκλιτα. Όπως έγραφα και το Νοέμβριο του 2011

http://kopria.blogspot.gr/2011/11/blog-post_19.html

(*το πρώτο σύνθημα που ανέβηκε στο Σύνταγμα, το έγραψα με τα υλικά που έφερε ο Σπύρος, 

ένα παλικάρι στο ένα καράβι για τη Γάζα. Πήγε και φέτος. Ελπίζω να είναι καλά.)

Τίποτα δεν γίνεται πια στην τύχη όσο τυχαίο και αν φαίνεται. Όλα είναι υπολογισμένα να οδηγήσουν κάπου και γι' αυτό προετοιμάζονται τα πράγματα για χρόνια, και οι συνθήκες. Και βέβαια εμείς, μέσα από θεωρίες, εκπαίδευση και ΜΜΕ. Πρέπει να όμως και εμείς να προετοιμαστούμε για όλα, για το χειρότερο. Και για την επίθεση που μας κάνουν και την βία που μας ασκούν, και για την δική μας λαϊκή αντίδραση, αντίσταση. Για να πετύχουμε πραγματική ανατροπή.

Λέμε πολλές φορές ότι είναι ανίκανοι, είναι βλάκες, είναι άχρηστοι. ΛΑΘΟΣ.
Δεν είναι τίποτα από αυτά. Το ότι ο Παπανδρέου δεν μιλά Ελληνικά δεν σημαίνει ότι δεν σκέφτεται. Το ότι δεν επιτυγχάνουν να βελτιώσουν τη ζωή μας και τη θέση της χώρας δεν σημαίνει ότι αυτό επιδίωκαν.

Μην αναρωτιέστε αν είναι παράλογοι με όσα κάνουν. Δεν είναι. Γνωρίζουν ότι δεν θα μπορούμε σε λίγο να πληρώσουμε τίποτα από αυτά που εφαρμόζουν. Δεν ενδιαφέρονται αν θα πληρώσουμε ή όχι.
Πρέπει να προσέχουμε λέξεις που ξεφεύγουν και δεν κολλάνε ή πράγματα που φαίνονται αδύνατα να εκπληρωθούν από αυτά που ζητάνε.

Π.Χ.Ο Παπαδήμος τις προάλλες εκεί που μίλαγε για την δημόσια περιουσία πέταξε μέσα την ιδιωτική (διεκόπει και άλλαξε θέμα. Βλαστήμησα γιατί αγωνιούσα να δω τι θα πει αλλά δεν συνέχισε).

Ο Ράιχενμπαχ είπε ότι υπάρχουν 60 δις βεβαιωμένοι φόροι ή φοροδιαφυγή. Μα είναι δυνατόν; Πολλά από αυτά είναι ανείσπρακτα, είτε γιατί δεν θα πειράξουν ποτέ τους δικούς τους διαπλεκόμενους, είτε γιατί όντως έπεσε έξω η επιχείρηση και με τα πανωτόκια της εφορίας έφτασε ύψη που έτσι και αλλιώς δεν θα πληρώσει κανείς (έχω περίπτωση γυναίκας επιχειρηματία που έπεσε έξω, βρέθηκε να χρωστά καμιά 200.000 ευρώ, έκανε φυλακή και τώρα δουλεύει αποκλειστική και δεν έχει μία. Το χρέος παραμένει. Είναι πολλές αυτές οι περιπτώσεις), είτε γιατί τα έβγαλαν έξω νόμιμα. Είτε είτε είτε. Μα τότε τι τα υπολογίζουν;
Επιπλέον τι φορτώνουν με νέα βάρη;

Γνωρίζουν πολύ καλά ότι εφαρμόζοντας ένα πρόγραμμα που ανατρέπει τις φοροαπαλλαγές, επιβάλλει νέα μέτρα 12 δισ. ευρώ, διπλασιάζει τα τεκμήρια διαβίωσης και εκβιάζει για την είσπραξη απάνθρωπων χαρατσιών, δεν υπάρχει περίπτωση να αντεπεξέλθει κανένας λαός. Και βέβαια όχι ένας λαός που θα έχει ανεργία 30-40%, μισθούς των 300-400 ευρώ το μήνα, εργασιακό μεσαίωνα, συνεχή-επιδεινούμενη ύφεση και εξαθλίωση νομοθετημένη. Είναι παράλογο να το κάνεις. Ξέρεις ότι δεν θα εισπράξεις τίποτα από κάποια στιγμή και μετά. Και όμως συνεχίζεις απαρέγκλιτα την ίδια πολιτική. Γιατί; Είναι στόχος σου να εισπράξεις ή όχι;

Όλοι γνωρίζουμε ότι θέλουν να βάλουν την δημόσια Ελληνική περιουσία σε μια ανώνυμη εταιρία στις Βρυξέλλες και να την ξεπουλήσουν μισοτιμής. Αυτή είναι η λεία για τα εγχώρια και ξένα όρνια. Ο Σόιμπλε, που το σχεδιάζει, γνωρίζει την διαδικασία καλλίτερα από όλους*. Το ύψος της περιουσίας θα φτάνει τα 125 δις ευρώ περίπου. Τι ωραία που θα ήταν να έβαζαν χέρι και στην ιδιωτική ταυτόχρονα, ε; Άλλωστε μας βομβαρδίζουν όλα τα τσακάλια με το πόσο καλά περνάγαμε. Πόσο δεν το αξίζαμε. Πόσο μεγάλο ποσοστό ιδιοκτησίας έχουμε (οι δικοί μας πρωτίστως, αλλά και όσοι από μας μπορέσαμε, φτύσαμε αίμα για να πάρουμε ένα σπίτι, δεν είμαστε κλέφτες σαν του λόγου τους). Πόσο μεγάλο ποσοστό ελεύθερων επαγγελματιών έχουμε. Όλα αυτά σε σχέση με την Ευρώπη. Και έτσι βάλθηκαν να μας κάνουν Ευρωπαίους.

Θα μου πεις πως θα μπορέσουν να βάλουν και την ιδιωτική περιουσία στο παιχνίδι για να την διαμοιράσουν. Απλά, θα σου απαντήσω. Αρκεί να υπολογίσουν τα βεβαιωμένα χρέη προς τις εφορίες ως περιουσία του κράτους και να τη βάλουν μαζί με την υπόλοιπη δημόσια περιουσία για πώληση.
Με την πολιτική που ακολουθούν, ο εξαθλιωμένος μέσος Έλληνας θα αρχίσει να βεβαιώνει χρέη και ανείσπρακτους φόρους προς την εφορία με ραγδαίους ρυθμούς. Έτσι όταν θα βάλουν την δημόσια περιουσία σε μια ανώνυμη εταιρία για να την ξεπουλήσουν(δες *), θα βάλουν και τα βεβαιωμένα χρέη προς το δημόσιο μαζί. Τι σημαίνει πρακτικά αυτό; Ότι θα διεκδικεί τα χρέη κάποιος διεθνής μεγαλοάρπαγας. Τότε θα κατασχεθεί μαζί και μεγάλο μέρος της ιδιωτικής περιουσίας έναντι των χρεών.

Έτσι θα λυθεί και το πρόβλημα του μεγάλου ποσοστού ιδιοκτησίας στην Ελλάδα. Όπως λύνεται και το πρόβλημα πολλών ελεύθερων επαγγελματιών άλλωστε. Ήδη οι άστεγοι αυξάνονται με ρυθμούς γεωμετρικούς. Στην Αγγλία αυτή την περίοδο όλο και περισσότεροι δεν μπορούν να ανταποκριθούν στις υποχρεώσεις τους και χάνουν τα σπίτια τους. Θα έρθει και η σειρά των χωραφιών και της γης.

Αυτό είναι το απλό σχέδιο της κατακρεούργησης της χώρας, της δημόσιας και ιδιωτικής περιουσίας της. Και οι νταβατζήδες είναι πιο πονηροί, πιο ανήθικοι και πιο ικανοί από ότι νομίζουμε. Εκεί που δεν υπήρχε χρέος, σε όσους είχαν ξεχρεώσει ένα σπίτι, αλλά είχαν τις τρομερές δυσκολίες του καθημερινού βιοπορισμού, τους δημιουργεί χρέος με το νόμο. Από το πουθενά. "Ασφάλιστρο κινδύνου" το είπε ο Bennyζελος, νταβατζιλίκι στην πραγματικότητα. Πραγματική προστασία από υπόκοσμο. Και τώρα που χρωστάς, αν δεν αντέχεις, που θα κανονίσουν με νέα μέτρα να μην αντέχεις, θα σου το βεβαιώσουν το χρέος. Και μετά θα το ξεπουλήσουν στο αφεντικό. Και συ θα το νοικιάσεις, αν μπορείς, μετά.

Βέβαια αναρωτιόμαστε αν σε μια δημοκρατία είναι δυνατόν να συμβούν αυτά. Ακόμη και σε μια κουτσή αντιπροσωπευτική Δημοκρατία, που έγινε ένα πολίτευμα για όσους μπορούν να ασχοληθούν με τα κοινά (res public). Για κείνους που έχουν δυνατότητες -από τζάκια-οικογένειες, διαπλοκή με ΜΜΕ, πλούσιους- να προβληθούν και να εκλεγούν. Όχι, γι'αυτό θα αλλάξει η μορφή της Δημοκρατίας. Πολλοί λένε άλλωστε ότι η ο Καπιταλισμός δεν χρειάζεται πια τη Δημοκρατία και παίρνει διαζύγιο από αυτή. Άλλωστε όπως έκανα σε μαθήματα στη σχολή μου, η Αγορά δεν χρειάζεται τη Δημοκρατία. Άσε που είναι πιο αμεσοδημοκρατική από τη Δημοκρατία. Το προϊόν το διαλέγεις αυτοστιγμή και είναι άμεση ψήφος προς αυτό, την εταιρία που το παράγει και το σύστημα εν γένη. Όπως το λέω το διδάσκει η σχολή του Σικάγο. Η δυνατότητα επιλογής απορυπαντικού και αποφρακτικού χέστρας είναι πιο σημαντικό από την συμμετοχή στα κοινά. Από την δημιουργία σχέσεων και κανόνων κοινωνείν. Από την διαχείριση του βίου της κοινωνίας από την κοινωνία την ίδια. Από ιδέες, ηθική και αξίες.

Η έννοια του πολίτη όπως την γνωρίζαμε - έστω ιδεατά - τελειώνει. Κάθε έννοια Δημοκρατίας ξεψυχά στα χειροκροτήματα των λειτουργών της που τη σκοτώνουν σε κάθε χώρα, μέσα στα κοινοβούλια, χωρίς καμιά τύψη και ντροπή. Παραδίδουν την λαϊκή εντολή που τους δόθηκε - όπως τους δόθηκε - σε μια θολή εξουσία που μέχρι τώρα ήταν πίσω από τις κουρτίνες και εργαζόταν σαν υποβολέας. Άλλωστε διαβεβαιώνει ο Σόιμπλε ότι θέλουμε άλλου είδους πολιτική ένωση. Επικρίνει ο Κινέζος πρόεδρος του China Investment Corporation ότι η κρίση χρέους στην Ευρώπη είναι αποτέλεσμα των παρωχημένων πολιτικών κοινωνικών παροχών. Και ανακοινώνει το 2005 η Άννα Ψαρούδα-Μπενάκη στον νέο Πρόεδρο της Ελληνικής Δημοκρατίας Παπούλια, ότι θα έχει μια θητεία όπου η Δημοκρατία θα αλλάξει και τα ατομικά δικαιώματα θα συρρικνωθούν.

Το νέο πολίτευμα έχει όνομα. Διαμεσολαβητική Δημοκρατία. Τη λέξη Δημοκρατία την έχει μέσα για επικοινωνιακούς λόγους. Σε αυτή τη διαμεσολαβητική Δημοκρατία η εξουσία κάθε χώρας θα διαμεσολαβεί, θα είναι ο μεσάζων από το χρηματοπιστωτικό σύστημα προς το λαό και την περιουσία της χώρας. Θα υπάρχει για να εφαρμόζει τους νόμους που θα θέτει το χρηματοπιστωτικό σύστημα. Όχι ο λαός, ούτε για το καλό του λαού. Δεν θα υπάρχει λαϊκή γνώμη, ανθρωπιστικά κριτήρια ή δημοκρατικές ευαισθησίες. Παράδειγμα τρανταχτό της νέας αυτής "δημοκρατίας" είναι ο νόμος στην Ελλάδα για το χαράτσι στο ρεύμα. Δεν πληρώνεις στο κόβουμε. Δεν πληρώνεις, σου παίρνουμε το σπίτι. Θα το νοικιάσεις μετά, ή όχι. Όμως λόγος δεν σου πέφτει πληβείε. Αποφασίσανε και διατάξαμε.


Έτσι βέβαια χρειάζεσαι τους ειδικούς. Εκεί που απέτυχαν οι ειδικοί της πολιτικής θα αναλάβουν οι ειδικοί των τραπεζών ή οικονομικών. Και θα παρουσιαστούν ως σωτήρες για να εφαρμόσουν τα "σκληρά αλλά αναγκαία" μέτρα. Σκέτος εκβιασμός και κανονικός βιασμός. Κάποιος που δεν επέλεξες θα κάνει κάτι που δεν θέλεις προς όφελος κάποιου που δεν ξέρεις. Υπέροχα, για κάποιους τύπους στο City ή στη Wall Street και για τα αφεντικά τους που βλέπουν τα ψηφιακά χρήματά τους, που μέχρι τώρα ήταν μηδενικά σε TFT οθόνες να γίνονται "εμπράγματες αξίες", εταιρίες όπως η ΔΕΗ, Γη, ενέργεια κλπ.

Πρώτα θύματα οι λαοί της Ελλάδας και της Ιταλίας. Πρωθυπουργοί που δεν έχουν καμιά λαϊκή εντολή εφαρμόζουν αντιλαϊκά μέτρα που τα επιβάλει η Γερμανία, ο υποβολέας του συστήματος στην Ευρώπη.

Είναι σίγουρο πια ότι δεν έτυχε αυτό που γίνεται. Πέτυχε και πέτυχε μετά από πολύ μελέτη σε μέρη όπως η τριμερής που απεργάζεται τέτοια σχέδια από το 1973. Μέλη της ο Έλληνας τραπεζο-διοικητής της Ελλάδας Παπαδήμος, ο Ιταλός τραπεζο-διοικητής της Ιταλίας Μόντι και ο νέος πρόεδρος, διάδοχος του Τρισέ, στην ευρωπαϊκή κεντρική τράπεζα Μάριο Ντράγκι. Τυχαίο; Δεν νομίζω.Να δούμε ποιοί θα ακολουθήσουν.

Το ίδιο συμβαίνει και στα μέσα προπαγάνδας. Στη ναυαρχίδα προπαγάνδας του νεοφιλευθερισμού στην Ελλάδα, όμιλος ΣΚΑΪ, στην τηλεόραση διευθυντής είναι ο Βουρλούμης και στην εφημερίδα Καθημερινή ο Παπαχελάς. Ο πρώτος σε θητεία στον ΟΤΕ που ξεπουλήθηκε στους Γερμανούς και ο δεύτερος υποβολέας της αμερικάνικης πολιτικής στην Ελλάδα, εμ, λάθος, ανταποκριτής του ισάξιου προπαγανδιστικού μέσου MEGA στις ΗΠΑ. Πολλές συμπτώσεις μαζί παύουν να είναι συμπτώσεις πάντως.

Οι λαοί πρέπει να αντισταθούν. Μόνο η μαζική αντίσταση μπορεί να σταθεί απέναντι στην οργάνωση που έχουν και τα μέσα. Τίποτα άλλο δεν σώζει την κατάσταση, τις ζωές μας, το μέλλον μας.
Ανυπακοή, Αφοβία, Ανατροπή και Αναρχία απέναντι στους στρατούς κατοχής και τα ξένα αφεντικά τους.  (Η αριστερά πότε θα δείξει τον αλτρουισμό που οφείλει απέναντι στην κοινωνία και θα ενωθεί μαζί του; Πότε θα αποφασίσει ένα κοινό μέτωπο για την ανακούφισή όλων;)

*Ο υπουργός οικονομικών της Γερμανίας Φολβανγκ  Σόιμπλε είναι γνωστός πια και στην Ελλάδα. Είναι ο άνθρωπος που προτείνει να μπει όλη η Ελληνική περιουσία σε μια ανώνυμη εταιρία και να ξεπουληθεί διεθνώς. Αν δεν φτάσουν τα λεφτά που θα μαζέψει το χρέος θα μεταβιβαστεί στον Ελληνικό λαό. Τα στελέχη της εταιρίας αυτής θα έχουν πλήρη και καθολική ασυλία από το Ελληνικό δίκαιο. Όπως είχε και ο Σόιμπλε όταν το 1990 ήταν ο διευθυντής της εταιρίας "Εμπιστοσύνη" (πάντα βρίσκουν ονόματα ωραία για να καλύψουν τις βρωμοδουλειές τους) που αποκρατικοποίησε την περιουσία της Ανατολικής Γερμανίας.

Όταν λοιπόν εκποιήθηκε η περιουσία, αντί για κέρδη 900 δις δολαρίων περίπου βρέθηκε χρεωμένη κάπου 170 δις δολάρια. Και αυτό από παθητικό ΜΗΔΕΝ.
Στην ανατολική Γερμανία βρέθηκαν ξαφνικά στο δρόμο μερικά εκατομμύρια άνθρωποι, στην φτώχεια και στην εξαθλίωση. Ακόμη και σήμερα 4.000.000 άνθρωποι εργάζονται και προσπαθούν να ζήσουν με 400 ευρώ και κάτω μισθό. Και αν ο Σόιμπλε είχε ασυλία από το δίκαιο δεν είχε από το δίκιο. Ο Dieter Kaufmann, ανατολικογερμανός οικογενειάρχης πυροβόλησε τον νυν Γερμανό υπουργό τρεις φορές πετυχαίνοντάς τον στο πρόσωπο και στη σπονδυλική στήλη. Αυτό άφησε τον Σόιμπλε ανάπηρο αλλά ζωντανό και iκανό να περιφέρει τις επιτυχημένες πολιτικές του πλέον μέσα στην ευρωζώνη.

Διαβάστε ακόμη:
παραλληλογράφος
Jungle-report
Ναυτεμπορική
elnewsgr

τώρα και με τη βούλα

Έφτασε η ώρα να μεταφέρουν την διαχείριση του ξεπουλήματος στο εξωτερικό, σε μια εταιρία στο Λουξεμβούργο. Αφού βάλαν τον κάθε Σταυρίδη να αποτύχει(ή επιτύχει) ώστε να έχουν δικαιολογία τώρα ο φερόμενος ως πρωθυπουργός θα δώσει και τύποις την διαχείριση ΟΛΗΣ ΤΗΣ ΔΗΜΟΣΙΑΣ ΠΕΡΙΟΣΙΑΣ στους τοκογλύφους. Μην νομίζεις ότι δεν έχει ξαναγίνει... και μάλιστα από τον ίδιο άνθρωπο!!!

http://kopria.blogspot.gr/2011/11/blog-post_19.html

(*το πρώτο σύνθημα που ανέβηκε στο Σύνταγμα, το έγραψα με τα υλικά που έφερε ο Σπύρος, 

ένα παλικάρι στο ένα καράβι για τη Γάζα. Πήγε και φέτος. Ελπίζω να είναι καλά.)

Τίποτα δεν γίνεται πια στην τύχη όσο τυχαίο και αν φαίνεται. Όλα είναι υπολογισμένα να οδηγήσουν κάπου και γι' αυτό προετοιμάζονται τα πράγματα για χρόνια, και οι συνθήκες. Και βέβαια εμείς, μέσα από θεωρίες, εκπαίδευση και ΜΜΕ. Πρέπει να όμως και εμείς να προετοιμαστούμε για όλα, για το χειρότερο. Και για την επίθεση που μας κάνουν και την βία που μας ασκούν, και για την δική μας λαϊκή αντίδραση, αντίσταση. Για να πετύχουμε πραγματική ανατροπή.

Λέμε πολλές φορές ότι είναι ανίκανοι, είναι βλάκες, είναι άχρηστοι. ΛΑΘΟΣ.
Δεν είναι τίποτα από αυτά. Το ότι ο Παπανδρέου δεν μιλά Ελληνικά δεν σημαίνει ότι δεν σκέφτεται. Το ότι δεν επιτυγχάνουν να βελτιώσουν τη ζωή μας και τη θέση της χώρας δεν σημαίνει ότι αυτό επιδίωκαν.

Μην αναρωτιέστε αν είναι παράλογοι με όσα κάνουν. Δεν είναι. Γνωρίζουν ότι δεν θα μπορούμε σε λίγο να πληρώσουμε τίποτα από αυτά που εφαρμόζουν. Δεν ενδιαφέρονται αν θα πληρώσουμε ή όχι.
Πρέπει να προσέχουμε λέξεις που ξεφεύγουν και δεν κολλάνε ή πράγματα που φαίνονται αδύνατα να εκπληρωθούν από αυτά που ζητάνε.

Π.Χ.Ο Παπαδήμος τις προάλλες εκεί που μίλαγε για την δημόσια περιουσία πέταξε μέσα την ιδιωτική (διεκόπει και άλλαξε θέμα. Βλαστήμησα γιατί αγωνιούσα να δω τι θα πει αλλά δεν συνέχισε).

Ο Ράιχενμπαχ είπε ότι υπάρχουν 60 δις βεβαιωμένοι φόροι ή φοροδιαφυγή. Μα είναι δυνατόν; Πολλά από αυτά είναι ανείσπρακτα, είτε γιατί δεν θα πειράξουν ποτέ τους δικούς τους διαπλεκόμενους, είτε γιατί όντως έπεσε έξω η επιχείρηση και με τα πανωτόκια της εφορίας έφτασε ύψη που έτσι και αλλιώς δεν θα πληρώσει κανείς (έχω περίπτωση γυναίκας επιχειρηματία που έπεσε έξω, βρέθηκε να χρωστά καμιά 200.000 ευρώ, έκανε φυλακή και τώρα δουλεύει αποκλειστική και δεν έχει μία. Το χρέος παραμένει. Είναι πολλές αυτές οι περιπτώσεις), είτε γιατί τα έβγαλαν έξω νόμιμα. Είτε είτε είτε. Μα τότε τι τα υπολογίζουν;
Επιπλέον τι φορτώνουν με νέα βάρη;

Γνωρίζουν πολύ καλά ότι εφαρμόζοντας ένα πρόγραμμα που ανατρέπει τις φοροαπαλλαγές, επιβάλλει νέα μέτρα 12 δισ. ευρώ, διπλασιάζει τα τεκμήρια διαβίωσης και εκβιάζει για την είσπραξη απάνθρωπων χαρατσιών, δεν υπάρχει περίπτωση να αντεπεξέλθει κανένας λαός. Και βέβαια όχι ένας λαός που θα έχει ανεργία 30-40%, μισθούς των 300-400 ευρώ το μήνα, εργασιακό μεσαίωνα, συνεχή-επιδεινούμενη ύφεση και εξαθλίωση νομοθετημένη. Είναι παράλογο να το κάνεις. Ξέρεις ότι δεν θα εισπράξεις τίποτα από κάποια στιγμή και μετά. Και όμως συνεχίζεις απαρέγκλιτα την ίδια πολιτική. Γιατί; Είναι στόχος σου να εισπράξεις ή όχι;

Όλοι γνωρίζουμε ότι θέλουν να βάλουν την δημόσια Ελληνική περιουσία σε μια ανώνυμη εταιρία στις Βρυξέλλες και να την ξεπουλήσουν μισοτιμής. Αυτή είναι η λεία για τα εγχώρια και ξένα όρνια. Ο Σόιμπλε, που το σχεδιάζει, γνωρίζει την διαδικασία καλλίτερα από όλους*. Το ύψος της περιουσίας θα φτάνει τα 125 δις ευρώ περίπου. Τι ωραία που θα ήταν να έβαζαν χέρι και στην ιδιωτική ταυτόχρονα, ε; Άλλωστε μας βομβαρδίζουν όλα τα τσακάλια με το πόσο καλά περνάγαμε. Πόσο δεν το αξίζαμε. Πόσο μεγάλο ποσοστό ιδιοκτησίας έχουμε (οι δικοί μας πρωτίστως, αλλά και όσοι από μας μπορέσαμε, φτύσαμε αίμα για να πάρουμε ένα σπίτι, δεν είμαστε κλέφτες σαν του λόγου τους). Πόσο μεγάλο ποσοστό ελεύθερων επαγγελματιών έχουμε. Όλα αυτά σε σχέση με την Ευρώπη. Και έτσι βάλθηκαν να μας κάνουν Ευρωπαίους.

Θα μου πεις πως θα μπορέσουν να βάλουν και την ιδιωτική περιουσία στο παιχνίδι για να την διαμοιράσουν. Απλά, θα σου απαντήσω. Αρκεί να υπολογίσουν τα βεβαιωμένα χρέη προς τις εφορίες ως περιουσία του κράτους και να τη βάλουν μαζί με την υπόλοιπη δημόσια περιουσία για πώληση.
Με την πολιτική που ακολουθούν, ο εξαθλιωμένος μέσος Έλληνας θα αρχίσει να βεβαιώνει χρέη και ανείσπρακτους φόρους προς την εφορία με ραγδαίους ρυθμούς. Έτσι όταν θα βάλουν την δημόσια περιουσία σε μια ανώνυμη εταιρία για να την ξεπουλήσουν(δες *), θα βάλουν και τα βεβαιωμένα χρέη προς το δημόσιο μαζί. Τι σημαίνει πρακτικά αυτό; Ότι θα διεκδικεί τα χρέη κάποιος διεθνής μεγαλοάρπαγας. Τότε θα κατασχεθεί μαζί και μεγάλο μέρος της ιδιωτικής περιουσίας έναντι των χρεών.

Έτσι θα λυθεί και το πρόβλημα του μεγάλου ποσοστού ιδιοκτησίας στην Ελλάδα. Όπως λύνεται και το πρόβλημα πολλών ελεύθερων επαγγελματιών άλλωστε. Ήδη οι άστεγοι αυξάνονται με ρυθμούς γεωμετρικούς. Στην Αγγλία αυτή την περίοδο όλο και περισσότεροι δεν μπορούν να ανταποκριθούν στις υποχρεώσεις τους και χάνουν τα σπίτια τους. Θα έρθει και η σειρά των χωραφιών και της γης.

Αυτό είναι το απλό σχέδιο της κατακρεούργησης της χώρας, της δημόσιας και ιδιωτικής περιουσίας της. Και οι νταβατζήδες είναι πιο πονηροί, πιο ανήθικοι και πιο ικανοί από ότι νομίζουμε. Εκεί που δεν υπήρχε χρέος, σε όσους είχαν ξεχρεώσει ένα σπίτι, αλλά είχαν τις τρομερές δυσκολίες του καθημερινού βιοπορισμού, τους δημιουργεί χρέος με το νόμο. Από το πουθενά. "Ασφάλιστρο κινδύνου" το είπε ο Bennyζελος, νταβατζιλίκι στην πραγματικότητα. Πραγματική προστασία από υπόκοσμο. Και τώρα που χρωστάς, αν δεν αντέχεις, που θα κανονίσουν με νέα μέτρα να μην αντέχεις, θα σου το βεβαιώσουν το χρέος. Και μετά θα το ξεπουλήσουν στο αφεντικό. Και συ θα το νοικιάσεις, αν μπορείς, μετά.

Βέβαια αναρωτιόμαστε αν σε μια δημοκρατία είναι δυνατόν να συμβούν αυτά. Ακόμη και σε μια κουτσή αντιπροσωπευτική Δημοκρατία, που έγινε ένα πολίτευμα για όσους μπορούν να ασχοληθούν με τα κοινά (res public). Για κείνους που έχουν δυνατότητες -από τζάκια-οικογένειες, διαπλοκή με ΜΜΕ, πλούσιους- να προβληθούν και να εκλεγούν. Όχι, γι'αυτό θα αλλάξει η μορφή της Δημοκρατίας. Πολλοί λένε άλλωστε ότι η ο Καπιταλισμός δεν χρειάζεται πια τη Δημοκρατία και παίρνει διαζύγιο από αυτή. Άλλωστε όπως έκανα σε μαθήματα στη σχολή μου, η Αγορά δεν χρειάζεται τη Δημοκρατία. Άσε που είναι πιο αμεσοδημοκρατική από τη Δημοκρατία. Το προϊόν το διαλέγεις αυτοστιγμή και είναι άμεση ψήφος προς αυτό, την εταιρία που το παράγει και το σύστημα εν γένη. Όπως το λέω το διδάσκει η σχολή του Σικάγο. Η δυνατότητα επιλογής απορυπαντικού και αποφρακτικού χέστρας είναι πιο σημαντικό από την συμμετοχή στα κοινά. Από την δημιουργία σχέσεων και κανόνων κοινωνείν. Από την διαχείριση του βίου της κοινωνίας από την κοινωνία την ίδια. Από ιδέες, ηθική και αξίες.

Η έννοια του πολίτη όπως την γνωρίζαμε - έστω ιδεατά - τελειώνει. Κάθε έννοια Δημοκρατίας ξεψυχά στα χειροκροτήματα των λειτουργών της που τη σκοτώνουν σε κάθε χώρα, μέσα στα κοινοβούλια, χωρίς καμιά τύψη και ντροπή. Παραδίδουν την λαϊκή εντολή που τους δόθηκε - όπως τους δόθηκε - σε μια θολή εξουσία που μέχρι τώρα ήταν πίσω από τις κουρτίνες και εργαζόταν σαν υποβολέας. Άλλωστε διαβεβαιώνει ο Σόιμπλε ότι θέλουμε άλλου είδους πολιτική ένωση. Επικρίνει ο Κινέζος πρόεδρος του China Investment Corporation ότι η κρίση χρέους στην Ευρώπη είναι αποτέλεσμα των παρωχημένων πολιτικών κοινωνικών παροχών. Και ανακοινώνει το 2005 η Άννα Ψαρούδα-Μπενάκη στον νέο Πρόεδρο της Ελληνικής Δημοκρατίας Παπούλια, ότι θα έχει μια θητεία όπου η Δημοκρατία θα αλλάξει και τα ατομικά δικαιώματα θα συρρικνωθούν.

Το νέο πολίτευμα έχει όνομα. Διαμεσολαβητική Δημοκρατία. Τη λέξη Δημοκρατία την έχει μέσα για επικοινωνιακούς λόγους. Σε αυτή τη διαμεσολαβητική Δημοκρατία η εξουσία κάθε χώρας θα διαμεσολαβεί, θα είναι ο μεσάζων από το χρηματοπιστωτικό σύστημα προς το λαό και την περιουσία της χώρας. Θα υπάρχει για να εφαρμόζει τους νόμους που θα θέτει το χρηματοπιστωτικό σύστημα. Όχι ο λαός, ούτε για το καλό του λαού. Δεν θα υπάρχει λαϊκή γνώμη, ανθρωπιστικά κριτήρια ή δημοκρατικές ευαισθησίες. Παράδειγμα τρανταχτό της νέας αυτής "δημοκρατίας" είναι ο νόμος στην Ελλάδα για το χαράτσι στο ρεύμα. Δεν πληρώνεις στο κόβουμε. Δεν πληρώνεις, σου παίρνουμε το σπίτι. Θα το νοικιάσεις μετά, ή όχι. Όμως λόγος δεν σου πέφτει πληβείε. Αποφασίσανε και διατάξαμε.


Έτσι βέβαια χρειάζεσαι τους ειδικούς. Εκεί που απέτυχαν οι ειδικοί της πολιτικής θα αναλάβουν οι ειδικοί των τραπεζών ή οικονομικών. Και θα παρουσιαστούν ως σωτήρες για να εφαρμόσουν τα "σκληρά αλλά αναγκαία" μέτρα. Σκέτος εκβιασμός και κανονικός βιασμός. Κάποιος που δεν επέλεξες θα κάνει κάτι που δεν θέλεις προς όφελος κάποιου που δεν ξέρεις. Υπέροχα, για κάποιους τύπους στο City ή στη Wall Street και για τα αφεντικά τους που βλέπουν τα ψηφιακά χρήματά τους, που μέχρι τώρα ήταν μηδενικά σε TFT οθόνες να γίνονται "εμπράγματες αξίες", εταιρίες όπως η ΔΕΗ, Γη, ενέργεια κλπ.

Πρώτα θύματα οι λαοί της Ελλάδας και της Ιταλίας. Πρωθυπουργοί που δεν έχουν καμιά λαϊκή εντολή εφαρμόζουν αντιλαϊκά μέτρα που τα επιβάλει η Γερμανία, ο υποβολέας του συστήματος στην Ευρώπη.

Είναι σίγουρο πια ότι δεν έτυχε αυτό που γίνεται. Πέτυχε και πέτυχε μετά από πολύ μελέτη σε μέρη όπως η τριμερής που απεργάζεται τέτοια σχέδια από το 1973. Μέλη της ο Έλληνας τραπεζο-διοικητής της Ελλάδας Παπαδήμος, ο Ιταλός τραπεζο-διοικητής της Ιταλίας Μόντι και ο νέος πρόεδρος, διάδοχος του Τρισέ, στην ευρωπαϊκή κεντρική τράπεζα Μάριο Ντράγκι. Τυχαίο; Δεν νομίζω.Να δούμε ποιοί θα ακολουθήσουν.

Το ίδιο συμβαίνει και στα μέσα προπαγάνδας. Στη ναυαρχίδα προπαγάνδας του νεοφιλευθερισμού στην Ελλάδα, όμιλος ΣΚΑΪ, στην τηλεόραση διευθυντής είναι ο Βουρλούμης και στην εφημερίδα Καθημερινή ο Παπαχελάς. Ο πρώτος σε θητεία στον ΟΤΕ που ξεπουλήθηκε στους Γερμανούς και ο δεύτερος υποβολέας της αμερικάνικης πολιτικής στην Ελλάδα, εμ, λάθος, ανταποκριτής του ισάξιου προπαγανδιστικού μέσου MEGA στις ΗΠΑ. Πολλές συμπτώσεις μαζί παύουν να είναι συμπτώσεις πάντως.

Οι λαοί πρέπει να αντισταθούν. Μόνο η μαζική αντίσταση μπορεί να σταθεί απέναντι στην οργάνωση που έχουν και τα μέσα. Τίποτα άλλο δεν σώζει την κατάσταση, τις ζωές μας, το μέλλον μας.
Ανυπακοή, Αφοβία, Ανατροπή και Αναρχία απέναντι στους στρατούς κατοχής και τα ξένα αφεντικά τους.  (Η αριστερά πότε θα δείξει τον αλτρουισμό που οφείλει απέναντι στην κοινωνία και θα ενωθεί μαζί του; Πότε θα αποφασίσει ένα κοινό μέτωπο για την ανακούφισή όλων;)

*Ο υπουργός οικονομικών της Γερμανίας Φολβανγκ  Σόιμπλε είναι γνωστός πια και στην Ελλάδα. Είναι ο άνθρωπος που προτείνει να μπει όλη η Ελληνική περιουσία σε μια ανώνυμη εταιρία και να ξεπουληθεί διεθνώς. Αν δεν φτάσουν τα λεφτά που θα μαζέψει το χρέος θα μεταβιβαστεί στον Ελληνικό λαό. Τα στελέχη της εταιρίας αυτής θα έχουν πλήρη και καθολική ασυλία από το Ελληνικό δίκαιο. Όπως είχε και ο Σόιμπλε όταν το 1990 ήταν ο διευθυντής της εταιρίας "Εμπιστοσύνη" (πάντα βρίσκουν ονόματα ωραία για να καλύψουν τις βρωμοδουλειές τους) που αποκρατικοποίησε την περιουσία της Ανατολικής Γερμανίας.

Όταν λοιπόν εκποιήθηκε η περιουσία, αντί για κέρδη 900 δις δολαρίων περίπου βρέθηκε χρεωμένη κάπου 170 δις δολάρια. Και αυτό από παθητικό ΜΗΔΕΝ.
Στην ανατολική Γερμανία βρέθηκαν ξαφνικά στο δρόμο μερικά εκατομμύρια άνθρωποι, στην φτώχεια και στην εξαθλίωση. Ακόμη και σήμερα 4.000.000 άνθρωποι εργάζονται και προσπαθούν να ζήσουν με 400 ευρώ και κάτω μισθό. Και αν ο Σόιμπλε είχε ασυλία από το δίκαιο δεν είχε από το δίκιο. Ο Dieter Kaufmann, ανατολικογερμανός οικογενειάρχης πυροβόλησε τον νυν Γερμανό υπουργό τρεις φορές πετυχαίνοντάς τον στο πρόσωπο και στη σπονδυλική στήλη. Αυτό άφησε τον Σόιμπλε ανάπηρο αλλά ζωντανό και iκανό να περιφέρει τις επιτυχημένες πολιτικές του πλέον μέσα στην ευρωζώνη.

Διαβάστε ακόμη:
παραλληλογράφος
Jungle-report
Ναυτεμπορική
elnewsgr

*γιατί είναι ο κόσμος δεκτικός και η αλλαγή εφικτή

Η σύμπτωση της κρίσης

και η ανατροπή του πολιτικού σκηνικού

*γιατί είναι ο κόσμος δεκτικός και η αλλαγή εφικτή

Κατά την προσωπική γνώμη του γράφοντος, η κρίση που διανύουμε και ο τρόπος που ανέκυψαν τα προβλήματα είναι στην βάση, στην ουσία, στον πυρήνα η έλλειψη Δημοκρατίας.
Στο παρακάτω κείμενο θα παραθέσω εν συντομία κάποιους τρόπους που θεωρώ την εφαρμογή τους εφικτούς και ικανούς να αλλάξουν τον τρόπο που δρούμε και σκεφτόμαστε όσο αφορά τα κοινά.
Ακολουθώ τη βασική αρχή "Δημοκρατικό εστί το κληρωτό, το δε αιρετό ολιγαρχικό εστί". Για όποιον δεν βαριέται, μετά τα bulletins ακολουθεί μια μικρή τεκμηρίωση του σκεπτικού, και αν είμαι λίγο τυχερός ίσως εκδοθεί το βιβλίο που αναλύει πλήρως την προσέγγιση σε περίπου 130 σελίδες Α4.

Το πρόβλημα που θα οδηγεί το σύστημα ξανά και ξανά στο ίδιο αποτέλεσμα που βιώνουμε σήμερα είναι ότι δεν εκπροσωπείται ο πραγματικός άνθρωπος μέσα στα κέντρα εξουσίας. Αν αυτό συνέβαινε τότε 1^ον θα συμμετείχε ο πολίτης, με τις ανησυχίες του, τα προβλήματά του και την καθημερινότητά του – το κοινό περί δικαίου αίσθημα – ως πραγματικό πρόσωπο και ιδιότητα στις θεσπισμένες εξουσίες. 2^ον Θα έσπαγαν τα στεγανά της εξουσίας και θα άνοιγαν δίαυλοι επικοινωνίας με την κοινωνία, κάνοντας έτσι δυσκολότερη τη διαφθορά. Είναι γνωστό άλλωστε ότι οι λίγοι διαφθείρονται πιο εύκολα από τους πολλούς.

Αυτό είναι το πρόταγμα που πρέπει να μας οδηγήσει για μια δίκαιη, κατ’ αρχάς, κοινωνία.

1.      Εθνοσυνέλευση και νέο Σύνταγμα ΤΩΡΑ. (Τα τέσσερα πρώτα άρθρα του συντάγματος είναι αυτά που οι συνταγματολόγοι ονομάζουν «σκληρό πυρήνα». Αν αλλάξουν αυτά τα άρθρα, ή για να αλλάξουν αυτά τα άρθρα, πρέπει να ανατραπεί το πολίτευμα.

2.      Απλή και μόνο αναλογική σε όλες τις εκλογικές αναμετρήσεις.

3.      Πρέπει να εισαχθεί στην πολιτική η έννοια του κληρωτού, αυτού που θα κληρωθεί σε μια θέση, γιατί στη δημοκρατία οι πολίτες πρέπει να μπορούν να αναλάβουν οποιαδήποτε θέση διακυβέρνησης. Η θέσεις των κληρωτών θα είναι στην νομοθετική εξουσία, όπου θα εκφράζουν το κοινό περί δικαίου αίσθημα.

4.      Τα λευκά ψηφοδέλτια θα ακυρώνουν θέσεις από τους κομματικούς σχηματισμούς και θα τις δίνουν σε νέους κληρωτούς. Οι θέσεις θα αφαιρούνται ποσοστιαία. 10% λευκά τότε 10% αφαίρεση θέσεων.

5.      Η θέση του κληρωτού θα είναι περιορισμένης διάρκειας ώστε να εναλλάσσονται τα πρόσωπα. Ίσως εξάμηνο ή ετήσιο το πολύ.

6.      Η νομοθετική εξουσία θα αποκοπεί πλήρως από την εκτελεστική. Ο βουλευτής στη θητεία του δεν θα μπορεί να γίνει υπουργός. Αν κάνει σωστή δουλειά με τους νόμους ας βάλει υποψηφιότητα για εκτελεστικός (κυβέρνηση)

7.      Οποιοσδήποτε βουλευτής μπορεί να ανακληθεί σε κάθε έτος αν ζητηθεί από ορισμένο αριθμό πολιτών (τα 2/3 ίσως) της περιφέρειάς του. Αν κάποιος με ξεγέλασε και πήρε την ψήφο μου ή απλώς διαπίστωσα την ανεπάρκειά του τότε δεν είναι δυνατόν να τον λούζομαι για τα επόμενα τέσσερα χρόνια, άσε που είναι επικίνδυνο.

8.      Η εκτελεστική εξουσία θα ψηφίζεται. Δεν καταλαβαίνω γιατί να μη γνωρίζω από πριν ποιος θα είναι ο υπουργός οικονομικών, ή οι υποψήφιοι υπουργοί οικονομικών. Δεν θέλω εκπλήξεις σε αυτούς που θα κυβερνήσουν. Υπάρχει κίνδυνος να μου λένε «Μαζί τα φάγαμε». Και εδώ μπορεί να ισχύσει η ανάκληση και πάλι το ποσοστό και ο χρόνος είναι συζητήσιμα.

9.      Παρόμοιες οι διαδικασίες και στην δικαστική εξουσία, δεν είναι δυνατόν να διορίζονται οι δικαστές και να είναι τσιράκια της αδιάσπαστης εκτελεστικής-νομοθετικής εξουσίας.

10.   Αποκομματικοποιήση του κράτους, πολύ βασικό. Στην Ελλάδα δεν έχουμε δημόσιο έχουμε κομματικό κράτος. Το ΑΣΕΠ που καταστρατηγήθηκε από παντού πρέπει να γίνει μόνη πηγή εισόδου στο δημόσιο χωρίς παρεκκλίσεις.Το πώς θα ισχυροποιηθεί και πως θα λειτουργήσει θα πρέπει να το πουν πιο ειδικοί.

11.   Δεν θα γίνεται αναθεώρηση του Συντάγματος χωρίς δημοψήφισμα

12.   Δεν θα περνά προϋπολογισμός χωρίς δημοψήφισμα

13.   Δεν είναι δυνατόν να υπογράφεται μνημόνιο χωρίς δημοψήφισμα

14.   Δεν θα υπάρχει καμία ασυλία για όλους του δημόσιους υπαλλήλους.

15.   Για κάποιον που μπαίνει στην πολιτική θα καταγράφεται η περιουσία του και βγαίνοντας θα ελέγχεται, μην έχει πολλά σπίτια και πολλές offshore.

16.   Η τεχνολογία επιτρέπει πια τη συμμετοχή των πολιτών στην άσκηση της εξουσίας ανεξαρτήτως του αριθμού τους.

17.   Ένας ικανός αριθμός πολιτών μπορεί να προκαλέσει δημοψήφισμα για οποιονδήποτε λόγο.

18.   Μπορεί, με συγκεκριμένες συνθήκες που δεν τις ξέρω, να ανακαλέσει κυβερνητικό ή βουλευτή ή συνδικαλιστή. Τα δικαστήρια, δεν ξέρω από ποιόν βαθμό, θα στελεχώνονται με σώμα ενόρκων για να μεταφέρουν την αίσθηση δικαίου της κοινωνίας.

19.   Η διάρκεια της κυβερνητικής, βουλευτικής, δικαστικής και συνδικαλιστικής θητείας θα είναι δύο τετραετίες μόνο. Ας ανανεωνόμαστε συνεχώς, κανείς δεν είναι αλάνθαστος και αυθεντία.

20.   Δύο ανακλήσεις από το αξίωμα στερεί το δικαίωμα στη συμμετοχή για να ξαναλάβει κάποιος αξίωμα, ίσως για δέκα χρόνια – να θυμίζει εξοστρακισμό.

21.   Στο τέλος κάθε θητείας γίνεται απολογισμός από σώμα ευθύνων (θα συγκροτείται προσωρινά, ίσως με κλήρωση ειδικών) και θα ελέγχει αν αυτά που ελέχθησαν προεκλογικά έγιναν και αν όχι για ποιόν λόγο. Θα πρέπει και εδώ να θεσμοθετηθούν ποινές με κάποιο τρόπο. Πρέπει να πάψουν τα προεκλογικά προγράμματα να είναι εκθέσεις ιδεών τρίτης δημοτικού και να λέει κάθε ένας ότι του έρθει για να βγει.

22.   Τα ίδια που ισχύουν για τους βουλευτές και τον τρόπο εκπροσώπησης θα ισχύουν και στην εκπροσώπηση στον συνδικαλισμό για να μην έχουμε εργατοπατέρες.
23. Σε διαδραστικότητα με τα κέντρα εξουσίας ο λαός (με ικανό αριθμό υπογραφών) θα μπορεί να προτείνει, κάτω από συνθήκες να επιβάλλει, και να καταργεί νόμους.
24. Κάθε ένας που προτείνει θα έχει την ευθύνη των λόγων και προτάσεών του και θα δίνει λόγο για το που οδήγησε η αποδοχή και εφαρμογή της. Δεν είναι δυνατόν να ακολουθείται ερήμην του Λαού οτιδήποτε και να είναι ανεύθυνος αυτός που χάραξε την πολιτική.

Ας απαιτηθεί από τον κόσμο ένα μοντέλο πολιτικής διακυβέρνησης όπου οι πολίτες θα έχουν την ευθύνη. 
Ή το κράτος αυτό θα καταλύσει το λαό ή ο λαός θα καταλύσει το αυτό το κράτος



Από τότε που ξεκίνησε το κίνημα των πλατειών τον Μάιο του 2011, aka "Αγανακτισμένοι", είχα ξεκινήσει να αναπτύσσω ένα σκεπτικό γα το πολιτειακό που σιγά σιγά προσπαθούσα, και προσπαθώ να εξελίξω.
Η προσέγγιση του θέματος έγινε με τη μέθοδο που έχω μάθει από τις σπουδές μου στην πληροφορική και την εργασιακή μου εμπειρία στον ίδιο χώρο.
Όρισα ως πρόβλημα την έλλειψη Δημοκρατίας, που αυτή θα λειτουργούσε ως δικλείδα ασφαλείας είτε για την κατάχρηση τς εξουσίας είτε για τη διαφθορά είτε για την ανάληψη της ευθύνης από τον ίδιο τον πολίτη για την ίδια του τη ζωή.
Έτσι δούλεψα πάνω στο πρόβλημα προσπαθώντας να ορίσω παραμέτρους και να σχηματοποιήσω τους αλγορίθμους ώστε τελικά η ανάλυση να προτείνει ένα μοντέλο λειτουργίας.
Δεδομένης της βασικής αρχής της ανάλυσης συστημάτων ότι το βασικό είναι σε ένα σύστημα είναι η ροή πληροφοριών και μόνο η αλλαγή αυτής είναι ικανή να αλλάξει το σύστημα, αντικατέστησα τις πληροφορίες με την νομοθετική εξουσία την ίδια, θεωρώντας ότι αυτή είναι η ουσιαστική λειτουργία ενός πολιτεύματος.
Το αποτέλεσμα είναι ένα μοντέλο υβριδικό, όπου η αντιπροσώπευση δεν είναι πια επάγγελμα, ούτε υπόθεση του ειδικού αλλά εισέρχεται ο παράγοντας της τυχαιότητας, ως δικλείδα ασφαλείας στην προσπάθεια ελέγχου της εξουσίας από εξωτερικά και εσωτερικά κέντρα αλλά και ως συμπαντική παράμετρος.
Έτσι τηρείται και μια πραγματιστική οπτική που έχει να κάνει με τα εν δυνάμη προβλήματα που θα δημιουργούσε το μέγεθος του πληθυσμού, η συνήθεια των παλαιών πρακτικών και άλλων παραγόντων που θα δρούσαν ανασχετικά σε αλλαγές ή σε αντιδραστική προπαγάνδα. Αυτή την οπτική την ονομάζω "παράμετρος της εφικτότητας".
Το κείμενο που ακολουθεί γράφτηκε τον Σεπτέμβριο του 2012
Το πρώτο είναι από το Μάιο του 2011 και μάλιστα μια περιληπτική εκτύπωση μοίραζα στο Σύνταγμα για μερικές μέρες, προσπαθώντας να καταλάβω πως το αντιμετωπίζει ως ιδέα ο κόσμος.
Μια πιο προσεγμένη, φιλολογικά, προσέγγιση έχω δώσει ή αποστείλει ηλεκτρονικά σε διάφορους πολιτικούς της αριστεράς, είτε αρχηγούς κόμματος είτε αρχηγούς κινήσεων. Το να διαπιστώνω ότι  κινήσεις που τους είχα γνωστοποιήσει τις ιδέες μου βγάζουν προτάσεις με παρόμοιο σκεπτικό και ακόμη και ορολογία με χαροποιεί πολύ!

ΥΓ Τώρα έχω τελειώσει ένα βιβλίο που σε 120-130 Α4 σελίδες αναλύει το θέμα μέσα και από την οπτική και εμπειρία των πλατειών και ψάχνω να βρω για εκδότη.

---

Ακούω τους κάθε είδους απίθανους που τρέφονται με το αίμα μας και εξυπηρετούν τα συμφέροντα τοκογλύφων, εν είδη μπράβων, να μιλούν για πατρίδα και νομιμότητα. Για την πατρίδα έγραψα πρόσφατα.
Όσο αφορά την νομιμότητα, που φωνάζει ότι θα προασπίσει ο Δένδιας, έχει άμεση σχέση με τη δικαιοσύνη και κατ' επέκταση με τη Δημοκρατία. Βέβαια προπαγανδίζουν μια ακόμη κενή λέξη, γι' αυτούς, όπως τόσες άλλες - Λαός, Πατρίδα, Τέλος Αλληλεγγύης κλπ, για να μας εντυπώσουν με την βαρύτητά της ότι πράττουν το σωστό.
Όπως κάθε απατεώνας βέβαια αποκρύπτουν την βαθύτερη αλήθεια, που βρίσκεται στον πυρήνα των λέξεων που εκφράζουν υψηλά ιδανικά. Αρκεί να ρωτήσουμε βέβαια τι είναι πατρίδα, δικαιοσύνη ή δημοκρατία και θα δούμε να αποκαλύπτονται τα διεστραμμένα σχέδια που πλέκουν τα βρωμερά μυαλά τους.
Για τον κ. Δένδια ειδικά καλό θα είναι να μάθει ότι δεν είναι νομιμότητα η καταστολή σε νόμους που είναι βλαβεροί για την κοινωνία και που δεν τους αποδέχεται ο Λαός - στου οποίου το όνομα γίνονται όλα.
Αν ψηφίζεις τους νόμους για το συμφέρον το δικό σου ή εξυπηρετείς αλλότρια συμφέροντα από αυτά που διορίστηκες, από το Λαό, για να υπηρετείς. Αν χρησιμοποιείς την βία ενός ολόκληρου μηχανισμού της ισχύος του κράτους για να καταστείλεις της δίκαιες αντιδράσεις τότε αυτό δεν λέγεται νομιμότητα αλλά μπραβιλίκι ή τραμπουκισμός.
Ο Νόμος -κ. Δένδια - αν δεν είναι η εύρεση του πραγματικού, δεν είναι νόμος αλλά τυραννικόν πρόσταγμα, και αυτό το είπε ο Πλάτωνας και είναι γνωστό τι κάναν οι Αθηναίοι στους τυράννους ή πως τιμούσαν τους τυραννοκτόνους.

Η σύμπτωση της κρίσης

και η ανατροπή του πολιτικού σκηνικού

*γιατί είναι ο κόσμος δεκτικός και η αλλαγή εφικτή

Η σύμπτωση, το momentum, θα είναι ευνοϊκό γι’ αυτόν που θα νιώσει τον παλμό της εποχής.

Η κρίση έφερε αγανάκτηση και αποδεικνύεται από το πλήθος που την εκφράζει από την κίνηση των «αγανακτισμένων στις πλατείες».

Η αγανάκτηση στρέφετε εναντίον όλου του πολιτικού συστήματος, που όσο ρομαντικό και να είναι κάτω από συνθήκες μπορεί να γίνει από ακραία ανατρεπτικό προς το διεφθαρμένο σύστημα έως επικίνδυνα ισοπεδωτικό.

Κρίνοντας από την εμπειρία μου στην πλατεία, η συνέλευση είναι ένα ωραίο πρότυπο για ζύμωση και ανταλλαγή απόψεων. Είναι επίσης ένα πρακτικό μέσο όπου εκπαιδευόμαστε στην Δημοκρατία. Άποψή μου, και το θεωρώ προφανές, είναι ότι η συνέλευση αφορά αυτούς που συμμετέχουμε, που είμαστε τελικά ένα μικρό κλάσμα του συνολικού πληθυσμού. Αυτό περιορίζει και το εύρος και την ισχύ των αποφάσεων.

Οι προβληματισμοί είναι κοινοί αλλά οι προτάσεις και οι λύσεις για τα προβλήματα που έφεραν την κρίση δεν είναι. Ας μην ξεγελιόμαστε, η κρίση είναι πολιτική. Πάντα τέτοια ήταν και πάντα τέτοια θα είναι. Το υπάρχον πολιτικό σύστημα που είχε δομηθεί μετά τον εμφύλιο και συνέχισε μετά το διάλλειμα της δικτατορίας είναι υπεύθυνο για την κατάσταση της χώρας και το λογικό είναι να ανατραπεί.

Δεν είναι λογικό ούτε πρακτικό, βέβαια, να διαγραφούν όλες οι δομές διαχείρισης και γραφειοκρατίας αφού αυτό θα ακινητοποιούσε τα πάντα.

Δεν είναι επίσης δυνατό να κινηθούν με συνελεύσεις όλες οι λειτουργίες ενός κράτους διότι καμιά δομή δεν υπάρχει που να υποστηρίξει μια τόσο ευρεία ανατροπή της υπάρχουσας κατάστασης. Ως παράδειγμα αναφέρω το παράδοξο στις συνελεύσεις να ψηφίζεις για το αν θα ψηφίσεις για κάποιο θέμα, και τα θέματα όπως και τα προβλήματα είναι πολλά.

Έχουμε βέβαια καταλάβει ότι το πολιτικό σύστημα έφτασε τα όριά του. Αυτό πρέπει να γίνει κοινή παραδοχή στην Ελληνική κοινωνία που θα πρέπει να υποστηρίξει και την πρότασή μας για το νέο που θέλουμε να φέρουμε.

Για να προσεγγίσουμε αυτό το νέο και για να γίνει αποδεκτό από την κοινωνία πρέπει να εξετάσουμε τα προβλήματα που οδήγησαν το υπάρχον σύστημα να αποδομήσει τη χώρα, και πριν από αυτή τους πολίτες.

Κύριο ρόλο έπαιξαν η διαφθορά και η εξυπηρέτηση αλλότριων συμφερόντων, κυρίως μιας οικονομικής ολιγαρχίας –εγχώριας και του εξωτερικού -από την εξυπηρέτηση του συμφέροντος της χώρας και του πολίτη.

Πολλοί λόγοι είναι που οδήγησαν τα φαινόμενα αυτά να γίνουν κυρίαρχα όχι μόνο στο πολιτικό σύστημα αλλά και σε κομμάτι της κοινωνίας.

Το σύστημα εξουσίας και «αντιπροσώπευσης» με το χρόνο έχει δημιουργήσει στεγανά πολύ ισχυρά τα οποία ωθούν και προστατεύουν την διαφθορά από τα μάτια του πολίτη, του μόνου υπεύθυνου να ελέγχει το πολιτικό σύστημα.

Το τείχος που κρύβει την πολιτική από τον λαό δεν χτίστηκε σε μια μέρα. Η δια αντιπροσώπευσης κοινοβουλευτική «Δημοκρατία» δεν είναι δημοκρατία. Το ποσοστό αντιπροσώπευσης είναι 10.000.00 / 300 . Τραγικά μικρό για οποιουδήποτε είδους  αντιπροσώπευσης της κοινής γνώμης.

Άρα η αντιπροσώπευση εξυπηρετεί την εικόνα μιας ιδεολογικής παρουσίας επί ποσοστιαίας βάσης στον λαό. Όμως το πρόβλημα παραμένει ότι ο κάθε αντιπρόσωπος είναι απομονωμένος πίσω από το κάλυμμα του κόμματος και της βουλής.

Με την πάροδο του χρόνου η εξουσία, η ασυλία και η ατιμωρησία προάγουν κομμάτια από τη φύση του ανθρώπου που εξυπηρετούν προσωπικές φιλοδοξίες, απληστία και την παγίωση της αντίληψης ότι οι διαχειριστές της εξουσίας είναι στην κορυφή μιας κοινωνικής πυραμίδας που ξεκινά από τον πρωθυπουργό στην ακμή της και καταλήγει στη βάση του λαού. Αποτέλεσμα, τα φαινόμενα υπεροψίας και αλαζονείας (ακόμη και του αλάνθαστου) από τη μια μεριά και από την άλλη η μεταφορά των βαρών των τραγικών λαθών, της διαφθοράς και της συνειδητής εξυπηρέτησης συμφερόντων ξένων προς το συμφέρον του έθνους.

Τα παραδείγματα ανελέητα και συγκεκριμένα. Κορυφαίο η κατακόρυφη και ραγδαία πτώση του βιοτικού επιπέδου ενός ολόκληρου λαού που αποφασίστηκε. Οι υπεύθυνοι γι’ αυτό αποτελούν μια δεύτερη γενιά πολιτικών που είτε ανδρώθηκαν με την νοοτροπία της δικαιωματικής λήψης της εξουσίας μέσα από τη στρεβλή οπτική των κομμάτων εξουσίας είτε από ανθρώπους που δεν έχουν καμία σχέση με την Ελληνική κοινωνία. Δεν έχουν καμιά ιδέα πόσο δύσκολη γίνεται η διαβίωση των ανθρώπων αυτής της χώρας και βαυκαλίζονται να μιλούν για αριθμούς που αφορούν τους ελάχιστους που έχουν λύσει τα προβλήματα τους. Περαιτέρω, αφού τα χρήματα στην Ελλάδα είναι συγκεκριμένα όταν τα κερδίζουν κάποιοι λίγοι τα χάνουν οι πολλοί. Όπως ακριβώς ισχύει και μεταξύ των κρατών της ΕΕ.

Το κράτος, όντας αλωμένο από τα κόμματα – κυρίως της εξουσίας - εξυπηρετεί ως επί το πλείστον κομματικές-συνδικαλιστικές φιλοδοξίες. Οι θέσεις εξουσίας καταλαμβάνονται από μόνιμους και κληρονομούνται στα παιδιά τους. Ο πολίτης εκπαιδεύεται να μην είναι πολίτης αλλά ανεύθυνος-συνένοχος. Η διαφθορά γίνεται, η προσπαθεί να προωθηθεί ως - τρόπος συναλλαγής μεταξύ εξουσίας και πολιτών και κατ’ επέκταση μεταξύ των πολιτών.

Σε όλο αυτό το κύκλωμα εξουσίας οι θεματοφύλακες δημιούργησαν μέσα από την διαπλοκή των εξουσιών, θεσμοθετημένων ή αφανών, την νομική-δικαιακή ασυλίας τους. Η πορεία της παρακμής ολοκληρώνεται με την πλήρη αδιαφορία της κάλυψης των απολαβών της διαφθοράς από τη μια και την εξαθλίωση ενός λαού που δεν αντιδρά.

Το momentum  είναι ευνοϊκό διότι όλο και μεγαλύτερο ποσοστό ανθρώπων αντιλαμβάνεται ότι μόνη λύση ικανή να διαχειριστεί τα πράγματα είναι η ανατροπή του συστήματος. Πριν λίγο καιρό αυτό που ήταν taboo για τους περισσότερους Έλληνες έγινε τώρα αναγκαιότητα σε επίπεδο συλλογικής συνείδησης.

Μόνο το όραμα αποτελεί την ικανή και αναγκαία κινητήρια δύναμη για να γκρεμιστεί το τείχος του νοητού αδιεξόδου. Το όραμα δεν μπορεί παρά να είναι πρωτοπόρο, ρηξικέλευθο με δυναμική.

Το όραμα της εγκαθίδρυσης ενός νέου συστήματος όχι εξουσίας αλλά πολιτικής που θα βασίζεται σε γενικές αρχές της ίδιας της φύσης της Δημοκρατίας.

1^ον Η διάχυση της εξουσίας σε όσο το δυνατόν περισσότερους ανθρώπους. Όσο πιο πολύ διαχέεται η εξουσία τόσο θα μεγαλώνει η πιθανότητα ελέγχου και αποκάλυψης της διαφθοράς. Είναι πιο εύκολο να διαφθαρούν οι λίγοι παρά οι πολλοί.

2^ον Η εισαγωγή της τυχαιότητας στο σύστημα. Η τυχαιότητα δρα ως δικλείδα ασφαλείας στη δημιουργία των στεγανών της εξουσίας.

Για να επιτευχθούν τα παραπάνω πρέπει να εισέλθει στην πολιτική η νέα, και παλιά όσο και η επινόηση της Δημοκρατίας, έννοια του κληρωτού.

«δημοκρατικόν εστί κληρωτόν, το δε αιρετόν ολιγαρχικόν».

Πιο σαφές δεν γίνεται από αυτό.

Βασισμένοι σε αυτές τις απλές αρχές, συγκεκριμένα πράγματα που είναι άμεσα εφαρμόσιμα στην πράξη μπορούν να οδηγήσουν σε ένα νέο μοντέλο διακυβέρνησης, πιο ανοιχτό στην κοινωνία ώστε να ελέγχεται. Ένα σύστημα που θα είναι δίκαιο και θα προάγει την ισονομία. Απλοί πολίτες θα το διασφαλίζουν αυτό , θα μεταφέρουν το κοινό περί δικαίου αίσθημα, που είναι το ζητούμενο, στην εξουσία. Θα μεταφέρουν την εμπειρία της πραγματικής ζωής τους στον μηχανισμό λήψης αποφάσεων.

Επειδή δεν πρέπει να πέσουμε στην παγίδα να θεωρήσουμε ότι γνωρίζουμε τους τρόπους για να συμβούν οι ανατροπές και ότι είμαστε ειδικοί σε όλα θα πρέπει να απευθυνθούμε και σε αυτούς που θα μπορέσουν να σχηματοποιήσουν το ζητούμενο.

Προτάσεις από έναν δεν έχουν νόημα. Δεν θα κυβερνούν οι ειδικοί ή τεχνοκράτες. Δικός τους ρόλος είναι να προτείνουν και να συγκεκριμενοποιούν τις προτάσεις τις δικές μας. . Προτάσεις από τον καθένα είναι τα πάντα, και αυτό είναι το πνεύμα που πρέπει να μας διέπει

---

Δεν είναι απλώς μια κρίση αυτό που συμβαίνει στη χώρα μας, στην Ευρώπη και στον κόσμο όλο. Είναι το φυσικό αποτέλεσμα μιας πορείας ενός συστήματος που έχει επαναλάβει τις διαδικασίες κρίσεως τα τελευταία εκατό χρόνια.

Δεν είναι μια κρίση οικονομική αυτό που συμβαίνει. Είναι μια βαθιά πολιτική κρίση. Μια κρίση που συνέβη επειδή πρώτα εξέπεσαν όλες οι αξίες που μας ένωναν σαν κοινωνία, επειδή σταμάτησε η δικαιοσύνη να υπηρετεί τον λαό και ο λαός δεν ενδιαφέρθηκε.

Υπάρχει ευθύνη σε όλους μας, είναι αλήθεια, αλλά υπάρχει και κλιμάκωση των ευθυνών. Μπορεί να πάψαμε να είμαστε πολίτες και να πέσαμε σε ένα λήθαργο ευδαιμονίας με δανεικά αλλά οι πολιτικές ηγεσίες έκαναν ότι μπορούσαν για να συμβεί αυτό. Εξαγόρασαν ψήφους και συνειδήσεις αφειδώς στις πλάτες όλων μας. Και ενώ τώρα καλούμαστε να πληρώσουμε τους υπερβολικούς τόκους της ζωής που κάναμε – αλλά και των μιζών που έκλεψαν για να κάνουν υποβρύχια βίλλες, off shore και λογαριασμούς στην Ελβετία.

Μην έχουμε όμως αυταπάτες. Δεν μπορούμε να ξαναγυρίσουμε στο 2008. Δεν υπάρχει ούτε χρόνος ούτε τα χρήματα – σε αυτό τουλάχιστον το σύστημα. Έτσι, αφού αποδεχτούμε αυτό το γεγονός, πρέπει να καταλάβουμε τι έγινε για να μη ξαναφτάσουμε εδώ που φτάσαμε.

Το κοινοβουλευτικό σύστημα από φύση του είναι κλειστό και με σκοτεινά μέρη στην άσκηση της εξουσίας. Ο ψηφοφόρος καλείται μια φορά κάθε τέσσερα χρόνια να δώσει μια λευκή κόλλα με την υπογραφή του στο τέλος. Εκεί πάνω γράφονται οι όροι εκπροσώπησης όπως θέλει ο εκπρόσωπος. Ο εντολέας δεν μπορεί από κει και μετά να κάνει τίποτα. Μάλιστα αν αντιδράσει, διότι αυτά που πράττει ο εντολοδόχος του είναι αντίθετα από αυτά που θέλει ο εντολέας ή που έταξε ο πολιτευτής, τότε συναντά απέναντί του ολόκληρο το κρατικό σύστημα καταστολής το οποίο τον αντιμετωπίζει ως εν δυνάμει κίνδυνο για τη Δημοκρατία.

Στην Ελλάδα ειδικά υπάρχει και η ιδιότυπη διαπλοκή των εξουσιών πάνω στο πρόσωπο του βουλευτή. Αυτός είναι νομοθετική εξουσία και ταυτόχρονα εν δυνάμει εκτελεστική, αφού μπορεί να συμμετάσχει στην κυβέρνηση. Επίσης αυτό το ίδιο πρόσωπο διορίζει την ανώτατη δικαστική εξουσία ενώ δεν μπορεί να εκδοθεί προς αυτήν αν δεν το αποφασίσει το ίδιο.

*γιατί είναι ο κόσμος δεκτικός και η αλλαγή εφικτή

Από τότε που ξεκίνησε το κίνημα των πλατειών τον Μάιο του 2011, aka "Αγανακτισμένοι", είχα ξεκινήσει να αναπτύσσω ένα σκεπτικό γα το πολιτειακό που σιγά σιγά προσπαθούσα, και προσπαθώ να εξελίξω.
Η προσέγγιση του θέματος έγινε με τη μέθοδο που έχω μάθει από τις σπουδές μου στην πληροφορική και την εργασιακή μου εμπειρία στον ίδιο χώρο.
Όρισα ως πρόβλημα την έλλειψη Δημοκρατίας, που αυτή θα λειτουργούσε ως δικλείδα ασφαλείας είτε για την κατάχρηση τς εξουσίας είτε για τη διαφθορά είτε για την ανάληψη της ευθύνης από τον ίδιο τον πολίτη για την ίδια του τη ζωή.
Έτσι δούλεψα πάνω στο πρόβλημα προσπαθώντας να ορίσω παραμέτρους και να σχηματοποιήσω τους αλγορίθμους ώστε τελικά η ανάλυση να προτείνει ένα μοντέλο λειτουργίας.
Δεδομένης της βασικής αρχής της ανάλυσης συστημάτων ότι το βασικό είναι σε ένα σύστημα είναι η ροή πληροφοριών και μόνο η αλλαγή αυτής είναι ικανή να αλλάξει το σύστημα, αντικατέστησα τις πληροφορίες με την νομοθετική εξουσία την ίδια, θεωρώντας ότι αυτή είναι η ουσιαστική λειτουργία ενός πολιτεύματος.
Το αποτέλεσμα είναι ένα μοντέλο υβριδικό, όπου η αντιπροσώπευση δεν είναι πια επάγγελμα, ούτε υπόθεση του ειδικού αλλά εισέρχεται ο παράγοντας της τυχαιότητας, ως δικλείδα ασφαλείας στην προσπάθεια ελέγχου της εξουσίας από εξωτερικά και εσωτερικά κέντρα αλλά και ως συμπαντική παράμετρος.
Έτσι τηρείται και μια πραγματιστική οπτική που έχει να κάνει με τα εν δυνάμη προβλήματα που θα δημιουργούσε το μέγεθος του πληθυσμού, η συνήθεια των παλαιών πρακτικών και άλλων παραγόντων που θα δρούσαν ανασχετικά σε αλλαγές ή σε αντιδραστική προπαγάνδα. Αυτή την οπτική την ονομάζω "παράμετρος της εφικτότητας".
Το κείμενο που ακολουθεί γράφτηκε τον Σεπτέμβριο του 2012
Το πρώτο είναι από το Μάιο του 2011 και μάλιστα μια περιληπτική εκτύπωση μοίραζα στο Σύνταγμα για μερικές μέρες, προσπαθώντας να καταλάβω πως το αντιμετωπίζει ως ιδέα ο κόσμος.
Μια πιο προσεγμένη, φιλολογικά, προσέγγιση έχω δώσει ή αποστείλει ηλεκτρονικά σε διάφορους πολιτικούς της αριστεράς, είτε αρχηγούς κόμματος είτε αρχηγούς κινήσεων. Το να διαπιστώνω ότι  κινήσεις που τους είχα γνωστοποιήσει τις ιδέες μου βγάζουν προτάσεις με παρόμοιο σκεπτικό και ακόμη και ορολογία με χαροποιεί πολύ!

ΥΓ Τώρα έχω τελειώσει ένα βιβλίο που σε 120-130 Α4 σελίδες αναλύει το θέμα μέσα και από την οπτική και εμπειρία των πλατειών και ψάχνω να βρω για εκδότη.

---

Ακούω τους κάθε είδους απίθανους που τρέφονται με το αίμα μας και εξυπηρετούν τα συμφέροντα τοκογλύφων, εν είδη μπράβων, να μιλούν για πατρίδα και νομιμότητα. Για την πατρίδα έγραψα πρόσφατα.
Όσο αφορά την νομιμότητα, που φωνάζει ότι θα προασπίσει ο Δένδιας, έχει άμεση σχέση με τη δικαιοσύνη και κατ' επέκταση με τη Δημοκρατία. Βέβαια προπαγανδίζουν μια ακόμη κενή λέξη, γι' αυτούς, όπως τόσες άλλες - Λαός, Πατρίδα, Τέλος Αλληλεγγύης κλπ, για να μας εντυπώσουν με την βαρύτητά της ότι πράττουν το σωστό.
Όπως κάθε απατεώνας βέβαια αποκρύπτουν την βαθύτερη αλήθεια, που βρίσκεται στον πυρήνα των λέξεων που εκφράζουν υψηλά ιδανικά. Αρκεί να ρωτήσουμε βέβαια τι είναι πατρίδα, δικαιοσύνη ή δημοκρατία και θα δούμε να αποκαλύπτονται τα διεστραμμένα σχέδια που πλέκουν τα βρωμερά μυαλά τους.
Για τον κ. Δένδια ειδικά καλό θα είναι να μάθει ότι δεν είναι νομιμότητα η καταστολή σε νόμους που είναι βλαβεροί για την κοινωνία και που δεν τους αποδέχεται ο Λαός - στου οποίου το όνομα γίνονται όλα.
Αν ψηφίζεις τους νόμους για το συμφέρον το δικό σου ή εξυπηρετείς αλλότρια συμφέροντα από αυτά που διορίστηκες, από το Λαό, για να υπηρετείς. Αν χρησιμοποιείς την βία ενός ολόκληρου μηχανισμού της ισχύος του κράτους για να καταστείλεις της δίκαιες αντιδράσεις τότε αυτό δεν λέγεται νομιμότητα αλλά μπραβιλίκι ή τραμπουκισμός.
Ο Νόμος -κ. Δένδια - αν δεν είναι η εύρεση του πραγματικού, δεν είναι νόμος αλλά τυραννικόν πρόσταγμα, και αυτό το είπε ο Πλάτωνας και είναι γνωστό τι κάναν οι Αθηναίοι στους τυράννους ή πως τιμούσαν τους τυραννοκτόνους.

Η σύμπτωση της κρίσης

και η ανατροπή του πολιτικού σκηνικού

*γιατί είναι ο κόσμος δεκτικός και η αλλαγή εφικτή

Η σύμπτωση, το momentum, θα είναι ευνοϊκό γι’ αυτόν που θα νιώσει τον παλμό της εποχής.

Η κρίση έφερε αγανάκτηση και αποδεικνύεται από το πλήθος που την εκφράζει από την κίνηση των «αγανακτισμένων στις πλατείες».

Η αγανάκτηση στρέφετε εναντίον όλου του πολιτικού συστήματος, που όσο ρομαντικό και να είναι κάτω από συνθήκες μπορεί να γίνει από ακραία ανατρεπτικό προς το διεφθαρμένο σύστημα έως επικίνδυνα ισοπεδωτικό.

Κρίνοντας από την εμπειρία μου στην πλατεία, η συνέλευση είναι ένα ωραίο πρότυπο για ζύμωση και ανταλλαγή απόψεων. Είναι επίσης ένα πρακτικό μέσο όπου εκπαιδευόμαστε στην Δημοκρατία. Άποψή μου, και το θεωρώ προφανές, είναι ότι η συνέλευση αφορά αυτούς που συμμετέχουμε, που είμαστε τελικά ένα μικρό κλάσμα του συνολικού πληθυσμού. Αυτό περιορίζει και το εύρος και την ισχύ των αποφάσεων.

Οι προβληματισμοί είναι κοινοί αλλά οι προτάσεις και οι λύσεις για τα προβλήματα που έφεραν την κρίση δεν είναι. Ας μην ξεγελιόμαστε, η κρίση είναι πολιτική. Πάντα τέτοια ήταν και πάντα τέτοια θα είναι. Το υπάρχον πολιτικό σύστημα που είχε δομηθεί μετά τον εμφύλιο και συνέχισε μετά το διάλλειμα της δικτατορίας είναι υπεύθυνο για την κατάσταση της χώρας και το λογικό είναι να ανατραπεί.

Δεν είναι λογικό ούτε πρακτικό, βέβαια, να διαγραφούν όλες οι δομές διαχείρισης και γραφειοκρατίας αφού αυτό θα ακινητοποιούσε τα πάντα.

Δεν είναι επίσης δυνατό να κινηθούν με συνελεύσεις όλες οι λειτουργίες ενός κράτους διότι καμιά δομή δεν υπάρχει που να υποστηρίξει μια τόσο ευρεία ανατροπή της υπάρχουσας κατάστασης. Ως παράδειγμα αναφέρω το παράδοξο στις συνελεύσεις να ψηφίζεις για το αν θα ψηφίσεις για κάποιο θέμα, και τα θέματα όπως και τα προβλήματα είναι πολλά.

Έχουμε βέβαια καταλάβει ότι το πολιτικό σύστημα έφτασε τα όριά του. Αυτό πρέπει να γίνει κοινή παραδοχή στην Ελληνική κοινωνία που θα πρέπει να υποστηρίξει και την πρότασή μας για το νέο που θέλουμε να φέρουμε.

Για να προσεγγίσουμε αυτό το νέο και για να γίνει αποδεκτό από την κοινωνία πρέπει να εξετάσουμε τα προβλήματα που οδήγησαν το υπάρχον σύστημα να αποδομήσει τη χώρα, και πριν από αυτή τους πολίτες.

Κύριο ρόλο έπαιξαν η διαφθορά και η εξυπηρέτηση αλλότριων συμφερόντων, κυρίως μιας οικονομικής ολιγαρχίας –εγχώριας και του εξωτερικού -από την εξυπηρέτηση του συμφέροντος της χώρας και του πολίτη.

Πολλοί λόγοι είναι που οδήγησαν τα φαινόμενα αυτά να γίνουν κυρίαρχα όχι μόνο στο πολιτικό σύστημα αλλά και σε κομμάτι της κοινωνίας.

Το σύστημα εξουσίας και «αντιπροσώπευσης» με το χρόνο έχει δημιουργήσει στεγανά πολύ ισχυρά τα οποία ωθούν και προστατεύουν την διαφθορά από τα μάτια του πολίτη, του μόνου υπεύθυνου να ελέγχει το πολιτικό σύστημα.

Το τείχος που κρύβει την πολιτική από τον λαό δεν χτίστηκε σε μια μέρα. Η δια αντιπροσώπευσης κοινοβουλευτική «Δημοκρατία» δεν είναι δημοκρατία. Το ποσοστό αντιπροσώπευσης είναι 10.000.00 / 300 . Τραγικά μικρό για οποιουδήποτε είδους  αντιπροσώπευσης της κοινής γνώμης.

Άρα η αντιπροσώπευση εξυπηρετεί την εικόνα μιας ιδεολογικής παρουσίας επί ποσοστιαίας βάσης στον λαό. Όμως το πρόβλημα παραμένει ότι ο κάθε αντιπρόσωπος είναι απομονωμένος πίσω από το κάλυμμα του κόμματος και της βουλής.

Με την πάροδο του χρόνου η εξουσία, η ασυλία και η ατιμωρησία προάγουν κομμάτια από τη φύση του ανθρώπου που εξυπηρετούν προσωπικές φιλοδοξίες, απληστία και την παγίωση της αντίληψης ότι οι διαχειριστές της εξουσίας είναι στην κορυφή μιας κοινωνικής πυραμίδας που ξεκινά από τον πρωθυπουργό στην ακμή της και καταλήγει στη βάση του λαού. Αποτέλεσμα, τα φαινόμενα υπεροψίας και αλαζονείας (ακόμη και του αλάνθαστου) από τη μια μεριά και από την άλλη η μεταφορά των βαρών των τραγικών λαθών, της διαφθοράς και της συνειδητής εξυπηρέτησης συμφερόντων ξένων προς το συμφέρον του έθνους.

Τα παραδείγματα ανελέητα και συγκεκριμένα. Κορυφαίο η κατακόρυφη και ραγδαία πτώση του βιοτικού επιπέδου ενός ολόκληρου λαού που αποφασίστηκε. Οι υπεύθυνοι γι’ αυτό αποτελούν μια δεύτερη γενιά πολιτικών που είτε ανδρώθηκαν με την νοοτροπία της δικαιωματικής λήψης της εξουσίας μέσα από τη στρεβλή οπτική των κομμάτων εξουσίας είτε από ανθρώπους που δεν έχουν καμία σχέση με την Ελληνική κοινωνία. Δεν έχουν καμιά ιδέα πόσο δύσκολη γίνεται η διαβίωση των ανθρώπων αυτής της χώρας και βαυκαλίζονται να μιλούν για αριθμούς που αφορούν τους ελάχιστους που έχουν λύσει τα προβλήματα τους. Περαιτέρω, αφού τα χρήματα στην Ελλάδα είναι συγκεκριμένα όταν τα κερδίζουν κάποιοι λίγοι τα χάνουν οι πολλοί. Όπως ακριβώς ισχύει και μεταξύ των κρατών της ΕΕ.

Το κράτος, όντας αλωμένο από τα κόμματα – κυρίως της εξουσίας - εξυπηρετεί ως επί το πλείστον κομματικές-συνδικαλιστικές φιλοδοξίες. Οι θέσεις εξουσίας καταλαμβάνονται από μόνιμους και κληρονομούνται στα παιδιά τους. Ο πολίτης εκπαιδεύεται να μην είναι πολίτης αλλά ανεύθυνος-συνένοχος. Η διαφθορά γίνεται, η προσπαθεί να προωθηθεί ως - τρόπος συναλλαγής μεταξύ εξουσίας και πολιτών και κατ’ επέκταση μεταξύ των πολιτών.

Σε όλο αυτό το κύκλωμα εξουσίας οι θεματοφύλακες δημιούργησαν μέσα από την διαπλοκή των εξουσιών, θεσμοθετημένων ή αφανών, την νομική-δικαιακή ασυλίας τους. Η πορεία της παρακμής ολοκληρώνεται με την πλήρη αδιαφορία της κάλυψης των απολαβών της διαφθοράς από τη μια και την εξαθλίωση ενός λαού που δεν αντιδρά.

Το momentum  είναι ευνοϊκό διότι όλο και μεγαλύτερο ποσοστό ανθρώπων αντιλαμβάνεται ότι μόνη λύση ικανή να διαχειριστεί τα πράγματα είναι η ανατροπή του συστήματος. Πριν λίγο καιρό αυτό που ήταν taboo για τους περισσότερους Έλληνες έγινε τώρα αναγκαιότητα σε επίπεδο συλλογικής συνείδησης.

Μόνο το όραμα αποτελεί την ικανή και αναγκαία κινητήρια δύναμη για να γκρεμιστεί το τείχος του νοητού αδιεξόδου. Το όραμα δεν μπορεί παρά να είναι πρωτοπόρο, ρηξικέλευθο με δυναμική.

Το όραμα της εγκαθίδρυσης ενός νέου συστήματος όχι εξουσίας αλλά πολιτικής που θα βασίζεται σε γενικές αρχές της ίδιας της φύσης της Δημοκρατίας.

1^ον Η διάχυση της εξουσίας σε όσο το δυνατόν περισσότερους ανθρώπους. Όσο πιο πολύ διαχέεται η εξουσία τόσο θα μεγαλώνει η πιθανότητα ελέγχου και αποκάλυψης της διαφθοράς. Είναι πιο εύκολο να διαφθαρούν οι λίγοι παρά οι πολλοί.

2^ον Η εισαγωγή της τυχαιότητας στο σύστημα. Η τυχαιότητα δρα ως δικλείδα ασφαλείας στη δημιουργία των στεγανών της εξουσίας.

Για να επιτευχθούν τα παραπάνω πρέπει να εισέλθει στην πολιτική η νέα, και παλιά όσο και η επινόηση της Δημοκρατίας, έννοια του κληρωτού.

«δημοκρατικόν εστί κληρωτόν, το δε αιρετόν ολιγαρχικόν».

Πιο σαφές δεν γίνεται από αυτό.

Βασισμένοι σε αυτές τις απλές αρχές, συγκεκριμένα πράγματα που είναι άμεσα εφαρμόσιμα στην πράξη μπορούν να οδηγήσουν σε ένα νέο μοντέλο διακυβέρνησης, πιο ανοιχτό στην κοινωνία ώστε να ελέγχεται. Ένα σύστημα που θα είναι δίκαιο και θα προάγει την ισονομία. Απλοί πολίτες θα το διασφαλίζουν αυτό , θα μεταφέρουν το κοινό περί δικαίου αίσθημα, που είναι το ζητούμενο, στην εξουσία. Θα μεταφέρουν την εμπειρία της πραγματικής ζωής τους στον μηχανισμό λήψης αποφάσεων.

Επειδή δεν πρέπει να πέσουμε στην παγίδα να θεωρήσουμε ότι γνωρίζουμε τους τρόπους για να συμβούν οι ανατροπές και ότι είμαστε ειδικοί σε όλα θα πρέπει να απευθυνθούμε και σε αυτούς που θα μπορέσουν να σχηματοποιήσουν το ζητούμενο.

Προτάσεις από έναν δεν έχουν νόημα. Δεν θα κυβερνούν οι ειδικοί ή τεχνοκράτες. Δικός τους ρόλος είναι να προτείνουν και να συγκεκριμενοποιούν τις προτάσεις τις δικές μας. . Προτάσεις από τον καθένα είναι τα πάντα, και αυτό είναι το πνεύμα που πρέπει να μας διέπει

---

Ποιό το ζητούμενο;

Δεν έχεις Όλυμπε θεούς,

μήτε λεβέντες η Όσσα,

ραγιάδες έχεις, μάνα Γη,

σκυφτούς για το χαράτσι,

κούφιοι κι οκνοί καταφρονούν

την θεία τραχιά σου γλώσσα,

των Ευρωπαίων περίγελα

και των αρχαίων παλιάτσοι!

--Κωστής Παλαμάς--

Δεν είναι απλώς μια κρίση αυτό που συμβαίνει στη χώρα μας, στην Ευρώπη και στον κόσμο όλο. Είναι το φυσικό αποτέλεσμα μιας πορείας ενός συστήματος που έχει επαναλάβει τις διαδικασίες κρίσεως τα τελευταία εκατό χρόνια.

Δεν είναι μια κρίση οικονομική αυτό που συμβαίνει. Είναι μια βαθιά πολιτική κρίση. Μια κρίση που συνέβη επειδή πρώτα εξέπεσαν όλες οι αξίες που μας ένωναν σαν κοινωνία, επειδή σταμάτησε η δικαιοσύνη να υπηρετεί τον λαό και ο λαός δεν ενδιαφέρθηκε.

Υπάρχει ευθύνη σε όλους μας, είναι αλήθεια, αλλά υπάρχει και κλιμάκωση των ευθυνών. Μπορεί να πάψαμε να είμαστε πολίτες και να πέσαμε σε ένα λήθαργο ευδαιμονίας με δανεικά αλλά οι πολιτικές ηγεσίες έκαναν ότι μπορούσαν για να συμβεί αυτό. Εξαγόρασαν ψήφους και συνειδήσεις αφειδώς στις πλάτες όλων μας. Και ενώ τώρα καλούμαστε να πληρώσουμε τους υπερβολικούς τόκους της ζωής που κάναμε – αλλά και των μιζών που έκλεψαν για να κάνουν υποβρύχια βίλλες, off shore και λογαριασμούς στην Ελβετία.

Μην έχουμε όμως αυταπάτες. Δεν μπορούμε να ξαναγυρίσουμε στο 2008. Δεν υπάρχει ούτε χρόνος ούτε τα χρήματα – σε αυτό τουλάχιστον το σύστημα. Έτσι, αφού αποδεχτούμε αυτό το γεγονός, πρέπει να καταλάβουμε τι έγινε για να μη ξαναφτάσουμε εδώ που φτάσαμε.

Το κοινοβουλευτικό σύστημα από φύση του είναι κλειστό και με σκοτεινά μέρη στην άσκηση της εξουσίας. Ο ψηφοφόρος καλείται μια φορά κάθε τέσσερα χρόνια να δώσει μια λευκή κόλλα με την υπογραφή του στο τέλος. Εκεί πάνω γράφονται οι όροι εκπροσώπησης όπως θέλει ο εκπρόσωπος. Ο εντολέας δεν μπορεί από κει και μετά να κάνει τίποτα. Μάλιστα αν αντιδράσει, διότι αυτά που πράττει ο εντολοδόχος του είναι αντίθετα από αυτά που θέλει ο εντολέας ή που έταξε ο πολιτευτής, τότε συναντά απέναντί του ολόκληρο το κρατικό σύστημα καταστολής το οποίο τον αντιμετωπίζει ως εν δυνάμει κίνδυνο για τη Δημοκρατία.

Στην Ελλάδα ειδικά υπάρχει και η ιδιότυπη διαπλοκή των εξουσιών πάνω στο πρόσωπο του βουλευτή. Αυτός είναι νομοθετική εξουσία και ταυτόχρονα εν δυνάμει εκτελεστική, αφού μπορεί να συμμετάσχει στην κυβέρνηση. Επίσης αυτό το ίδιο πρόσωπο διορίζει την ανώτατη δικαστική εξουσία ενώ δεν μπορεί να εκδοθεί προς αυτήν αν δεν το αποφασίσει το ίδιο.

Το πρόβλημα που θα οδηγεί το σύστημα ξανά και ξανά στο ίδιο αποτέλεσμα που βιώνουμε σήμερα είναι ότι δεν εκπροσωπείται ο πραγματικός άνθρωπος μέσα στα κέντρα εξουσίας. Αν αυτό συνέβαινε τότε 1^ον θα συμμετείχε ο πολίτης, με τις ανησυχίες του, τα προβλήματά του και την καθημερινότητά του – το κοινό περί δικαίου αίσθημα – ως πραγματικό πρόσωπο και ιδιότητα στις θεσπισμένες εξουσίες. 2^ον Θα έσπαγαν τα στεγανά της εξουσίας και θα άνοιγαν δίαυλοι επικοινωνίας με την κοινωνία, κάνοντας έτσι δυσκολότερη τη διαφθορά. Είναι γνωστό άλλωστε ότι οι λίγοι διαφθείρονται πιο εύκολα από τους πολλούς.

Αυτό είναι το πρόταγμα που πρέπει να μας οδηγήσει για μια δίκαιη, κατ’ αρχάς, κοινωνία.

1.      Εθνοσυνέλευση και νέο Σύνταγμα ΤΩΡΑ. (Τα τέσσερα πρώτα άρθρα του συντάγματος είναι αυτά που οι συνταγματολόγοι ονομάζουν «σκληρό πυρήνα». Αν αλλάξουν αυτά τα άρθρα, ή για να αλλάξουν αυτά τα άρθρα, πρέπει να ανατραπεί το πολίτευμα.

2.      Απλή και μόνο αναλογική σε όλες τις εκλογικές αναμετρήσεις.

3.      Πρέπει να εισαχθεί στην πολιτική η έννοια του κληρωτού, αυτού που θα κληρωθεί σε μια θέση, γιατί στη δημοκρατία οι πολίτες πρέπει να μπορούν να αναλάβουν οποιαδήποτε θέση διακυβέρνησης. Η θέσεις των κληρωτών θα είναι στην νομοθετική εξουσία, όπου θα εκφράζουν το κοινό περί δικαίου αίσθημα.

4.      Τα λευκά ψηφοδέλτια θα ακυρώνουν θέσεις από τους κομματικούς σχηματισμούς και θα τις δίνουν σε νέους κληρωτούς. Οι θέσεις θα αφαιρούνται ποσοστιαία. 10% λευκά τότε 10% αφαίρεση θέσεων.

5.      Η θέση του κληρωτού θα είναι περιορισμένης διάρκειας ώστε να εναλλάσσονται τα πρόσωπα. Ίσως εξάμηνο ή ετήσιο το πολύ.

6.      Η νομοθετική εξουσία θα αποκοπεί πλήρως από την εκτελεστική. Ο βουλευτής στη θητεία του δεν θα μπορεί να γίνει υπουργός. Αν κάνει σωστή δουλειά με τους νόμους ας βάλει υποψηφιότητα για εκτελεστικός (κυβέρνηση)

7.      Οποιοσδήποτε βουλευτής μπορεί να ανακληθεί σε κάθε έτος αν ζητηθεί από ορισμένο αριθμό πολιτών (τα 2/3 ίσως) της περιφέρειάς του. Αν κάποιος με ξεγέλασε και πήρε την ψήφο μου ή απλώς διαπίστωσα την ανεπάρκειά του τότε δεν είναι δυνατόν να τον λούζομαι για τα επόμενα τέσσερα χρόνια, άσε που είναι επικίνδυνο.

8.      Η εκτελεστική εξουσία θα ψηφίζεται. Δεν καταλαβαίνω γιατί να μη γνωρίζω από πριν ποιος θα είναι ο υπουργός οικονομικών, ή οι υποψήφιοι υπουργοί οικονομικών. Δεν θέλω εκπλήξεις σε αυτούς που θα κυβερνήσουν. Υπάρχει κίνδυνος να μου λένε «Μαζί τα φάγαμε». Και εδώ μπορεί να ισχύσει η ανάκληση και πάλι το ποσοστό και ο χρόνος είναι συζητήσιμα.

9.      Παρόμοιες οι διαδικασίες και στην δικαστική εξουσία, δεν είναι δυνατόν να διορίζονται οι δικαστές και να είναι τσιράκια της αδιάσπαστης εκτελεστικής-νομοθετικής εξουσίας.

10.   Αποκομματικοποιήση του κράτους, πολύ βασικό. Στην Ελλάδα δεν έχουμε δημόσιο έχουμε κομματικό κράτος. Το ΑΣΕΠ που καταστρατηγήθηκε από παντού πρέπει να γίνει μόνη πηγή εισόδου στο δημόσιο χωρίς παρεκκλίσεις.Το πώς θα ισχυροποιηθεί και πως θα λειτουργήσει θα πρέπει να το πουν πιο ειδικοί.

11.   Δεν θα γίνεται αναθεώρηση του Συντάγματος χωρίς δημοψήφισμα

12.   Δεν θα περνά προϋπολογισμός χωρίς δημοψήφισμα

13.   Δεν είναι δυνατόν να υπογράφεται μνημόνιο χωρίς δημοψήφισμα

14.   Δεν θα υπάρχει καμία ασυλία για όλους του δημόσιους υπαλλήλους.

15.   Για κάποιον που μπαίνει στην πολιτική θα καταγράφεται η περιουσία του και βγαίνοντας θα ελέγχεται, μην έχει πολλά σπίτια και πολλές offshore.

16.   Η τεχνολογία επιτρέπει πια τη συμμετοχή των πολιτών στην άσκηση της εξουσίας ανεξαρτήτως του αριθμού τους.

17.   Ένας ικανός αριθμός πολιτών μπορεί να προκαλέσει δημοψήφισμα για οποιονδήποτε λόγο.

18.   Μπορεί, με συγκεκριμένες συνθήκες που δεν τις ξέρω, να ανακαλέσει κυβερνητικό ή βουλευτή ή συνδικαλιστή. Τα δικαστήρια, δεν ξέρω από ποιόν βαθμό, θα στελεχώνονται με σώμα ενόρκων για να μεταφέρουν την αίσθηση δικαίου της κοινωνίας.

19.   Η διάρκεια της κυβερνητικής, βουλευτικής, δικαστικής και συνδικαλιστικής θητείας θα είναι δύο τετραετίες μόνο. Ας ανανεωνόμαστε συνεχώς, κανείς δεν είναι αλάνθαστος και αυθεντία.

20.   Δύο ανακλήσεις από το αξίωμα στερεί το δικαίωμα στη συμμετοχή για να ξαναλάβει κάποιος αξίωμα, ίσως για δέκα χρόνια – να θυμίζει εξοστρακισμό.

21.   Στο τέλος κάθε θητείας γίνεται απολογισμός από σώμα ευθύνων (θα συγκροτείται προσωρινά, ίσως με κλήρωση ειδικών) και θα ελέγχει αν αυτά που ελέχθησαν προεκλογικά έγιναν και αν όχι για ποιόν λόγο. Θα πρέπει και εδώ να θεσμοθετηθούν ποινές με κάποιο τρόπο. Πρέπει να πάψουν τα προεκλογικά προγράμματα να είναι εκθέσεις ιδεών τρίτης δημοτικού και να λέει κάθε ένας ότι του έρθει για να βγει.

22.   Τα ίδια που ισχύουν για τους βουλευτές και τον τρόπο εκπροσώπησης θα ισχύουν και στην εκπροσώπηση στον συνδικαλισμό για να μην έχουμε εργατοπατέρες.
23. Σε διαδραστικότητα με τα κέντρα εξουσίας ο λαός (με ικανό αριθμό υπογραφών) θα μπορεί να προτείνει, κάτω από συνθήκες να επιβάλλει, και να καταργεί νόμους.
24. Κάθε ένας που προτείνει θα έχει την ευθύνη των λόγων και προτάσεών του και θα δίνει λόγο για το που οδήγησε η αποδοχή και εφαρμογή της. Δεν είναι δυνατόν να ακολουθείται ερήμην του Λαού οτιδήποτε και να είναι ανεύθυνος αυτός που χάραξε την πολιτική.

Ας απαιτηθεί από τον κόσμο ένα μοντέλο πολιτικής διακυβέρνησης όπου οι πολίτες θα έχουν την ευθύνη. 
Ή το κράτος αυτό θα καταλύσει το λαό ή ο λαός θα καταλύσει το αυτό το κράτος