Democracy... new BIOS installed

Έγραψα πριν "Πάρτε το χαμπάρι.Μόνο αν ξεσηκωθούμε εμείς οι "απλοί" άνθρωποι και εκδιώξουμε την πολιτική τάξη των κομματόσκυλων και το συρφετό τους μπορεί και να γλιτώσουμε"

Το κίνημα των Podemos στην Ισπανία είναι μια καλή κίνηση από τα κάτω και εκμεταλλεύεται το ίδιο το σύστημα για να πάρει την εξουσία. Το ίδιο έκανε το τΣυΡιζΑ και εδώ αλλά αυτοί ήταν ήδη πολύ σάπιοι για οτιδήποτε και προσωπικά δεν έχω εμπιστοσύνη σε κανέναν κομματικό!!!! και παλιού τύπου κόμματα.

Θεωρώ ως λύση /αφού η ένοπλη εξέγερση μάλλον δεν ταιριάζει στον κώλο του Έλληνα και ούτε έχω την διάθεση να με φάνε σα μοναχικό μαλάκα / να γίνει ένας νέος πολιτικός σχηματισμός που θα είναι ο ίδιος το παράδειγμα αυτού που θα πρεσβεύει και της αλλαγής που θα φέρεις.

Μια μικρή αναδρομή της τελευταίας ελπίδας από κόμμα, τον τΣυΡιζΑ

Ο ΣυΡιζΑ από το 2012 και μετά γνώρισε μια ραγδαία άνοδο ποσοστών παρά την ισχυρή αριστερή ρητορική, και όχι απλώς αντιμνημονιακή. Αυτό παρά την εικόνα που τον παρουσίαζαν τα ΜΜΕ μέχρι τότε (μιας εξωκοινοβουλευτικής, πλήρως αντισυστημικής δύναμης).

Από το 2010 έως τις εκλογές του Ιανουαρίου του 2015 ο Ελληνικός λαός συνέχισε να βιώνει μια σκληρή ταξικά πολιτική που υποβαλλόταν από τους διεθνείς τοκογλύφους. Αποτέλεσμα ήταν μεγάλα ποσοστά ψηφοφόρων να κινηθούν προς το ΣυΡιζΑ, με σκοπό να δοκιμάσουν μια διαφορετική πρόταση διακυβέρνησης. Ήδη από τις Ευρωεκλογές και περιφερειακές εκλογές του 2014 προαναγγέλθηκε η εκλογική νίκη για πρώτη φορά ενός πραγματικά αριστερού κόμματος.

Η διακυβέρνηση του ΣυΡιζΑ ξεκίνησε ελπιδοφόρα και η κοινωνία φαινόταν να στηρίζει όλο και πιο μαζικά την κυβέρνηση. Αποκορύφωμα το δημοψήφισμα της 5^ης Ιουλίου 2015 όπου, πέρα από κάθε προσδοκία  και προπαγάνδα, τα 2/3 του Ελληνικού Λαού στήριξε το ΟΧΙ.

Το δημοψήφισμα κατέδειξε δύο πολύ σημαντικά πράγματα. Πρώτον την ταξική ποσόστωση και δεύτερον την εντολή του Λαού στην κυβέρνηση να διαπραγματευτεί μέχρι τέλους, ακόμη και αν αυτό σήμαινε ρήξη.

Το τι συνέβη είναι γνωστό. Την ίδια μέρα έφυγε από απαίτηση των δανειστών ο ΥπΟικ. Την επόμενη μέρα ο Πρωθυπουργός, και θριαμβευτής του δημοψηφίσματος, κάλεσε τους ηττημένους πολιτικούς αρχηγούς του «Μένουμε Ευρώπη» για να χαραχτεί κοινή πολιτική. Μια εβδομάδα μετά υπήρξε παράδοση άνευ όρων.

Από κει και μετά ξεκινά η επιχείρηση (άγνωστο από πότε σχεδιάστηκε, αλλά σίγουρα παλιότερα) ώστε να κοπούν τα αριστερά βαρίδια από το κυβερνών κόμμα.

Όταν έγινε και αυτό οι εκλογές ήταν αναπόφευκτες και το αποτέλεσμα σε ένα κόσμο λίγο πολύ ζαλισμένο, αποπροσανατολισμένο όσο και απογοητευμένο ήταν αναμενόμενο.

Η πιο απλή και αληθής απάντηση για το πώς συνέβησαν όλα αυτά είναι «Επειδή μπορούσαν να συμβούν».

Η περίπτωση ΣυΡιζΑ κατέδειξε με τον πιο εμφατικό τρόπο το κυρίαρχο – για τον Λαό - πρόβλημα του πολιτικού συστήματος ως θεσπισμένη λειτουργία. Το πολιτικό πλαίσιο διαλύεται και οι ιδεολογικές αντιστάσεις καταρρέουν αρκεί ο επικεφαλής και μόνο να το αποφασίσει.

Προφανώς η Δημοκρατική λειτουργία είναι στην διακριτική ευχέρεια του ενός. Ένα κόμμα, μία κυβέρνηση, δηλαδή μία χώρα μπορεί να ελεγχθεί ελέγχοντας μόνο μια μικρή ομάδα, ή αυτόν που στέκεται στην κορυφή της πυραμίδας.

Ο πολίτης είναι, δικαίως, από επιφυλακτικός έως αρνητικός στις παραδοσιακές κομματικές δομές που τις αντιλαμβάνεται και ως οχήματα επαγγελματικής αποκατάστασης προσώπων ή ομάδων ενώ ο ίδιος  (ο πολίτης) δεν έχει  κανένα λόγο στο πολιτικό γίγνεσθαι, δηλαδή στην ίδια του τη ζωή.

Αυτό που πρέπει να παρουσιαστεί "ΑΠΟ ΤΑ ΚΑΤΩ" είναι όχι ένα άλλο κόμμα, έναν άλλο σωτήρα αλλά ένα άλλο σύστημα. Ένα σύστημα όπου πραγματικά η γνώμη της βάσης μετράει.

Όπου η θέληση της βάσης αποτελεί την δικλείδα ασφαλείας στις αποφάσεις και στον προσανατολισμό του συστήματος λήψης αποφάσεων και διακυβέρνησης.

Όπου αυτό το παράδειγμα κομματικής δομής θα είναι η επόμενη πολιτειακή κατάσταση (κάτι που ψέλλιζε ο ΣυΡιζΑ στις εκλογές του 2012 λόγω των απόνερων του κινήματος των πλατειών. Μάλιστα είχε κάνει και επιτροπή σοφών για την αλλαγή του Συντάγματος προς αμεσοδημοκρατικότερες δομές).

Πρέπει να πειστεί η κοινωνία ότι κάθε πολιτικός δεν θα είναι άμοιρος ευθυνών για τα λόγια του προεκλογικά και τις πράξεις του μετεκλογικά.

Πρέπει να πειστεί ο πολίτης ότι οι καρέκλες δεν θα είναι πιασμένες από τα ίδια πρόσωπα εσαεί.

Πρέπει να ξέρει ότι η θέλησή του είναι θεσμικά κατοχυρωμένη και κανείς δεν μπορεί να την παρερμηνεύσει κατά το δοκούν.

Είναι αναγκαίο ο Λαός να μπορεί να δρομολογεί εξελίξεις στον πυρήνα του συστήματος, όπως με προτάσεις νόμων και ενεργοποίηση δημοψηφισμάτων. Θεσπισμένα και δεσμευτικά.

Και όχι μόνο..

Δεν υπάρχει εύκολος δρόμος για να συμβεί αυτό, ειδικά από

στελέχη που είναι συνηθισμένα για πολλά έτη σε συγκεκριμένο τρόπο σκέψης, συμπεριφοράς ακόμη και αυθεντίας. Ο πιο δύσκολος τρόπος είναι αυτός της αυτοκατάργησης, για να γίνει μια αρχή που θα παραδώσει στη βάση την εξουσία.

Θέσμιση αιρετότητας όλων των θέσεων.

Σαφής διαδικασία ανάκλησης κάθε θέσεως.

Περιορισμός θητειών σε κάθε βαθμίδα κομματική, συνδικαλιστική, βουλευτική.

Πειραματισμός με δομές και λειτουργίες που δημιουργούν ρήγματα στα στεγανά οποιασδήποτε δομής, π.χ. εισαγωγή κληρωτών από καταλόγους σε όλες της επιτροπές, γραμματείες κλπ στο ελάχιστο ποσοστό του 5% που δεν δημιουργεί πρόβλημα στις λειτουργίες και στην ποσόστωση αλλά βάζει έναν παράγοντα τυχαιότητας που δυσκολεύει τον έλεγχο του συστήματος.

Όταν έτρεχε το Σύνταγμα το 2011 προσπάθησα να περιγράψω μια δομή που να είναι αποδεκτή λόγω της εφικτότητας όπως την αντιλαμβάνεται η κοινωνία, ή όπως νομίζω εγώ ότι την αντιλαμβάνεται.

Αν υπάρξει ένας πολιτικός σχηματισμός από τα κάτω έχει υποχρέωση να αλλάξει το ίδιο το σύστημα, τα ηγετικά του μέλη να είναι σε διαδικασία ελέγχου, κατάργησης και συνεχούς ανανέωσης.

Το παραθέτω λοιπόν εκείνο το κείμενο και προσκαλώ για τις γνώμες σας αν είναι εφικτό ένα τέτοιο κίνημα... Ένα σύστημα ρευστό στη θέση και τη βουλή του ίδιου του Δήμου

27/05/2011 Πλατεία Συντάγματος

Είμαστε όλοι εδώ ως πολίτες γιατί πολίτες υπάρχουν και χωρίς κόμματα

Κόμματα χωρίς πολίτες δεν υπάρχουν.

Δεν φέραμε μαζί κομματική ταυτότητα αλλά αυτό δεν σημαίνει ότι δεν έχουμε πολιτικούς προβληματισμούς ή αιτήματα.

Δεν ήμαστε ρηχοί, απλώς έχουμε χιλιάδες απόψεις, όσοι είμαστε ο καθένας από εμάς.

Δεν χρειαζόμαστε ηγέτη ή καθοδηγητή για να σκεφτούμε, όσο αν λυπεί αυτό τους ηγέτες και τους καθοδηγητές.

Πρέπει να καταλάβουν όλοι ότι εμείς είμαστε οι πραγματικοί άνθρωποι.

Εμείς αποφασίζουμε πως θα ζήσουμε.

Καθένας εχθές έφερνε κάτι που ζητούσε, ανοργάνωτα, στα λόγια, σκόρπιες σκέψεις. Καθένας από μας μπορεί να κάνει τις προτάσεις του και να αρχίσουμε να τις μαζεύουμε. Γνωρίζουμε όλοι τους κοινούς προβληματισμούς μας.

Καθένας μας έχει πολλά να συνεισφέρει στον προβληματισμό και πολλές απαντήσεις να δώσει και να πάρει.

Όλοι μαζί θα μαζέψουμε τις σκόρπιες σκέψεις μας και θα βρεθούν αυτοί που θα τις βάλουν σε μια σειρά. Στο τέλος εμείς θα τις εγκρίνουμε άλλωστε.

1.      Εθνοσυνέλευση και νέο Σύνταγμα ΤΩΡΑ.

2.      Πρέπει να εισαχθεί στην πολιτική η έννοια του κληρωτού, αυτού που θα κληρωθεί σε μια θέση, γιατί στη δημοκρατία οι πολίτες πρέπει να μπορούν να αναλάβουν οποιαδήποτε θέση διακυβέρνησης. Η θέσεις των κληρωτών θα είναι στην νομοθετική εξουσία, όπου θα εκφράζουν το κοινό περί δικαίου αίσθημα.

3.      Τα λευκά ψηφοδέλτια θα ακυρώνουν θέσεις από τους κομματικούς σχηματισμούς και θα τις δίνουν σε νέους κληρωτούς. Οι θέσεις θα αφαιρούνται ποσοστιαία. 10% λευκά τότε 10% αφαίρεση θέσεων.

4.      Η θέση του κληρωτού θα είναι περιορισμένης διάρκειας ώστε να εναλλάσσονται τα πρόσωπα. Ίσως εξάμηνο ή ετήσιο το πολύ.

5.      Η νομοθετική εξουσία θα αποκοπεί πλήρως από την εκτελεστική. Ο βουλευτής στη θητεία του δεν θα μπορεί να γίνει υπουργός. Αν κάνει σωστή δουλειά με τους νόμους ας βάλει υποψηφιότητα για εκτελεστικός (κυβέρνηση)

6.      Οποιοσδήποτε βουλευτής μπορεί να ανακληθεί σε κάθε έτος αν ζητηθεί από ορισμένο αριθμό πολιτών (τα 2/3 ίσως) της περιφέρειάς του. Αν κάποιος με ξεγέλασε και πήρε την ψήφο μου ή απλώς διαπίστωσα την ανεπάρκειά του τότε δεν είναι δυνατόν να τον λούζομαι για τα επόμενα τέσσερα χρόνια, άσε που είναι επικίνδυνο.

7.      Η εκτελεστική εξουσία θα ψηφίζεται. Δεν καταλαβαίνω γιατί να μη γνωρίζω από πριν ποιος θα είναι ο υπουργός οικονομικών, ή οι υποψήφιοι υπουργοί οικονομικών. Δεν θέλω εκπλήξεις σε αυτούς που θα κυβερνήσουν. Υπάρχει κίνδυνος να μου λένε «Μαζί τα φάγαμε». Και εδώ μπορεί να ισχύσει η ανάκληση και πάλι το ποσοστό και ο χρόνος είναι συζητήσιμα.

8.      Παρόμοιες οι διαδικασίες και στην δικαστική εξουσία, δεν είναι δυνατόν να διορίζονται οι δικαστές και να είναι τσιράκια της αδιάσπαστης εκτελεστικής-νομοθετικής εξουσίας.

9.      Αποκομματικοποιήση του κράτους, πολύ βασικό. Στην Ελλάδα δεν έχουμε δημόσιο έχουμε κομματικό κράτος. Το ΑΣΕΠ που καταστρατηγήθηκε από παντού πρέπει να γίνει μόνη πηγή εισόδου στο δημόσιο χωρίς παρεκκλίσεις.Το πώς θα ισχυροποιηθεί και πως θα λειτουργήσει θα πρέπει να το πουν πιο ειδικοί.

10.   Δεν θα γίνεται αναθεώρηση του Συντάγματος χωρίς δημοψήφισμα

11.   Δεν θα περνά προϋπολογισμός χωρίς δημοψήφισμα

12.   Δεν είναι δυνατόν να υπογράφεται μνημόνιο χωρίς δημοψήφισμα

13.   Δεν θα υπάρχει καμία ασυλία για όλους του δημόσιους υπαλλήλους.

14.   Για κάποιον που μπαίνει στην πολιτική θα καταγράφεται η περιουσία του και βγαίνοντας θα ελέγχεται, μην έχει πολλά σπίτια και πολλές offshore.

15.   Η τεχνολογία επιτρέπει πια τη συμμετοχή των πολιτών στην άσκηση της εξουσίας ανεξαρτήτως του αριθμού τους.

16.   Ένας ικανός αριθμός πολιτών μπορεί να προκαλέσει δημοψήφισμα για οποιονδήποτε λόγο.

17.   Μπορεί, με συγκεκριμένες συνθήκες που δεν τις ξέρω, να ανακαλέσει κυβερνητικό ή βουλευτή ή συνδικαλιστή. Τα δικαστήρια, δεν ξέρω από ποιόν βαθμό, θα στελεχώνονται με σώμα ενόρκων για να μεταφέρουν την αίσθηση δικαίου της κοινωνίας.

18.   Η διάρκεια της κυβερνητικής, βουλευτικής, δικαστικής και συνδικαλιστικής θητείας θα είναι δύο τετραετίες μόνο. Ας ανανεωνόμαστε συνεχώς, κανείς δεν είναι αλάνθαστος και αυθεντία.

19.   Δύο ανακλήσεις από το αξίωμα στερεί το δικαίωμα στη συμμετοχή για να ξαναλάβει κάποιος αξίωμα, ίσως για δέκα χρόνια – να θυμίζει εξοστρακισμό.

20.   Στο τέλος κάθε θητείας γίνεται απολογισμός από σώμα ευθύνων (θα συγκροτείται προσωρινά, ίσως με κλήρωση ειδικών) και θα ελέγχει αν αυτά που ελέχθησαν προεκλογικά έγιναν και αν όχι για ποιόν λόγο. Θα πρέπει και εδώ να θεσμοθετηθούν ποινές με κάποιο τρόπο. Πρέπει να πάψουν τα προεκλογικά προγράμματα να είναι εκθέσεις ιδεών τρίτης δημοτικού και να λέει κάθε ένας ότι του έρθει για να βγει.

21.   Τα ίδια που ισχύουν για τους βουλευτές και τον τρόπο εκπροσώπησης θα ισχύουν και στην εκπροσώπηση στον συνδικαλισμό για να μην έχουμε εργατοπατέρες.

Εμείς θα θέσουμε τους κανόνες και τις προτεραιότητες της ζωής μας. Εμείς έχουμε την ευθύνη.

Αν είναι να καταστραφούμε, το κάνουμε και μόνοι μας με δική μας ευθύνη και μεγαλύτερη αξιοπρέπεια.

Όλοι τα σκεφτόμαστε καιρός να τα πούμε, καιρός να εφαρμοστούν.

Μιλήστε, ήμαστε πια πολλοί και θα ακουστούμε!

*γιατί είναι ο κόσμος δεκτικός και η αλλαγή εφικτή

Η σύμπτωση της κρίσης

και η ανατροπή του πολιτικού σκηνικού

*γιατί είναι ο κόσμος δεκτικός και η αλλαγή εφικτή

Κατά την προσωπική γνώμη του γράφοντος, η κρίση που διανύουμε και ο τρόπος που ανέκυψαν τα προβλήματα είναι στην βάση, στην ουσία, στον πυρήνα η έλλειψη Δημοκρατίας.
Στο παρακάτω κείμενο θα παραθέσω εν συντομία κάποιους τρόπους που θεωρώ την εφαρμογή τους εφικτούς και ικανούς να αλλάξουν τον τρόπο που δρούμε και σκεφτόμαστε όσο αφορά τα κοινά.
Ακολουθώ τη βασική αρχή "Δημοκρατικό εστί το κληρωτό, το δε αιρετό ολιγαρχικό εστί". Για όποιον δεν βαριέται, μετά τα bulletins ακολουθεί μια μικρή τεκμηρίωση του σκεπτικού, και αν είμαι λίγο τυχερός ίσως εκδοθεί το βιβλίο που αναλύει πλήρως την προσέγγιση σε περίπου 130 σελίδες Α4.

Το πρόβλημα που θα οδηγεί το σύστημα ξανά και ξανά στο ίδιο αποτέλεσμα που βιώνουμε σήμερα είναι ότι δεν εκπροσωπείται ο πραγματικός άνθρωπος μέσα στα κέντρα εξουσίας. Αν αυτό συνέβαινε τότε 1^ον θα συμμετείχε ο πολίτης, με τις ανησυχίες του, τα προβλήματά του και την καθημερινότητά του – το κοινό περί δικαίου αίσθημα – ως πραγματικό πρόσωπο και ιδιότητα στις θεσπισμένες εξουσίες. 2^ον Θα έσπαγαν τα στεγανά της εξουσίας και θα άνοιγαν δίαυλοι επικοινωνίας με την κοινωνία, κάνοντας έτσι δυσκολότερη τη διαφθορά. Είναι γνωστό άλλωστε ότι οι λίγοι διαφθείρονται πιο εύκολα από τους πολλούς.

Αυτό είναι το πρόταγμα που πρέπει να μας οδηγήσει για μια δίκαιη, κατ’ αρχάς, κοινωνία.

1.      Εθνοσυνέλευση και νέο Σύνταγμα ΤΩΡΑ. (Τα τέσσερα πρώτα άρθρα του συντάγματος είναι αυτά που οι συνταγματολόγοι ονομάζουν «σκληρό πυρήνα». Αν αλλάξουν αυτά τα άρθρα, ή για να αλλάξουν αυτά τα άρθρα, πρέπει να ανατραπεί το πολίτευμα.

2.      Απλή και μόνο αναλογική σε όλες τις εκλογικές αναμετρήσεις.

3.      Πρέπει να εισαχθεί στην πολιτική η έννοια του κληρωτού, αυτού που θα κληρωθεί σε μια θέση, γιατί στη δημοκρατία οι πολίτες πρέπει να μπορούν να αναλάβουν οποιαδήποτε θέση διακυβέρνησης. Η θέσεις των κληρωτών θα είναι στην νομοθετική εξουσία, όπου θα εκφράζουν το κοινό περί δικαίου αίσθημα.

4.      Τα λευκά ψηφοδέλτια θα ακυρώνουν θέσεις από τους κομματικούς σχηματισμούς και θα τις δίνουν σε νέους κληρωτούς. Οι θέσεις θα αφαιρούνται ποσοστιαία. 10% λευκά τότε 10% αφαίρεση θέσεων.

5.      Η θέση του κληρωτού θα είναι περιορισμένης διάρκειας ώστε να εναλλάσσονται τα πρόσωπα. Ίσως εξάμηνο ή ετήσιο το πολύ.

6.      Η νομοθετική εξουσία θα αποκοπεί πλήρως από την εκτελεστική. Ο βουλευτής στη θητεία του δεν θα μπορεί να γίνει υπουργός. Αν κάνει σωστή δουλειά με τους νόμους ας βάλει υποψηφιότητα για εκτελεστικός (κυβέρνηση)

7.      Οποιοσδήποτε βουλευτής μπορεί να ανακληθεί σε κάθε έτος αν ζητηθεί από ορισμένο αριθμό πολιτών (τα 2/3 ίσως) της περιφέρειάς του. Αν κάποιος με ξεγέλασε και πήρε την ψήφο μου ή απλώς διαπίστωσα την ανεπάρκειά του τότε δεν είναι δυνατόν να τον λούζομαι για τα επόμενα τέσσερα χρόνια, άσε που είναι επικίνδυνο.

8.      Η εκτελεστική εξουσία θα ψηφίζεται. Δεν καταλαβαίνω γιατί να μη γνωρίζω από πριν ποιος θα είναι ο υπουργός οικονομικών, ή οι υποψήφιοι υπουργοί οικονομικών. Δεν θέλω εκπλήξεις σε αυτούς που θα κυβερνήσουν. Υπάρχει κίνδυνος να μου λένε «Μαζί τα φάγαμε». Και εδώ μπορεί να ισχύσει η ανάκληση και πάλι το ποσοστό και ο χρόνος είναι συζητήσιμα.

9.      Παρόμοιες οι διαδικασίες και στην δικαστική εξουσία, δεν είναι δυνατόν να διορίζονται οι δικαστές και να είναι τσιράκια της αδιάσπαστης εκτελεστικής-νομοθετικής εξουσίας.

10.   Αποκομματικοποιήση του κράτους, πολύ βασικό. Στην Ελλάδα δεν έχουμε δημόσιο έχουμε κομματικό κράτος. Το ΑΣΕΠ που καταστρατηγήθηκε από παντού πρέπει να γίνει μόνη πηγή εισόδου στο δημόσιο χωρίς παρεκκλίσεις.Το πώς θα ισχυροποιηθεί και πως θα λειτουργήσει θα πρέπει να το πουν πιο ειδικοί.

11.   Δεν θα γίνεται αναθεώρηση του Συντάγματος χωρίς δημοψήφισμα

12.   Δεν θα περνά προϋπολογισμός χωρίς δημοψήφισμα

13.   Δεν είναι δυνατόν να υπογράφεται μνημόνιο χωρίς δημοψήφισμα

14.   Δεν θα υπάρχει καμία ασυλία για όλους του δημόσιους υπαλλήλους.

15.   Για κάποιον που μπαίνει στην πολιτική θα καταγράφεται η περιουσία του και βγαίνοντας θα ελέγχεται, μην έχει πολλά σπίτια και πολλές offshore.

16.   Η τεχνολογία επιτρέπει πια τη συμμετοχή των πολιτών στην άσκηση της εξουσίας ανεξαρτήτως του αριθμού τους.

17.   Ένας ικανός αριθμός πολιτών μπορεί να προκαλέσει δημοψήφισμα για οποιονδήποτε λόγο.

18.   Μπορεί, με συγκεκριμένες συνθήκες που δεν τις ξέρω, να ανακαλέσει κυβερνητικό ή βουλευτή ή συνδικαλιστή. Τα δικαστήρια, δεν ξέρω από ποιόν βαθμό, θα στελεχώνονται με σώμα ενόρκων για να μεταφέρουν την αίσθηση δικαίου της κοινωνίας.

19.   Η διάρκεια της κυβερνητικής, βουλευτικής, δικαστικής και συνδικαλιστικής θητείας θα είναι δύο τετραετίες μόνο. Ας ανανεωνόμαστε συνεχώς, κανείς δεν είναι αλάνθαστος και αυθεντία.

20.   Δύο ανακλήσεις από το αξίωμα στερεί το δικαίωμα στη συμμετοχή για να ξαναλάβει κάποιος αξίωμα, ίσως για δέκα χρόνια – να θυμίζει εξοστρακισμό.

21.   Στο τέλος κάθε θητείας γίνεται απολογισμός από σώμα ευθύνων (θα συγκροτείται προσωρινά, ίσως με κλήρωση ειδικών) και θα ελέγχει αν αυτά που ελέχθησαν προεκλογικά έγιναν και αν όχι για ποιόν λόγο. Θα πρέπει και εδώ να θεσμοθετηθούν ποινές με κάποιο τρόπο. Πρέπει να πάψουν τα προεκλογικά προγράμματα να είναι εκθέσεις ιδεών τρίτης δημοτικού και να λέει κάθε ένας ότι του έρθει για να βγει.

22.   Τα ίδια που ισχύουν για τους βουλευτές και τον τρόπο εκπροσώπησης θα ισχύουν και στην εκπροσώπηση στον συνδικαλισμό για να μην έχουμε εργατοπατέρες.
23. Σε διαδραστικότητα με τα κέντρα εξουσίας ο λαός (με ικανό αριθμό υπογραφών) θα μπορεί να προτείνει, κάτω από συνθήκες να επιβάλλει, και να καταργεί νόμους.
24. Κάθε ένας που προτείνει θα έχει την ευθύνη των λόγων και προτάσεών του και θα δίνει λόγο για το που οδήγησε η αποδοχή και εφαρμογή της. Δεν είναι δυνατόν να ακολουθείται ερήμην του Λαού οτιδήποτε και να είναι ανεύθυνος αυτός που χάραξε την πολιτική.

Ας απαιτηθεί από τον κόσμο ένα μοντέλο πολιτικής διακυβέρνησης όπου οι πολίτες θα έχουν την ευθύνη. 
Ή το κράτος αυτό θα καταλύσει το λαό ή ο λαός θα καταλύσει το αυτό το κράτος



Από τότε που ξεκίνησε το κίνημα των πλατειών τον Μάιο του 2011, aka "Αγανακτισμένοι", είχα ξεκινήσει να αναπτύσσω ένα σκεπτικό γα το πολιτειακό που σιγά σιγά προσπαθούσα, και προσπαθώ να εξελίξω.
Η προσέγγιση του θέματος έγινε με τη μέθοδο που έχω μάθει από τις σπουδές μου στην πληροφορική και την εργασιακή μου εμπειρία στον ίδιο χώρο.
Όρισα ως πρόβλημα την έλλειψη Δημοκρατίας, που αυτή θα λειτουργούσε ως δικλείδα ασφαλείας είτε για την κατάχρηση τς εξουσίας είτε για τη διαφθορά είτε για την ανάληψη της ευθύνης από τον ίδιο τον πολίτη για την ίδια του τη ζωή.
Έτσι δούλεψα πάνω στο πρόβλημα προσπαθώντας να ορίσω παραμέτρους και να σχηματοποιήσω τους αλγορίθμους ώστε τελικά η ανάλυση να προτείνει ένα μοντέλο λειτουργίας.
Δεδομένης της βασικής αρχής της ανάλυσης συστημάτων ότι το βασικό είναι σε ένα σύστημα είναι η ροή πληροφοριών και μόνο η αλλαγή αυτής είναι ικανή να αλλάξει το σύστημα, αντικατέστησα τις πληροφορίες με την νομοθετική εξουσία την ίδια, θεωρώντας ότι αυτή είναι η ουσιαστική λειτουργία ενός πολιτεύματος.
Το αποτέλεσμα είναι ένα μοντέλο υβριδικό, όπου η αντιπροσώπευση δεν είναι πια επάγγελμα, ούτε υπόθεση του ειδικού αλλά εισέρχεται ο παράγοντας της τυχαιότητας, ως δικλείδα ασφαλείας στην προσπάθεια ελέγχου της εξουσίας από εξωτερικά και εσωτερικά κέντρα αλλά και ως συμπαντική παράμετρος.
Έτσι τηρείται και μια πραγματιστική οπτική που έχει να κάνει με τα εν δυνάμη προβλήματα που θα δημιουργούσε το μέγεθος του πληθυσμού, η συνήθεια των παλαιών πρακτικών και άλλων παραγόντων που θα δρούσαν ανασχετικά σε αλλαγές ή σε αντιδραστική προπαγάνδα. Αυτή την οπτική την ονομάζω "παράμετρος της εφικτότητας".
Το κείμενο που ακολουθεί γράφτηκε τον Σεπτέμβριο του 2012
Το πρώτο είναι από το Μάιο του 2011 και μάλιστα μια περιληπτική εκτύπωση μοίραζα στο Σύνταγμα για μερικές μέρες, προσπαθώντας να καταλάβω πως το αντιμετωπίζει ως ιδέα ο κόσμος.
Μια πιο προσεγμένη, φιλολογικά, προσέγγιση έχω δώσει ή αποστείλει ηλεκτρονικά σε διάφορους πολιτικούς της αριστεράς, είτε αρχηγούς κόμματος είτε αρχηγούς κινήσεων. Το να διαπιστώνω ότι  κινήσεις που τους είχα γνωστοποιήσει τις ιδέες μου βγάζουν προτάσεις με παρόμοιο σκεπτικό και ακόμη και ορολογία με χαροποιεί πολύ!

ΥΓ Τώρα έχω τελειώσει ένα βιβλίο που σε 120-130 Α4 σελίδες αναλύει το θέμα μέσα και από την οπτική και εμπειρία των πλατειών και ψάχνω να βρω για εκδότη.

---

Ακούω τους κάθε είδους απίθανους που τρέφονται με το αίμα μας και εξυπηρετούν τα συμφέροντα τοκογλύφων, εν είδη μπράβων, να μιλούν για πατρίδα και νομιμότητα. Για την πατρίδα έγραψα πρόσφατα.
Όσο αφορά την νομιμότητα, που φωνάζει ότι θα προασπίσει ο Δένδιας, έχει άμεση σχέση με τη δικαιοσύνη και κατ' επέκταση με τη Δημοκρατία. Βέβαια προπαγανδίζουν μια ακόμη κενή λέξη, γι' αυτούς, όπως τόσες άλλες - Λαός, Πατρίδα, Τέλος Αλληλεγγύης κλπ, για να μας εντυπώσουν με την βαρύτητά της ότι πράττουν το σωστό.
Όπως κάθε απατεώνας βέβαια αποκρύπτουν την βαθύτερη αλήθεια, που βρίσκεται στον πυρήνα των λέξεων που εκφράζουν υψηλά ιδανικά. Αρκεί να ρωτήσουμε βέβαια τι είναι πατρίδα, δικαιοσύνη ή δημοκρατία και θα δούμε να αποκαλύπτονται τα διεστραμμένα σχέδια που πλέκουν τα βρωμερά μυαλά τους.
Για τον κ. Δένδια ειδικά καλό θα είναι να μάθει ότι δεν είναι νομιμότητα η καταστολή σε νόμους που είναι βλαβεροί για την κοινωνία και που δεν τους αποδέχεται ο Λαός - στου οποίου το όνομα γίνονται όλα.
Αν ψηφίζεις τους νόμους για το συμφέρον το δικό σου ή εξυπηρετείς αλλότρια συμφέροντα από αυτά που διορίστηκες, από το Λαό, για να υπηρετείς. Αν χρησιμοποιείς την βία ενός ολόκληρου μηχανισμού της ισχύος του κράτους για να καταστείλεις της δίκαιες αντιδράσεις τότε αυτό δεν λέγεται νομιμότητα αλλά μπραβιλίκι ή τραμπουκισμός.
Ο Νόμος -κ. Δένδια - αν δεν είναι η εύρεση του πραγματικού, δεν είναι νόμος αλλά τυραννικόν πρόσταγμα, και αυτό το είπε ο Πλάτωνας και είναι γνωστό τι κάναν οι Αθηναίοι στους τυράννους ή πως τιμούσαν τους τυραννοκτόνους.

Η σύμπτωση της κρίσης

και η ανατροπή του πολιτικού σκηνικού

*γιατί είναι ο κόσμος δεκτικός και η αλλαγή εφικτή

Η σύμπτωση, το momentum, θα είναι ευνοϊκό γι’ αυτόν που θα νιώσει τον παλμό της εποχής.

Η κρίση έφερε αγανάκτηση και αποδεικνύεται από το πλήθος που την εκφράζει από την κίνηση των «αγανακτισμένων στις πλατείες».

Η αγανάκτηση στρέφετε εναντίον όλου του πολιτικού συστήματος, που όσο ρομαντικό και να είναι κάτω από συνθήκες μπορεί να γίνει από ακραία ανατρεπτικό προς το διεφθαρμένο σύστημα έως επικίνδυνα ισοπεδωτικό.

Κρίνοντας από την εμπειρία μου στην πλατεία, η συνέλευση είναι ένα ωραίο πρότυπο για ζύμωση και ανταλλαγή απόψεων. Είναι επίσης ένα πρακτικό μέσο όπου εκπαιδευόμαστε στην Δημοκρατία. Άποψή μου, και το θεωρώ προφανές, είναι ότι η συνέλευση αφορά αυτούς που συμμετέχουμε, που είμαστε τελικά ένα μικρό κλάσμα του συνολικού πληθυσμού. Αυτό περιορίζει και το εύρος και την ισχύ των αποφάσεων.

Οι προβληματισμοί είναι κοινοί αλλά οι προτάσεις και οι λύσεις για τα προβλήματα που έφεραν την κρίση δεν είναι. Ας μην ξεγελιόμαστε, η κρίση είναι πολιτική. Πάντα τέτοια ήταν και πάντα τέτοια θα είναι. Το υπάρχον πολιτικό σύστημα που είχε δομηθεί μετά τον εμφύλιο και συνέχισε μετά το διάλλειμα της δικτατορίας είναι υπεύθυνο για την κατάσταση της χώρας και το λογικό είναι να ανατραπεί.

Δεν είναι λογικό ούτε πρακτικό, βέβαια, να διαγραφούν όλες οι δομές διαχείρισης και γραφειοκρατίας αφού αυτό θα ακινητοποιούσε τα πάντα.

Δεν είναι επίσης δυνατό να κινηθούν με συνελεύσεις όλες οι λειτουργίες ενός κράτους διότι καμιά δομή δεν υπάρχει που να υποστηρίξει μια τόσο ευρεία ανατροπή της υπάρχουσας κατάστασης. Ως παράδειγμα αναφέρω το παράδοξο στις συνελεύσεις να ψηφίζεις για το αν θα ψηφίσεις για κάποιο θέμα, και τα θέματα όπως και τα προβλήματα είναι πολλά.

Έχουμε βέβαια καταλάβει ότι το πολιτικό σύστημα έφτασε τα όριά του. Αυτό πρέπει να γίνει κοινή παραδοχή στην Ελληνική κοινωνία που θα πρέπει να υποστηρίξει και την πρότασή μας για το νέο που θέλουμε να φέρουμε.

Για να προσεγγίσουμε αυτό το νέο και για να γίνει αποδεκτό από την κοινωνία πρέπει να εξετάσουμε τα προβλήματα που οδήγησαν το υπάρχον σύστημα να αποδομήσει τη χώρα, και πριν από αυτή τους πολίτες.

Κύριο ρόλο έπαιξαν η διαφθορά και η εξυπηρέτηση αλλότριων συμφερόντων, κυρίως μιας οικονομικής ολιγαρχίας –εγχώριας και του εξωτερικού -από την εξυπηρέτηση του συμφέροντος της χώρας και του πολίτη.

Πολλοί λόγοι είναι που οδήγησαν τα φαινόμενα αυτά να γίνουν κυρίαρχα όχι μόνο στο πολιτικό σύστημα αλλά και σε κομμάτι της κοινωνίας.

Το σύστημα εξουσίας και «αντιπροσώπευσης» με το χρόνο έχει δημιουργήσει στεγανά πολύ ισχυρά τα οποία ωθούν και προστατεύουν την διαφθορά από τα μάτια του πολίτη, του μόνου υπεύθυνου να ελέγχει το πολιτικό σύστημα.

Το τείχος που κρύβει την πολιτική από τον λαό δεν χτίστηκε σε μια μέρα. Η δια αντιπροσώπευσης κοινοβουλευτική «Δημοκρατία» δεν είναι δημοκρατία. Το ποσοστό αντιπροσώπευσης είναι 10.000.00 / 300 . Τραγικά μικρό για οποιουδήποτε είδους  αντιπροσώπευσης της κοινής γνώμης.

Άρα η αντιπροσώπευση εξυπηρετεί την εικόνα μιας ιδεολογικής παρουσίας επί ποσοστιαίας βάσης στον λαό. Όμως το πρόβλημα παραμένει ότι ο κάθε αντιπρόσωπος είναι απομονωμένος πίσω από το κάλυμμα του κόμματος και της βουλής.

Με την πάροδο του χρόνου η εξουσία, η ασυλία και η ατιμωρησία προάγουν κομμάτια από τη φύση του ανθρώπου που εξυπηρετούν προσωπικές φιλοδοξίες, απληστία και την παγίωση της αντίληψης ότι οι διαχειριστές της εξουσίας είναι στην κορυφή μιας κοινωνικής πυραμίδας που ξεκινά από τον πρωθυπουργό στην ακμή της και καταλήγει στη βάση του λαού. Αποτέλεσμα, τα φαινόμενα υπεροψίας και αλαζονείας (ακόμη και του αλάνθαστου) από τη μια μεριά και από την άλλη η μεταφορά των βαρών των τραγικών λαθών, της διαφθοράς και της συνειδητής εξυπηρέτησης συμφερόντων ξένων προς το συμφέρον του έθνους.

Τα παραδείγματα ανελέητα και συγκεκριμένα. Κορυφαίο η κατακόρυφη και ραγδαία πτώση του βιοτικού επιπέδου ενός ολόκληρου λαού που αποφασίστηκε. Οι υπεύθυνοι γι’ αυτό αποτελούν μια δεύτερη γενιά πολιτικών που είτε ανδρώθηκαν με την νοοτροπία της δικαιωματικής λήψης της εξουσίας μέσα από τη στρεβλή οπτική των κομμάτων εξουσίας είτε από ανθρώπους που δεν έχουν καμία σχέση με την Ελληνική κοινωνία. Δεν έχουν καμιά ιδέα πόσο δύσκολη γίνεται η διαβίωση των ανθρώπων αυτής της χώρας και βαυκαλίζονται να μιλούν για αριθμούς που αφορούν τους ελάχιστους που έχουν λύσει τα προβλήματα τους. Περαιτέρω, αφού τα χρήματα στην Ελλάδα είναι συγκεκριμένα όταν τα κερδίζουν κάποιοι λίγοι τα χάνουν οι πολλοί. Όπως ακριβώς ισχύει και μεταξύ των κρατών της ΕΕ.

Το κράτος, όντας αλωμένο από τα κόμματα – κυρίως της εξουσίας - εξυπηρετεί ως επί το πλείστον κομματικές-συνδικαλιστικές φιλοδοξίες. Οι θέσεις εξουσίας καταλαμβάνονται από μόνιμους και κληρονομούνται στα παιδιά τους. Ο πολίτης εκπαιδεύεται να μην είναι πολίτης αλλά ανεύθυνος-συνένοχος. Η διαφθορά γίνεται, η προσπαθεί να προωθηθεί ως - τρόπος συναλλαγής μεταξύ εξουσίας και πολιτών και κατ’ επέκταση μεταξύ των πολιτών.

Σε όλο αυτό το κύκλωμα εξουσίας οι θεματοφύλακες δημιούργησαν μέσα από την διαπλοκή των εξουσιών, θεσμοθετημένων ή αφανών, την νομική-δικαιακή ασυλίας τους. Η πορεία της παρακμής ολοκληρώνεται με την πλήρη αδιαφορία της κάλυψης των απολαβών της διαφθοράς από τη μια και την εξαθλίωση ενός λαού που δεν αντιδρά.

Το momentum  είναι ευνοϊκό διότι όλο και μεγαλύτερο ποσοστό ανθρώπων αντιλαμβάνεται ότι μόνη λύση ικανή να διαχειριστεί τα πράγματα είναι η ανατροπή του συστήματος. Πριν λίγο καιρό αυτό που ήταν taboo για τους περισσότερους Έλληνες έγινε τώρα αναγκαιότητα σε επίπεδο συλλογικής συνείδησης.

Μόνο το όραμα αποτελεί την ικανή και αναγκαία κινητήρια δύναμη για να γκρεμιστεί το τείχος του νοητού αδιεξόδου. Το όραμα δεν μπορεί παρά να είναι πρωτοπόρο, ρηξικέλευθο με δυναμική.

Το όραμα της εγκαθίδρυσης ενός νέου συστήματος όχι εξουσίας αλλά πολιτικής που θα βασίζεται σε γενικές αρχές της ίδιας της φύσης της Δημοκρατίας.

1^ον Η διάχυση της εξουσίας σε όσο το δυνατόν περισσότερους ανθρώπους. Όσο πιο πολύ διαχέεται η εξουσία τόσο θα μεγαλώνει η πιθανότητα ελέγχου και αποκάλυψης της διαφθοράς. Είναι πιο εύκολο να διαφθαρούν οι λίγοι παρά οι πολλοί.

2^ον Η εισαγωγή της τυχαιότητας στο σύστημα. Η τυχαιότητα δρα ως δικλείδα ασφαλείας στη δημιουργία των στεγανών της εξουσίας.

Για να επιτευχθούν τα παραπάνω πρέπει να εισέλθει στην πολιτική η νέα, και παλιά όσο και η επινόηση της Δημοκρατίας, έννοια του κληρωτού.

«δημοκρατικόν εστί κληρωτόν, το δε αιρετόν ολιγαρχικόν».

Πιο σαφές δεν γίνεται από αυτό.

Βασισμένοι σε αυτές τις απλές αρχές, συγκεκριμένα πράγματα που είναι άμεσα εφαρμόσιμα στην πράξη μπορούν να οδηγήσουν σε ένα νέο μοντέλο διακυβέρνησης, πιο ανοιχτό στην κοινωνία ώστε να ελέγχεται. Ένα σύστημα που θα είναι δίκαιο και θα προάγει την ισονομία. Απλοί πολίτες θα το διασφαλίζουν αυτό , θα μεταφέρουν το κοινό περί δικαίου αίσθημα, που είναι το ζητούμενο, στην εξουσία. Θα μεταφέρουν την εμπειρία της πραγματικής ζωής τους στον μηχανισμό λήψης αποφάσεων.

Επειδή δεν πρέπει να πέσουμε στην παγίδα να θεωρήσουμε ότι γνωρίζουμε τους τρόπους για να συμβούν οι ανατροπές και ότι είμαστε ειδικοί σε όλα θα πρέπει να απευθυνθούμε και σε αυτούς που θα μπορέσουν να σχηματοποιήσουν το ζητούμενο.

Προτάσεις από έναν δεν έχουν νόημα. Δεν θα κυβερνούν οι ειδικοί ή τεχνοκράτες. Δικός τους ρόλος είναι να προτείνουν και να συγκεκριμενοποιούν τις προτάσεις τις δικές μας. . Προτάσεις από τον καθένα είναι τα πάντα, και αυτό είναι το πνεύμα που πρέπει να μας διέπει

---

Δεν είναι απλώς μια κρίση αυτό που συμβαίνει στη χώρα μας, στην Ευρώπη και στον κόσμο όλο. Είναι το φυσικό αποτέλεσμα μιας πορείας ενός συστήματος που έχει επαναλάβει τις διαδικασίες κρίσεως τα τελευταία εκατό χρόνια.

Δεν είναι μια κρίση οικονομική αυτό που συμβαίνει. Είναι μια βαθιά πολιτική κρίση. Μια κρίση που συνέβη επειδή πρώτα εξέπεσαν όλες οι αξίες που μας ένωναν σαν κοινωνία, επειδή σταμάτησε η δικαιοσύνη να υπηρετεί τον λαό και ο λαός δεν ενδιαφέρθηκε.

Υπάρχει ευθύνη σε όλους μας, είναι αλήθεια, αλλά υπάρχει και κλιμάκωση των ευθυνών. Μπορεί να πάψαμε να είμαστε πολίτες και να πέσαμε σε ένα λήθαργο ευδαιμονίας με δανεικά αλλά οι πολιτικές ηγεσίες έκαναν ότι μπορούσαν για να συμβεί αυτό. Εξαγόρασαν ψήφους και συνειδήσεις αφειδώς στις πλάτες όλων μας. Και ενώ τώρα καλούμαστε να πληρώσουμε τους υπερβολικούς τόκους της ζωής που κάναμε – αλλά και των μιζών που έκλεψαν για να κάνουν υποβρύχια βίλλες, off shore και λογαριασμούς στην Ελβετία.

Μην έχουμε όμως αυταπάτες. Δεν μπορούμε να ξαναγυρίσουμε στο 2008. Δεν υπάρχει ούτε χρόνος ούτε τα χρήματα – σε αυτό τουλάχιστον το σύστημα. Έτσι, αφού αποδεχτούμε αυτό το γεγονός, πρέπει να καταλάβουμε τι έγινε για να μη ξαναφτάσουμε εδώ που φτάσαμε.

Το κοινοβουλευτικό σύστημα από φύση του είναι κλειστό και με σκοτεινά μέρη στην άσκηση της εξουσίας. Ο ψηφοφόρος καλείται μια φορά κάθε τέσσερα χρόνια να δώσει μια λευκή κόλλα με την υπογραφή του στο τέλος. Εκεί πάνω γράφονται οι όροι εκπροσώπησης όπως θέλει ο εκπρόσωπος. Ο εντολέας δεν μπορεί από κει και μετά να κάνει τίποτα. Μάλιστα αν αντιδράσει, διότι αυτά που πράττει ο εντολοδόχος του είναι αντίθετα από αυτά που θέλει ο εντολέας ή που έταξε ο πολιτευτής, τότε συναντά απέναντί του ολόκληρο το κρατικό σύστημα καταστολής το οποίο τον αντιμετωπίζει ως εν δυνάμει κίνδυνο για τη Δημοκρατία.

Στην Ελλάδα ειδικά υπάρχει και η ιδιότυπη διαπλοκή των εξουσιών πάνω στο πρόσωπο του βουλευτή. Αυτός είναι νομοθετική εξουσία και ταυτόχρονα εν δυνάμει εκτελεστική, αφού μπορεί να συμμετάσχει στην κυβέρνηση. Επίσης αυτό το ίδιο πρόσωπο διορίζει την ανώτατη δικαστική εξουσία ενώ δεν μπορεί να εκδοθεί προς αυτήν αν δεν το αποφασίσει το ίδιο.

*γιατί είναι ο κόσμος δεκτικός και η αλλαγή εφικτή

Από τότε που ξεκίνησε το κίνημα των πλατειών τον Μάιο του 2011, aka "Αγανακτισμένοι", είχα ξεκινήσει να αναπτύσσω ένα σκεπτικό γα το πολιτειακό που σιγά σιγά προσπαθούσα, και προσπαθώ να εξελίξω.
Η προσέγγιση του θέματος έγινε με τη μέθοδο που έχω μάθει από τις σπουδές μου στην πληροφορική και την εργασιακή μου εμπειρία στον ίδιο χώρο.
Όρισα ως πρόβλημα την έλλειψη Δημοκρατίας, που αυτή θα λειτουργούσε ως δικλείδα ασφαλείας είτε για την κατάχρηση τς εξουσίας είτε για τη διαφθορά είτε για την ανάληψη της ευθύνης από τον ίδιο τον πολίτη για την ίδια του τη ζωή.
Έτσι δούλεψα πάνω στο πρόβλημα προσπαθώντας να ορίσω παραμέτρους και να σχηματοποιήσω τους αλγορίθμους ώστε τελικά η ανάλυση να προτείνει ένα μοντέλο λειτουργίας.
Δεδομένης της βασικής αρχής της ανάλυσης συστημάτων ότι το βασικό είναι σε ένα σύστημα είναι η ροή πληροφοριών και μόνο η αλλαγή αυτής είναι ικανή να αλλάξει το σύστημα, αντικατέστησα τις πληροφορίες με την νομοθετική εξουσία την ίδια, θεωρώντας ότι αυτή είναι η ουσιαστική λειτουργία ενός πολιτεύματος.
Το αποτέλεσμα είναι ένα μοντέλο υβριδικό, όπου η αντιπροσώπευση δεν είναι πια επάγγελμα, ούτε υπόθεση του ειδικού αλλά εισέρχεται ο παράγοντας της τυχαιότητας, ως δικλείδα ασφαλείας στην προσπάθεια ελέγχου της εξουσίας από εξωτερικά και εσωτερικά κέντρα αλλά και ως συμπαντική παράμετρος.
Έτσι τηρείται και μια πραγματιστική οπτική που έχει να κάνει με τα εν δυνάμη προβλήματα που θα δημιουργούσε το μέγεθος του πληθυσμού, η συνήθεια των παλαιών πρακτικών και άλλων παραγόντων που θα δρούσαν ανασχετικά σε αλλαγές ή σε αντιδραστική προπαγάνδα. Αυτή την οπτική την ονομάζω "παράμετρος της εφικτότητας".
Το κείμενο που ακολουθεί γράφτηκε τον Σεπτέμβριο του 2012
Το πρώτο είναι από το Μάιο του 2011 και μάλιστα μια περιληπτική εκτύπωση μοίραζα στο Σύνταγμα για μερικές μέρες, προσπαθώντας να καταλάβω πως το αντιμετωπίζει ως ιδέα ο κόσμος.
Μια πιο προσεγμένη, φιλολογικά, προσέγγιση έχω δώσει ή αποστείλει ηλεκτρονικά σε διάφορους πολιτικούς της αριστεράς, είτε αρχηγούς κόμματος είτε αρχηγούς κινήσεων. Το να διαπιστώνω ότι  κινήσεις που τους είχα γνωστοποιήσει τις ιδέες μου βγάζουν προτάσεις με παρόμοιο σκεπτικό και ακόμη και ορολογία με χαροποιεί πολύ!

ΥΓ Τώρα έχω τελειώσει ένα βιβλίο που σε 120-130 Α4 σελίδες αναλύει το θέμα μέσα και από την οπτική και εμπειρία των πλατειών και ψάχνω να βρω για εκδότη.

---

Ακούω τους κάθε είδους απίθανους που τρέφονται με το αίμα μας και εξυπηρετούν τα συμφέροντα τοκογλύφων, εν είδη μπράβων, να μιλούν για πατρίδα και νομιμότητα. Για την πατρίδα έγραψα πρόσφατα.
Όσο αφορά την νομιμότητα, που φωνάζει ότι θα προασπίσει ο Δένδιας, έχει άμεση σχέση με τη δικαιοσύνη και κατ' επέκταση με τη Δημοκρατία. Βέβαια προπαγανδίζουν μια ακόμη κενή λέξη, γι' αυτούς, όπως τόσες άλλες - Λαός, Πατρίδα, Τέλος Αλληλεγγύης κλπ, για να μας εντυπώσουν με την βαρύτητά της ότι πράττουν το σωστό.
Όπως κάθε απατεώνας βέβαια αποκρύπτουν την βαθύτερη αλήθεια, που βρίσκεται στον πυρήνα των λέξεων που εκφράζουν υψηλά ιδανικά. Αρκεί να ρωτήσουμε βέβαια τι είναι πατρίδα, δικαιοσύνη ή δημοκρατία και θα δούμε να αποκαλύπτονται τα διεστραμμένα σχέδια που πλέκουν τα βρωμερά μυαλά τους.
Για τον κ. Δένδια ειδικά καλό θα είναι να μάθει ότι δεν είναι νομιμότητα η καταστολή σε νόμους που είναι βλαβεροί για την κοινωνία και που δεν τους αποδέχεται ο Λαός - στου οποίου το όνομα γίνονται όλα.
Αν ψηφίζεις τους νόμους για το συμφέρον το δικό σου ή εξυπηρετείς αλλότρια συμφέροντα από αυτά που διορίστηκες, από το Λαό, για να υπηρετείς. Αν χρησιμοποιείς την βία ενός ολόκληρου μηχανισμού της ισχύος του κράτους για να καταστείλεις της δίκαιες αντιδράσεις τότε αυτό δεν λέγεται νομιμότητα αλλά μπραβιλίκι ή τραμπουκισμός.
Ο Νόμος -κ. Δένδια - αν δεν είναι η εύρεση του πραγματικού, δεν είναι νόμος αλλά τυραννικόν πρόσταγμα, και αυτό το είπε ο Πλάτωνας και είναι γνωστό τι κάναν οι Αθηναίοι στους τυράννους ή πως τιμούσαν τους τυραννοκτόνους.

Η σύμπτωση της κρίσης

και η ανατροπή του πολιτικού σκηνικού

*γιατί είναι ο κόσμος δεκτικός και η αλλαγή εφικτή

Η σύμπτωση, το momentum, θα είναι ευνοϊκό γι’ αυτόν που θα νιώσει τον παλμό της εποχής.

Η κρίση έφερε αγανάκτηση και αποδεικνύεται από το πλήθος που την εκφράζει από την κίνηση των «αγανακτισμένων στις πλατείες».

Η αγανάκτηση στρέφετε εναντίον όλου του πολιτικού συστήματος, που όσο ρομαντικό και να είναι κάτω από συνθήκες μπορεί να γίνει από ακραία ανατρεπτικό προς το διεφθαρμένο σύστημα έως επικίνδυνα ισοπεδωτικό.

Κρίνοντας από την εμπειρία μου στην πλατεία, η συνέλευση είναι ένα ωραίο πρότυπο για ζύμωση και ανταλλαγή απόψεων. Είναι επίσης ένα πρακτικό μέσο όπου εκπαιδευόμαστε στην Δημοκρατία. Άποψή μου, και το θεωρώ προφανές, είναι ότι η συνέλευση αφορά αυτούς που συμμετέχουμε, που είμαστε τελικά ένα μικρό κλάσμα του συνολικού πληθυσμού. Αυτό περιορίζει και το εύρος και την ισχύ των αποφάσεων.

Οι προβληματισμοί είναι κοινοί αλλά οι προτάσεις και οι λύσεις για τα προβλήματα που έφεραν την κρίση δεν είναι. Ας μην ξεγελιόμαστε, η κρίση είναι πολιτική. Πάντα τέτοια ήταν και πάντα τέτοια θα είναι. Το υπάρχον πολιτικό σύστημα που είχε δομηθεί μετά τον εμφύλιο και συνέχισε μετά το διάλλειμα της δικτατορίας είναι υπεύθυνο για την κατάσταση της χώρας και το λογικό είναι να ανατραπεί.

Δεν είναι λογικό ούτε πρακτικό, βέβαια, να διαγραφούν όλες οι δομές διαχείρισης και γραφειοκρατίας αφού αυτό θα ακινητοποιούσε τα πάντα.

Δεν είναι επίσης δυνατό να κινηθούν με συνελεύσεις όλες οι λειτουργίες ενός κράτους διότι καμιά δομή δεν υπάρχει που να υποστηρίξει μια τόσο ευρεία ανατροπή της υπάρχουσας κατάστασης. Ως παράδειγμα αναφέρω το παράδοξο στις συνελεύσεις να ψηφίζεις για το αν θα ψηφίσεις για κάποιο θέμα, και τα θέματα όπως και τα προβλήματα είναι πολλά.

Έχουμε βέβαια καταλάβει ότι το πολιτικό σύστημα έφτασε τα όριά του. Αυτό πρέπει να γίνει κοινή παραδοχή στην Ελληνική κοινωνία που θα πρέπει να υποστηρίξει και την πρότασή μας για το νέο που θέλουμε να φέρουμε.

Για να προσεγγίσουμε αυτό το νέο και για να γίνει αποδεκτό από την κοινωνία πρέπει να εξετάσουμε τα προβλήματα που οδήγησαν το υπάρχον σύστημα να αποδομήσει τη χώρα, και πριν από αυτή τους πολίτες.

Κύριο ρόλο έπαιξαν η διαφθορά και η εξυπηρέτηση αλλότριων συμφερόντων, κυρίως μιας οικονομικής ολιγαρχίας –εγχώριας και του εξωτερικού -από την εξυπηρέτηση του συμφέροντος της χώρας και του πολίτη.

Πολλοί λόγοι είναι που οδήγησαν τα φαινόμενα αυτά να γίνουν κυρίαρχα όχι μόνο στο πολιτικό σύστημα αλλά και σε κομμάτι της κοινωνίας.

Το σύστημα εξουσίας και «αντιπροσώπευσης» με το χρόνο έχει δημιουργήσει στεγανά πολύ ισχυρά τα οποία ωθούν και προστατεύουν την διαφθορά από τα μάτια του πολίτη, του μόνου υπεύθυνου να ελέγχει το πολιτικό σύστημα.

Το τείχος που κρύβει την πολιτική από τον λαό δεν χτίστηκε σε μια μέρα. Η δια αντιπροσώπευσης κοινοβουλευτική «Δημοκρατία» δεν είναι δημοκρατία. Το ποσοστό αντιπροσώπευσης είναι 10.000.00 / 300 . Τραγικά μικρό για οποιουδήποτε είδους  αντιπροσώπευσης της κοινής γνώμης.

Άρα η αντιπροσώπευση εξυπηρετεί την εικόνα μιας ιδεολογικής παρουσίας επί ποσοστιαίας βάσης στον λαό. Όμως το πρόβλημα παραμένει ότι ο κάθε αντιπρόσωπος είναι απομονωμένος πίσω από το κάλυμμα του κόμματος και της βουλής.

Με την πάροδο του χρόνου η εξουσία, η ασυλία και η ατιμωρησία προάγουν κομμάτια από τη φύση του ανθρώπου που εξυπηρετούν προσωπικές φιλοδοξίες, απληστία και την παγίωση της αντίληψης ότι οι διαχειριστές της εξουσίας είναι στην κορυφή μιας κοινωνικής πυραμίδας που ξεκινά από τον πρωθυπουργό στην ακμή της και καταλήγει στη βάση του λαού. Αποτέλεσμα, τα φαινόμενα υπεροψίας και αλαζονείας (ακόμη και του αλάνθαστου) από τη μια μεριά και από την άλλη η μεταφορά των βαρών των τραγικών λαθών, της διαφθοράς και της συνειδητής εξυπηρέτησης συμφερόντων ξένων προς το συμφέρον του έθνους.

Τα παραδείγματα ανελέητα και συγκεκριμένα. Κορυφαίο η κατακόρυφη και ραγδαία πτώση του βιοτικού επιπέδου ενός ολόκληρου λαού που αποφασίστηκε. Οι υπεύθυνοι γι’ αυτό αποτελούν μια δεύτερη γενιά πολιτικών που είτε ανδρώθηκαν με την νοοτροπία της δικαιωματικής λήψης της εξουσίας μέσα από τη στρεβλή οπτική των κομμάτων εξουσίας είτε από ανθρώπους που δεν έχουν καμία σχέση με την Ελληνική κοινωνία. Δεν έχουν καμιά ιδέα πόσο δύσκολη γίνεται η διαβίωση των ανθρώπων αυτής της χώρας και βαυκαλίζονται να μιλούν για αριθμούς που αφορούν τους ελάχιστους που έχουν λύσει τα προβλήματα τους. Περαιτέρω, αφού τα χρήματα στην Ελλάδα είναι συγκεκριμένα όταν τα κερδίζουν κάποιοι λίγοι τα χάνουν οι πολλοί. Όπως ακριβώς ισχύει και μεταξύ των κρατών της ΕΕ.

Το κράτος, όντας αλωμένο από τα κόμματα – κυρίως της εξουσίας - εξυπηρετεί ως επί το πλείστον κομματικές-συνδικαλιστικές φιλοδοξίες. Οι θέσεις εξουσίας καταλαμβάνονται από μόνιμους και κληρονομούνται στα παιδιά τους. Ο πολίτης εκπαιδεύεται να μην είναι πολίτης αλλά ανεύθυνος-συνένοχος. Η διαφθορά γίνεται, η προσπαθεί να προωθηθεί ως - τρόπος συναλλαγής μεταξύ εξουσίας και πολιτών και κατ’ επέκταση μεταξύ των πολιτών.

Σε όλο αυτό το κύκλωμα εξουσίας οι θεματοφύλακες δημιούργησαν μέσα από την διαπλοκή των εξουσιών, θεσμοθετημένων ή αφανών, την νομική-δικαιακή ασυλίας τους. Η πορεία της παρακμής ολοκληρώνεται με την πλήρη αδιαφορία της κάλυψης των απολαβών της διαφθοράς από τη μια και την εξαθλίωση ενός λαού που δεν αντιδρά.

Το momentum  είναι ευνοϊκό διότι όλο και μεγαλύτερο ποσοστό ανθρώπων αντιλαμβάνεται ότι μόνη λύση ικανή να διαχειριστεί τα πράγματα είναι η ανατροπή του συστήματος. Πριν λίγο καιρό αυτό που ήταν taboo για τους περισσότερους Έλληνες έγινε τώρα αναγκαιότητα σε επίπεδο συλλογικής συνείδησης.

Μόνο το όραμα αποτελεί την ικανή και αναγκαία κινητήρια δύναμη για να γκρεμιστεί το τείχος του νοητού αδιεξόδου. Το όραμα δεν μπορεί παρά να είναι πρωτοπόρο, ρηξικέλευθο με δυναμική.

Το όραμα της εγκαθίδρυσης ενός νέου συστήματος όχι εξουσίας αλλά πολιτικής που θα βασίζεται σε γενικές αρχές της ίδιας της φύσης της Δημοκρατίας.

1^ον Η διάχυση της εξουσίας σε όσο το δυνατόν περισσότερους ανθρώπους. Όσο πιο πολύ διαχέεται η εξουσία τόσο θα μεγαλώνει η πιθανότητα ελέγχου και αποκάλυψης της διαφθοράς. Είναι πιο εύκολο να διαφθαρούν οι λίγοι παρά οι πολλοί.

2^ον Η εισαγωγή της τυχαιότητας στο σύστημα. Η τυχαιότητα δρα ως δικλείδα ασφαλείας στη δημιουργία των στεγανών της εξουσίας.

Για να επιτευχθούν τα παραπάνω πρέπει να εισέλθει στην πολιτική η νέα, και παλιά όσο και η επινόηση της Δημοκρατίας, έννοια του κληρωτού.

«δημοκρατικόν εστί κληρωτόν, το δε αιρετόν ολιγαρχικόν».

Πιο σαφές δεν γίνεται από αυτό.

Βασισμένοι σε αυτές τις απλές αρχές, συγκεκριμένα πράγματα που είναι άμεσα εφαρμόσιμα στην πράξη μπορούν να οδηγήσουν σε ένα νέο μοντέλο διακυβέρνησης, πιο ανοιχτό στην κοινωνία ώστε να ελέγχεται. Ένα σύστημα που θα είναι δίκαιο και θα προάγει την ισονομία. Απλοί πολίτες θα το διασφαλίζουν αυτό , θα μεταφέρουν το κοινό περί δικαίου αίσθημα, που είναι το ζητούμενο, στην εξουσία. Θα μεταφέρουν την εμπειρία της πραγματικής ζωής τους στον μηχανισμό λήψης αποφάσεων.

Επειδή δεν πρέπει να πέσουμε στην παγίδα να θεωρήσουμε ότι γνωρίζουμε τους τρόπους για να συμβούν οι ανατροπές και ότι είμαστε ειδικοί σε όλα θα πρέπει να απευθυνθούμε και σε αυτούς που θα μπορέσουν να σχηματοποιήσουν το ζητούμενο.

Προτάσεις από έναν δεν έχουν νόημα. Δεν θα κυβερνούν οι ειδικοί ή τεχνοκράτες. Δικός τους ρόλος είναι να προτείνουν και να συγκεκριμενοποιούν τις προτάσεις τις δικές μας. . Προτάσεις από τον καθένα είναι τα πάντα, και αυτό είναι το πνεύμα που πρέπει να μας διέπει

---

Ποιό το ζητούμενο;

Δεν έχεις Όλυμπε θεούς,

μήτε λεβέντες η Όσσα,

ραγιάδες έχεις, μάνα Γη,

σκυφτούς για το χαράτσι,

κούφιοι κι οκνοί καταφρονούν

την θεία τραχιά σου γλώσσα,

των Ευρωπαίων περίγελα

και των αρχαίων παλιάτσοι!

--Κωστής Παλαμάς--

Δεν είναι απλώς μια κρίση αυτό που συμβαίνει στη χώρα μας, στην Ευρώπη και στον κόσμο όλο. Είναι το φυσικό αποτέλεσμα μιας πορείας ενός συστήματος που έχει επαναλάβει τις διαδικασίες κρίσεως τα τελευταία εκατό χρόνια.

Δεν είναι μια κρίση οικονομική αυτό που συμβαίνει. Είναι μια βαθιά πολιτική κρίση. Μια κρίση που συνέβη επειδή πρώτα εξέπεσαν όλες οι αξίες που μας ένωναν σαν κοινωνία, επειδή σταμάτησε η δικαιοσύνη να υπηρετεί τον λαό και ο λαός δεν ενδιαφέρθηκε.

Υπάρχει ευθύνη σε όλους μας, είναι αλήθεια, αλλά υπάρχει και κλιμάκωση των ευθυνών. Μπορεί να πάψαμε να είμαστε πολίτες και να πέσαμε σε ένα λήθαργο ευδαιμονίας με δανεικά αλλά οι πολιτικές ηγεσίες έκαναν ότι μπορούσαν για να συμβεί αυτό. Εξαγόρασαν ψήφους και συνειδήσεις αφειδώς στις πλάτες όλων μας. Και ενώ τώρα καλούμαστε να πληρώσουμε τους υπερβολικούς τόκους της ζωής που κάναμε – αλλά και των μιζών που έκλεψαν για να κάνουν υποβρύχια βίλλες, off shore και λογαριασμούς στην Ελβετία.

Μην έχουμε όμως αυταπάτες. Δεν μπορούμε να ξαναγυρίσουμε στο 2008. Δεν υπάρχει ούτε χρόνος ούτε τα χρήματα – σε αυτό τουλάχιστον το σύστημα. Έτσι, αφού αποδεχτούμε αυτό το γεγονός, πρέπει να καταλάβουμε τι έγινε για να μη ξαναφτάσουμε εδώ που φτάσαμε.

Το κοινοβουλευτικό σύστημα από φύση του είναι κλειστό και με σκοτεινά μέρη στην άσκηση της εξουσίας. Ο ψηφοφόρος καλείται μια φορά κάθε τέσσερα χρόνια να δώσει μια λευκή κόλλα με την υπογραφή του στο τέλος. Εκεί πάνω γράφονται οι όροι εκπροσώπησης όπως θέλει ο εκπρόσωπος. Ο εντολέας δεν μπορεί από κει και μετά να κάνει τίποτα. Μάλιστα αν αντιδράσει, διότι αυτά που πράττει ο εντολοδόχος του είναι αντίθετα από αυτά που θέλει ο εντολέας ή που έταξε ο πολιτευτής, τότε συναντά απέναντί του ολόκληρο το κρατικό σύστημα καταστολής το οποίο τον αντιμετωπίζει ως εν δυνάμει κίνδυνο για τη Δημοκρατία.

Στην Ελλάδα ειδικά υπάρχει και η ιδιότυπη διαπλοκή των εξουσιών πάνω στο πρόσωπο του βουλευτή. Αυτός είναι νομοθετική εξουσία και ταυτόχρονα εν δυνάμει εκτελεστική, αφού μπορεί να συμμετάσχει στην κυβέρνηση. Επίσης αυτό το ίδιο πρόσωπο διορίζει την ανώτατη δικαστική εξουσία ενώ δεν μπορεί να εκδοθεί προς αυτήν αν δεν το αποφασίσει το ίδιο.

Το πρόβλημα που θα οδηγεί το σύστημα ξανά και ξανά στο ίδιο αποτέλεσμα που βιώνουμε σήμερα είναι ότι δεν εκπροσωπείται ο πραγματικός άνθρωπος μέσα στα κέντρα εξουσίας. Αν αυτό συνέβαινε τότε 1^ον θα συμμετείχε ο πολίτης, με τις ανησυχίες του, τα προβλήματά του και την καθημερινότητά του – το κοινό περί δικαίου αίσθημα – ως πραγματικό πρόσωπο και ιδιότητα στις θεσπισμένες εξουσίες. 2^ον Θα έσπαγαν τα στεγανά της εξουσίας και θα άνοιγαν δίαυλοι επικοινωνίας με την κοινωνία, κάνοντας έτσι δυσκολότερη τη διαφθορά. Είναι γνωστό άλλωστε ότι οι λίγοι διαφθείρονται πιο εύκολα από τους πολλούς.

Αυτό είναι το πρόταγμα που πρέπει να μας οδηγήσει για μια δίκαιη, κατ’ αρχάς, κοινωνία.

1.      Εθνοσυνέλευση και νέο Σύνταγμα ΤΩΡΑ. (Τα τέσσερα πρώτα άρθρα του συντάγματος είναι αυτά που οι συνταγματολόγοι ονομάζουν «σκληρό πυρήνα». Αν αλλάξουν αυτά τα άρθρα, ή για να αλλάξουν αυτά τα άρθρα, πρέπει να ανατραπεί το πολίτευμα.

2.      Απλή και μόνο αναλογική σε όλες τις εκλογικές αναμετρήσεις.

3.      Πρέπει να εισαχθεί στην πολιτική η έννοια του κληρωτού, αυτού που θα κληρωθεί σε μια θέση, γιατί στη δημοκρατία οι πολίτες πρέπει να μπορούν να αναλάβουν οποιαδήποτε θέση διακυβέρνησης. Η θέσεις των κληρωτών θα είναι στην νομοθετική εξουσία, όπου θα εκφράζουν το κοινό περί δικαίου αίσθημα.

4.      Τα λευκά ψηφοδέλτια θα ακυρώνουν θέσεις από τους κομματικούς σχηματισμούς και θα τις δίνουν σε νέους κληρωτούς. Οι θέσεις θα αφαιρούνται ποσοστιαία. 10% λευκά τότε 10% αφαίρεση θέσεων.

5.      Η θέση του κληρωτού θα είναι περιορισμένης διάρκειας ώστε να εναλλάσσονται τα πρόσωπα. Ίσως εξάμηνο ή ετήσιο το πολύ.

6.      Η νομοθετική εξουσία θα αποκοπεί πλήρως από την εκτελεστική. Ο βουλευτής στη θητεία του δεν θα μπορεί να γίνει υπουργός. Αν κάνει σωστή δουλειά με τους νόμους ας βάλει υποψηφιότητα για εκτελεστικός (κυβέρνηση)

7.      Οποιοσδήποτε βουλευτής μπορεί να ανακληθεί σε κάθε έτος αν ζητηθεί από ορισμένο αριθμό πολιτών (τα 2/3 ίσως) της περιφέρειάς του. Αν κάποιος με ξεγέλασε και πήρε την ψήφο μου ή απλώς διαπίστωσα την ανεπάρκειά του τότε δεν είναι δυνατόν να τον λούζομαι για τα επόμενα τέσσερα χρόνια, άσε που είναι επικίνδυνο.

8.      Η εκτελεστική εξουσία θα ψηφίζεται. Δεν καταλαβαίνω γιατί να μη γνωρίζω από πριν ποιος θα είναι ο υπουργός οικονομικών, ή οι υποψήφιοι υπουργοί οικονομικών. Δεν θέλω εκπλήξεις σε αυτούς που θα κυβερνήσουν. Υπάρχει κίνδυνος να μου λένε «Μαζί τα φάγαμε». Και εδώ μπορεί να ισχύσει η ανάκληση και πάλι το ποσοστό και ο χρόνος είναι συζητήσιμα.

9.      Παρόμοιες οι διαδικασίες και στην δικαστική εξουσία, δεν είναι δυνατόν να διορίζονται οι δικαστές και να είναι τσιράκια της αδιάσπαστης εκτελεστικής-νομοθετικής εξουσίας.

10.   Αποκομματικοποιήση του κράτους, πολύ βασικό. Στην Ελλάδα δεν έχουμε δημόσιο έχουμε κομματικό κράτος. Το ΑΣΕΠ που καταστρατηγήθηκε από παντού πρέπει να γίνει μόνη πηγή εισόδου στο δημόσιο χωρίς παρεκκλίσεις.Το πώς θα ισχυροποιηθεί και πως θα λειτουργήσει θα πρέπει να το πουν πιο ειδικοί.

11.   Δεν θα γίνεται αναθεώρηση του Συντάγματος χωρίς δημοψήφισμα

12.   Δεν θα περνά προϋπολογισμός χωρίς δημοψήφισμα

13.   Δεν είναι δυνατόν να υπογράφεται μνημόνιο χωρίς δημοψήφισμα

14.   Δεν θα υπάρχει καμία ασυλία για όλους του δημόσιους υπαλλήλους.

15.   Για κάποιον που μπαίνει στην πολιτική θα καταγράφεται η περιουσία του και βγαίνοντας θα ελέγχεται, μην έχει πολλά σπίτια και πολλές offshore.

16.   Η τεχνολογία επιτρέπει πια τη συμμετοχή των πολιτών στην άσκηση της εξουσίας ανεξαρτήτως του αριθμού τους.

17.   Ένας ικανός αριθμός πολιτών μπορεί να προκαλέσει δημοψήφισμα για οποιονδήποτε λόγο.

18.   Μπορεί, με συγκεκριμένες συνθήκες που δεν τις ξέρω, να ανακαλέσει κυβερνητικό ή βουλευτή ή συνδικαλιστή. Τα δικαστήρια, δεν ξέρω από ποιόν βαθμό, θα στελεχώνονται με σώμα ενόρκων για να μεταφέρουν την αίσθηση δικαίου της κοινωνίας.

19.   Η διάρκεια της κυβερνητικής, βουλευτικής, δικαστικής και συνδικαλιστικής θητείας θα είναι δύο τετραετίες μόνο. Ας ανανεωνόμαστε συνεχώς, κανείς δεν είναι αλάνθαστος και αυθεντία.

20.   Δύο ανακλήσεις από το αξίωμα στερεί το δικαίωμα στη συμμετοχή για να ξαναλάβει κάποιος αξίωμα, ίσως για δέκα χρόνια – να θυμίζει εξοστρακισμό.

21.   Στο τέλος κάθε θητείας γίνεται απολογισμός από σώμα ευθύνων (θα συγκροτείται προσωρινά, ίσως με κλήρωση ειδικών) και θα ελέγχει αν αυτά που ελέχθησαν προεκλογικά έγιναν και αν όχι για ποιόν λόγο. Θα πρέπει και εδώ να θεσμοθετηθούν ποινές με κάποιο τρόπο. Πρέπει να πάψουν τα προεκλογικά προγράμματα να είναι εκθέσεις ιδεών τρίτης δημοτικού και να λέει κάθε ένας ότι του έρθει για να βγει.

22.   Τα ίδια που ισχύουν για τους βουλευτές και τον τρόπο εκπροσώπησης θα ισχύουν και στην εκπροσώπηση στον συνδικαλισμό για να μην έχουμε εργατοπατέρες.
23. Σε διαδραστικότητα με τα κέντρα εξουσίας ο λαός (με ικανό αριθμό υπογραφών) θα μπορεί να προτείνει, κάτω από συνθήκες να επιβάλλει, και να καταργεί νόμους.
24. Κάθε ένας που προτείνει θα έχει την ευθύνη των λόγων και προτάσεών του και θα δίνει λόγο για το που οδήγησε η αποδοχή και εφαρμογή της. Δεν είναι δυνατόν να ακολουθείται ερήμην του Λαού οτιδήποτε και να είναι ανεύθυνος αυτός που χάραξε την πολιτική.

Ας απαιτηθεί από τον κόσμο ένα μοντέλο πολιτικής διακυβέρνησης όπου οι πολίτες θα έχουν την ευθύνη. 
Ή το κράτος αυτό θα καταλύσει το λαό ή ο λαός θα καταλύσει το αυτό το κράτος