καταδικάζω τη βία

Βία είναι η φτώχεια, βία είναι η εξαθλίωση. Βία είναι το κόψιμο των συντάξεων και των μισθών.
Βία είναι οι κατασχέσεις και οι πλειστηριασμοί σπιτιών. Βία είναι να σε πετάνε άνεργο, άστεγο, περιθωριοποιημένο.
Βία είναι η νομοθεσία που σου επιβάλλει να είσαι παράνομος για να επιβιώσεις. Βία είναι να ψηφίζεσαι για άλλο και άλλο να κάνεις.
Βία είναι το κράτος ενάντια στο λαό.
Βία είναι να είσαι ο εισπράκτορας των τοκογλύφων και να παρουσιάζεσαι υπερασπιστής των αδυνάτων.
Βία είναι η ολιγαρχία του κοινοβουλίου και ο προώθηση του φασισμού.
Βία, ωμή, απρόκλητη και υπέρ του κεφαλαίου είναι ο φασισμός.
Βία είναι ο ναζισμός, που είναι φασισμός με σεξουαλικά συμπλέγματα.
Βία είναι ο ρατσισμός.
Βία είναι η διαστρέβλωση των λέξεων και των εννοιών.
Βία είναι το ψέμα.
Βία είναι η επιβολή ισχύος του δυνατού πάνω στον αδύνατο.
Βία είναι αυτά και άλλα τόσα.

Όταν αντιγυρίζει ο αδύνατος δεν είναι βία, είναι άμυνα

Καταδικάζω λέμε

Η βία και η οργή ως κοινωνικά φαινόμενα

Το παρακάτω άρθρο το είχα αναρτήσει το 2008 με τα Δεκεμβριανά τότε. Νεαρό το μπλογκ τότε και έψαχνε κάπως το δρόμο του, και βέβαια μιλώντας για το μπλογκ μιλώ και για το συγγραφέα του, διότι ο Δεκέμβρης του 2008 ήταν κάτι σαν reset στην πραγματικότητά.

Στην προσπάθειά μου τότε να καταλάβω τι πραγματικά συμβαίνει, την κοπανούσα από τη δουλειά και κατέβαινα στις πορείες των πιτσιρικάδων. Αυτό που προσπάθησα να κάνω δεν ήταν να εκλογικεύσω την κατάσταση, κάτι που δεν έκαναν και τα παιδιά που συμμετείχαν άλλωστε, αλλά να νιώσω την πραγματικότητα.
Κατά την άποψή μου δύο σημαντικά πράγματα συνέβησαν.
Σε συμβολικό επίπεδο, το κράτος εκτέλεσε εν ψυχρό έναν αθώο έφηβο και μέσα από αυτόν τη νεολαία της χώρας. Βλέπεις η νεολαία είναι το δυναμικό κομμάτι, το ζωντανό, το συναισθηματικό.
Είναι αυτό που δεν μπορούν να είναι πια όλα τα σάπια εκείνα ανθρωπάρια που ξεπουλήθηκαν στο σύστημα και έτσι τη μισούν.
Είναι επίσης και η δύναμη αλλαγής, η ελπίδα αλλαγής, κάτι που το κατεστημένο μισεί ψάχνοντας διαρκώς το τέλος της ιστορίας, και το τέλος της νεολαίας.

Δεύτερον, θεωρώ ότι τα Δεκεμβριανά ήρθαν ως ο προάγγελος της σημερινής κατάστασης. Το συναισθηματικό αισθητήριο των νέων δεν είναι κολοβωμένο και αρτηριοσκληρωτικό όπως των μικροαστών. Έτσι αναγνωρίστηκε ο Οργουελικός κόσμος που εξυφαινόταν πίσω από την ραστώνη της ευμάρειας, του θορύβου των σκυλάδικων και της λάμψης των λαμέ. Δυστυχώς δεν μπόρεσε να διοχετευθεί σε πολιτικές κοίτες το ποτάμι που ξεχείλιζε, με ευθύνη της διανοούμενης τάξης που κατά το πλείστο στράφηκε απέναντι στην νεανική εξέγερση γλείφοντας για τα προνόμιά της σε πολιτικό και τηλεοπτικό επίπεδο.

Τις επόμενες μέρες θα επαναδημοσιεύσω κάποια κείμενα που ταιριάζουν τόσο με το σήμερα και που τόσο έχουμε ανάγκη για μια νέα επιτυχημένη εξέγερση αυτή τη φορά. Τρίτη και φαρμακερή για το σύστημα

Τέλος, για τον δύστυχο Αλέξη Γρηγορόπουλο, που δεν πρόλαβε να ζήσει τη ζωή του και έγινε σύμβολο της γενιάς του, το άδολο χαμόγελο της φωτογραφίας που κυκλοφόρησε θα φωτίζει το δίκαιο ενός αιώνιου αγώνα. Αθάνατος

Στις 6-12-2008 ένας έφηβος σκοτώθηκε στην γνωστή συνοικεία των Εξαρχείων από έναν ειδικό φρουρό και φαίνεται ότι πρόκειται για φόνο μετά από διαπληκτισμό.
Κατόπιν του γεγονότος στην Αθήνα, στην ΘεσσαλονίκηΠάτρα, στο Αγρίνιο, στα Γιάννινα, στην Μυτιλήνη, στην Κομοτηνή, στον Βόλο και τη Λάρισα ξέσπασαν επεισόδια, ταραχές που μπορούν να χαρακτηριστούν και ως εξεγέρσεις χωρίς σκοπό και αιτήματα, όπως εξ αρχής φαίνεται. Είναι όμως έτσι;
Οι αναλύσεις των ειδικών και των «ειδικών» (κυρίως των δεύτερων) θα είναι πολλές. Το πρόβλημα και με τους δύο είναι ότι συνήθως δεν έχουν πια καμία σχέση με την κοινωνία και το αίσθημα που υπάρχει στο συλλογικό της ασυνείδητο.
Πολλοί ήδη λένε ότι στα Εξάρχεια, λόγω της ιδιότυπης εξάλωσης του αντεξουσιαστικού χώρου, ήταν αναμενόμενο, τουλάχιστον στατιστικά, ένα τέτοιο γεγονός. Απ’όσο μπορώ να καταλάβω όμως ο αδικοχαμένος πιτσιρικάς δεν ήταν του χώρου αυτού (όχι ότι θα είχε και σημασία), ούτε απείλησε τη ζωή του αστυνομικού ώστε αυτός να βρεθεί εν αμύνη.
Το επισόδειο θα δικαιολογούνταν, έστω στατιστικά, επειδή η αστυνομία δεν είναι και ο πλέον αξιόπιστος θεσμός στην Ελλάδα. Από τον καιρό της χούντας είναι καταδικασμένη στην συνείδηση του λαού για τον ρόλο του ιδεολογικού φρουρού. Με διάφορες υποθέσεις έχει καταφέρει από μόνη της να εξευτελιστεί εντελώς απέναντι στον πολίτη, παρουσιάζοντας ένα από τα απεχθή πρόσωπά της, με πιο πρόσφατο στην μνήμη μου (πλήν του τελευταίου) το επισόδειο της ζαρντινιέρας.
Από την άλλη οι αστυνομικοί μαθαίνουν δύο πράγματα. Πρώτον ότι είναι η προέκταση της εξουσίας, το μακρύ της χέρι. Δεύτερον να συμπεριφέρονται ως εξουσία και οι ίδιοι.
Άλλωστε η ατιμωρησία των αστυνομικών, ως πρόσωπα, όταν παρεκλίνουν των καθηκόντων τους, από την δικαστική και πολιτική ηγεσία, με σκοπό να ισχυροποιείται η ίδια η ιδέα της εξουσίας έναντι όλων (και όχι του νόμου όπως θα έπρεπε) τους φέρνει όντως σε θέση εξουσίας έναντι των πολιτών. Εξουσία που δεν ξέρουν πως να διαχειριστούν.
Είναι όμως αυτά αρκετά ώστε να δικαιολογήσει τα βίαια επεισόδια και κάποια φαινόμενα που παρατηρήθηκαν; Φαινόμενα όπως οι κάτοικοι της Λ.Αλεξάνδρας να βρίζουν και να πετούν λεμόνια στους αστυνομικούς μετά τα επεισόδια που έγιναν εκεί.
Η αλήθεια είναι ότι με τα επεισόδια ξεσπάει μια οργή που δεν έχει που να διοχετευτεί. Μια οργή που είναι ένα κοινωνικό και μόνο φαινόμενο, μια αντίδραση σε αυτό που ήταν, που είναι και που έρχεται.
Σε μια χώρα σαν την Ελλάδα που όλα κινούνται γύρω από τη μίζα, τα σκάνδαλα, την κακοδιαχείριση, την αδιαφάνεια, το ρουσφέτι, τον ωχαδερφισμό, τον σταρχιδισμό, την δικτατορία της μετριότητας, την χειαραγώγηση των μέσων μαζικής εξαχρείωσης και εξημέρωσης, της διαπλοκής των οικονομικά ισχυρών, των (παρα)δικαστικών, (παρα)εκκλησιαστικών, των (παρα)πολιτικών, των (παρα)κρατικών, του υποκόσμου δεν διαφένεται κάποιο μέλλον για τους νέους και τους λίγο μεγαλύτερους από αυτούς.
Σε ένα σύστημα που στηρίζει και ενισχύει αυτούς που δημιουργούν τις κρίσεις, που επιδιώκει την αποκοπή των πολιτών από την εξουσία, που με τη στάση του υποκινεί την καταστροφή του όποιου φυσικού περιβάλλοντος, το κάψιμο των δασών, που προάγει το χρήμα και την οικονομική ευμάρεια ως αυτοσκοπό, που αιτιολογεί με το «ο σκοπός αγιάζει τα μέσα», που ξεπουλά το δημόσιο πλούτο και παρόλα αυτά μεγαλώνει το χρέος του κάθε Έλληνα υποθηκεύοντας όποιο μέλλον, που το ενδιαφέρει μόνο η επιβίωσή του ως έχει, που υποβαθμίζει ότι υποχρεούται να κρατήσει στον έλεγχό του (παιδεία-υγεία-ασφάλιση) ώστε να κάνουν business οι κομματικοί υποστηρικτές του ιδιωτικού.
Και από την άλλη μεριά έφηβοι και νέοι που μεγαλώνουν σε μέγα-αστικά περιβάλλοντα, χωρίς φύση, χωρίς ηρεμία, χωρίς παιχνίδι, με μια χρησιμοθηρική παιδεία και το άγχος των πανελλαδικών, τις σπουδές χωρίς αντίκρυσμα, χωρίς επιλογή και χωρίς όραμα, την είσοδό του σε μια κοινωνία της αγοραίας και σε μια αγοραία νοοτροπία, χωρίς αξιοπρέπεια χωρίς μέλλον, χωρίς καμία ελπίδα συμμετοχής στα τεκταινόμενα – προνόμιο των παρατρεχάμενων των παρακοιμομένων των κομματόσκυλων.
Υποχρεωμένοι να υπάρξουν σε μια κοινωνία σε αφασία, σε διαρκή ύπνωση, να βλέπει τον εαυτό της σε ριάλιτυ, στο γήπεδο, να προσέχει των εαυτούλη του ο καθένας και να κοιτά τη δουλειά του μη χάσει τη δουλεία του στα δάνεια και στις κάρτες.
Και βλέπει ο έφηβος, ο νέος και ο λίγο μεγαλύτερος το μέλλον του έτσι και δεν του αρέσει να γίνει έτσι και όταν γίνει έτσι μισεί τον εαυτό του.
Έτσι όταν ένας εκπρόσωπος της «δημόσιας» και της «ιδωτικής» εξουσίας παρεκτραπεί δίνει την αφορμή να βρει η οργή το δρόμο της και να ξεσπάσει κυρίως πάνω στους εκπροσώπους της αγοραίας αγοράς, τις τράπεζες, αλλά και των καταστημάτων γενικότερα.

Βέβαια πάντα υπάρχει και ο «κοσμάκης», οι «νοικοκυραίοι», αυτοί που παρακαλούσαν πάντα έστω για ένα λοχία να βάλει τάξη. Όμως αυτοί είναι που ενδιαφέρονται μόνο για τον εαυτούλη τους, δεν έχουν όραμα, ίσως μισούν και αυτούς που έχουν, και δεν τους νοιάζει στην πραγματικότητα το μέλλον. Αυτή είναι η σιωπηρή πλειοψηφία που απειλεί να κατεβεί στους δρόμους και στην οποία ανήκει και η κ. Γιαννάκου (τρομάρα της) που εκστόμισε την απειλή. Προτεραιότητα είναι το μέλλον της χώρας και όχι η περιουσία του "κυρ Παντελή".

Όσο για αυτό που λένε κάποιοι πολιτικοί μας, ότι βάλλεται η δημοκρατία θα έπρεπε να πληροφορηθούν ότι Δημοκρατία ονομάζεται το πολίτευμα στο οποίο την εξουσία δεν την ασκούν οι λίγοι αλλά όλος ο λαός και δεν έχει σχέση με το πολίτευμα το σημερινό που συμμετέχουν κάποιοι λίγοι και συνδιαλέγονται μόνο με τους ισχυρούς του χρήματος.

Δεν είναι δημοκρατία η επίφαση της ψηφοφορίας κάθε τέσσερα έτη.

Σημείωση. Μετά από ότι μεσολάβησε στην Ελλάδα, νόμιμη βία είναι η βία του Λαού.

Η βία και η οργή ως κοινωνικά φαινόμενα

Ένα κείμενο που είχα γράψει τον Δεκέμβρη του 2008. 

Στις 6-12-2008 ένας έφηβος σκοτώθηκε στην γνωστή συνοικεία των Εξαρχείων από έναν ειδικό φρουρό και φαίνεται ότι πρόκειται για φόνο μετά από διαπληκτισμό.
Κατόπιν του γεγονότος στην Αθήνα, στην ΘεσσαλονίκηΠάτρα, στο Αγρίνιο, στα Γιάννινα, στην Μυτιλήνη, στην Κομοτηνή, στον Βόλο και τη Λάρισα ξέσπασαν επεισόδια, ταραχές που μπορούν να χαρακτηριστούν και ως εξεγέρσεις χωρίς σκοπό και αιτήματα, όπως εξ αρχής φαίνεται. Είναι όμως έτσι;
Οι αναλύσεις των ειδικών και των «ειδικών» (κυρίως των δεύτερων) θα είναι πολλές. Το πρόβλημα και με τους δύο είναι ότι συνήθως δεν έχουν πια καμία σχέση με την κοινωνία και το αίσθημα που υπάρχει στο συλλογικό της ασυνείδητο.
Πολλοί ήδη λένε ότι στα Εξάρχεια, λόγω της ιδιότυπης εξάλωσης του αντεξουσιαστικού χώρου, ήταν αναμενόμενο, τουλάχιστον στατιστικά, ένα τέτοιο γεγονός. Απ’όσο μπορώ να καταλάβω όμως ο αδικοχαμένος πιτσιρικάς δεν ήταν του χώρου αυτού (όχι ότι θα είχε και σημασία), ούτε απείλησε τη ζωή του αστυνομικού ώστε αυτός να βρεθεί εν αμύνη.
Το επισόδειο θα δικαιολογούνταν, έστω στατιστικά, επειδή η αστυνομία δεν είναι και ο πλέον αξιόπιστος θεσμός στην Ελλάδα. Από τον καιρό της χούντας είναι καταδικασμένη στην συνείδηση του λαού για τον ρόλο του ιδεολογικού φρουρού. Με διάφορες υποθέσεις έχει καταφέρει από μόνη της να εξευτελιστεί εντελώς απέναντι στον πολίτη, παρουσιάζοντας ένα από τα απεχθή πρόσωπά της, με πιο πρόσφατο στην μνήμη μου (πλήν του τελευταίου) το επισόδειο της ζαρντινιέρας.
Από την άλλη οι αστυνομικοί μαθαίνουν δύο πράγματα. Πρώτον ότι είναι η προέκταση της εξουσίας, το μακρύ της χέρι. Δεύτερον να συμπεριφέρονται ως εξουσία και οι ίδιοι.
Άλλωστε η ατιμωρησία των αστυνομικών, ως πρόσωπα, όταν παρεκλίνουν των καθηκόντων τους, από την δικαστική και πολιτική ηγεσία, με σκοπό να ισχυροποιείται η ίδια η ιδέα της εξουσίας έναντι όλων (και όχι του νόμου όπως θα έπρεπε) τους φέρνει όντως σε θέση εξουσίας έναντι των πολιτών. Εξουσία που δεν ξέρουν πως να διαχειριστούν.
Είναι όμως αυτά αρκετά ώστε να δικαιολογήσει τα βίαια επεισόδια και κάποια φαινόμενα που παρατηρήθηκαν; Φαινόμενα όπως οι κάτοικοι της Λ.Αλεξάνδρας να βρίζουν και να πετούν λεμόνια στους αστυνομικούς μετά τα επεισόδια που έγιναν εκεί.
Η αλήθεια είναι ότι με τα επεισόδια ξεσπάει μια οργή που δεν έχει που να διοχετευτεί. Μια οργή που είναι ένα κοινωνικό και μόνο φαινόμενο, μια αντίδραση σε αυτό που ήταν, που είναι και που έρχεται.
Σε μια χώρα σαν την Ελλάδα που όλα κινούνται γύρω από τη μίζα, τα σκάνδαλα, την κακοδιαχείριση, την αδιαφάνεια, το ρουσφέτι, τον ωχαδερφισμό, τον σταρχιδισμό, την δικτατορία της μετριότητας, την χειαραγώγηση των μέσων μαζικής εξαχρείωσης και εξημέρωσης, της διαπλοκής των οικονομικά ισχυρών, των (παρα)δικαστικών, (παρα)εκκλησιαστικών, των (παρα)πολιτικών, των (παρα)κρατικών, του υποκόσμου δεν διαφένεται κάποιο μέλλον για τους νέους και τους λίγο μεγαλύτερους από αυτούς.
Σε ένα σύστημα που στηρίζει και ενισχύει αυτούς που δημιουργούν τις κρίσεις, που επιδιώκει την αποκοπή των πολιτών από την εξουσία, που με τη στάση του υποκινεί την καταστροφή του όποιου φυσικού περιβάλλοντος, το κάψιμο των δασών, που προάγει το χρήμα και την οικονομική ευμάρεια ως αυτοσκοπό, που αιτιολογεί με το «ο σκοπός αγιάζει τα μέσα», που ξεπουλά το δημόσιο πλούτο και παρόλα αυτά μεγαλώνει το χρέος του κάθε Έλληνα υποθηκεύοντας όποιο μέλλον, που το ενδιαφέρει μόνο η επιβίωσή του ως έχει, που υποβαθμίζει ότι υποχρεούται να κρατήσει στον έλεγχό του (παιδεία-υγεία-ασφάλιση) ώστε να κάνουν business οι κομματικοί υποστηρικτές του ιδιωτικού.
Και από την άλλη μεριά έφηβοι και νέοι που μεγαλώνουν σε μέγα-αστικά περιβάλλοντα, χωρίς φύση, χωρίς ηρεμία, χωρίς παιχνίδι, με μια χρησιμοθηρική παιδεία και το άγχος των πανελλαδικών, τις σπουδές χωρίς αντίκρυσμα, χωρίς επιλογή και χωρίς όραμα, την είσοδό του σε μια κοινωνία της αγοραίας και σε μια αγοραία νοοτροπία, χωρίς αξιοπρέπεια χωρίς μέλλον, χωρίς καμία ελπίδα συμμετοχής στα τεκταινόμενα – προνόμιο των παρατρεχάμενων των παρακοιμομένων των κομματόσκυλων.
Υποχρεωμένοι να υπάρξουν σε μια κοινωνία σε αφασία, σε διαρκή ύπνωση, να βλέπει τον εαυτό της σε ριάλιτυ, στο γήπεδο, να προσέχει των εαυτούλη του ο καθένας και να κοιτά τη δουλειά του μη χάσει τη δουλεία του στα δάνεια και στις κάρτες.
Και βλέπει ο έφηβος, ο νέος και ο λίγο μεγαλύτερος το μέλλον του έτσι και δεν του αρέσει να γίνει έτσι και όταν γίνει έτσι μισεί τον εαυτό του.
Έτσι όταν ένας εκπρόσωπος της «δημόσιας» και της «ιδωτικής» εξουσίας παρεκτραπεί δίνει την αφορμή να βρει η οργή το δρόμο της και να ξεσπάσει κυρίως πάνω στους εκπροσώπους της αγοραίας αγοράς, τις τράπεζες, αλλά και των καταστημάτων γενικότερα.

Βέβαια πάντα υπάρχει και ο «κοσμάκης», οι «νοικοκυραίοι», αυτοί που παρακαλούσαν πάντα έστω για ένα λοχία να βάλει τάξη. Όμως αυτοί είναι που ενδιαφέρονται μόνο για τον εαυτούλη τους, δεν έχουν όραμα, ίσως μισούν και αυτούς που έχουν, και δεν τους νοιάζει στην πραγματικότητα το μέλλον. Αυτή είναι η σιωπηρή πλειοψηφία που απειλεί να κατεβεί στους δρόμους και στην οποία ανήκει και η κ. Γιαννάκου (τρομάρα της) που εκστόμισε την απειλή. Προτεραιότητα είναι το μέλλον της χώρας και όχι η περιουσία του "κυρ Παντελή".

Όσο για αυτό που λένε κάποιοι πολιτικοί μας, ότι βάλλεταιη δημοκρατία θα έπρεπε να πληροφορηθούν ότι Δημοκρατία ονομάζεται το πολίτευμα στο οποίο την εξουσία δεν την ασκούν οι λίγοι αλλά όλος ο λαός και δεν έχει σχέση με το πολίτευμα το σημερινό που συμμετέχουν κάποιοι λίγοι και συνδιαλέγονται μόνο με τους ισχυρούς του χρήματος.

Δεν είναι δημοκρατία η επίφαση της ψηφοφορίας κάθε τέσσερα έτη.

Ποίηση

,

Μη γελιέστε. Γι' αυτά τα ζώα δεν ήταν κλοπή.

Ήταν πλιάτσικο σε εχθρική περιοχή που κατέλαβαν.

δείτε την ιστορία εδώ

Βίντεο: Άντρες των ΜΑΤ δέρνουν εργαζόμενο σε περίπτερο και κλέβουν τα νερά

Ένα βίντεο που προκαλεί πολλά ερωτήματα για το πραγματικό πρόσωπο της αστυνομίας, σαρώνει τις τελευταίες ώρες το διαδίκτυο και φαίνεται να δείχνει ένα στιγμιότυπο από τα επεισόδια στα Εξάρχεια κατά την επέτειο του Πολυτεχνείου.

Το βίντεο φαίνεται πως οι άντρες των ΜΑΤ ορμούν σε ένα περίπτερο στην περιοχή των Εξαρχείων και προπηλακίζουν χωρίς λόγο έναν άντρα, ο οποίος προσπαθεί να προστατευτεί και φωνάζει πώς είναι εργαζόμενος του περιπτέρου.

Η επίθεση στον άνθρωπο που δουλεύει στο περίπτερο φαίνεται ξεκάθαρα στο συγκεκριμένο βίντεο, ενώ ο ίδιος ακούγεται να φωνάζει: ρε είστε καλά, θα κλέψετε τα νερά;"

Εκείνοι τον αρπάζουν από την μπλούζα και στην κυριολεξία προσπαθούν να τον σύρουν, ενώ εκείνος συνεχίζει να φωνάζει πως είναι εργαζόμενος στο περίπτερο.

Το σίγουρο είναι πως το συγκεκριμένο βίντεο εάν είναι αληθινό, θα πρέπει να προβληματίσει ιδιαίτερα την Ελληνική Αστυνομία, καθώς αυτό το προφίλ δεν έχει καμία σχέση με το ρητό "δίπλα στον πολίτη", αλλά αντίθετα δείχνει πως στους κόλπους της ΕΛ.ΑΣ υπάρχουν άτομα που θυμίζουν άλλες εποχές.  

Η νόμιμη Βία

Η προπαγάνδα ξεκίνησε με τον Βορ-βορ-ιδη που έκραζε όι νόμιμη βία είναι η κρατική βία. Πήρε σειρά ο θρασόψυχος ο Άδωνις με την στριγγή φωνή του και τσίριζε ολημερίς στα κανάλια. Τσουπ κάπου εκεί ξεπήδησε και η φασιστοκαράφλα του Δεν-Δια να το πει στον e-niko χωρίς σοβαρή αντίρρηση ούτε από το κοινό ούτε από τον δημοσιογράφο.

Πρέπει να το εμπεδώσεις. Η νόμιμη βία είναι η κρατική βία. Ξεκινά από την επιβαλλόμενη εξαθλίωση. Μεταφέρουν σωρηδόν τον πλούτο από τον καθένα προς τους λίγους πάνω (μέσα ή έξω) με τον πιο αισχρά βίαιο τρόπο. Χαρατσώνουν κάθε χτύπο την καρδιάς μας ενώ τα κάθε λογής παπαγαλάκια τους, μικρά ή MEGAλα προσπαθούν να σε πείσουν να πεθάνεις οικειοθελώς.

Εμπεδώνεται κάθε λογής αδύνατο και απίθανο με το να συμβαίνει απλώς.

Τελευταία ο πιο ανήθικος άνθρωπος, μετά ενδεχομένως τον Μπένυ τον μεγαλοπρεπή, που ετέθη υπουργός υγείας, από απλός καραγκιόζης που ήταν, έκλεισε τις δομές πρωτοβάθμιας υγείας!!! χωρίς να ανοίξει μύτη!!!
Για ένα μήνα λέει. ΚΑΙ; Τι θα πει για ένα μήνα; Και στον ένα αυτό μήνα; Μα είναι δυνατόν να συμβαίνει κάτι τέτοιο; Κλείνω για ένα μήνα δομές υγείας; Έπρεπε να είχαν σηκωθεί οι πέτρες και να είχαν προσγειωθεί κατακέφαλα στον κάθε κεφάλα.
Ακόμη και σε μια περίπτωση αλλαγής όσο μεγάλη και αν είναι, σε ένα τόσο νευραλγικό τομέα, δεν έπρεπε να υπάρχει κανένα κενό. Γιατί όμως το κάνουν με τόσο άγαρμπο και απαράδεκτο τρόπο;
Μα εκπαιδεύουν. Εκπαιδεύουν όλους εμάς να αποδεχόμαστε κάθε είδους και μορφή βίας όταν το αποφασίζουν. Όσο σκληρή και άδικη και αν είναι. Όσο και αν βάζει τις ζωές μας σε κίνδυνο. Είναι ένα μάθημα που πρέπει να πάρουμε. Πρέπει να παίρνουμε συνεχώς ως ότου το μάθουμε καλά.

Είναι μέρος μιας τεράστιας επιχείρησης χειραγώγησης της ψυχολογίας της κοινωνίας και είναι σε εξέλιξη εδώ και μερικά χρόνια. Χειρίζονται και διαχειρίζονται διάφορες φάσεις και στάδια ώστε να φτάσουν στο επιθυμητό αποτέλεσμα. την πλήρη και άνευ όρων παράδοση του Λαού στις ορέξεις και εντολές τους.

Σου ανακοινώνουν το 2010 ότι είσαι απατεώνας και πτώχευσες και μαζικά ο λαός βρίσκεται σε Άρνηση του γεγονότος ότι ετοιμάζεται να μπει στο σφαγείο του ΔΝΤ.

Μετά έρχεται ο Θυμός και τον διαχειρίζονται προσκαλώντας σε στο Σύνταγμα στις μαζικότερες διαμαρτυρίες εδώ και καιρό. Σε καταστέλλουν με λύσσα και ανείπωτη βία, να δεις και να μάθεις τι θα πάθεις αν αντιστέκεσαι. Ξεφεύγει και λίγο το πράγμα και πέφτει ο ΓΑΠ αλλά έρχεται το επόμενο στάδιο.

Τάζουν εκλογές και αρχίζει η Διαπραγμάτευση.  Τάζουν και ξανατάζουν και πετυχαίνουν μέσα από τον τρόμο που σκορπούν να παραμείνουν στην εξουσία - με "εντολή" σου αυτοί οι ίδιοι που γίνονται και χειρότεροι. Τώρα επικαλούνται και νομιμοποίηση.

Μέσα από τις συνεχόμενες ήττες έρχεται η Κατάθλιψη. Μαζική και πιεστική κάνει την κοινωνία να λουφάξει μπροστά στα ανδρείκελα που πλέον αδιάντροπα ανακοινώνουν την εξουσία τους χωρίς να φαίνεται κανενός είδους σοβαρή αντίδραση.

Κλείνουν την πρωτοβάθμια υγεία. Διαλύουν την παιδεία. Παιδιά υποσιτίζονται. Χιλιάδες άνθρωποι αυτοκτονούν. Μαθητές ανήλικοι καλούνται να καταδώσουν εαυτούς, αλλήλους και γονείς. Κάθε είδους δυνητική εκτροπή πρέπει να εμπεδωθεί εκ προοιμίου. Ανάγουν την νομιμότητα σε υπέρτατο αγαθό ακόμα και όταν, ή ειδικά όταν, το σημαντικό είναι το κοινό περί δικαίου αίσθημα που πρέπει η νομιμότητα να διαφυλάττει και να εξυπηρετεί. Αλλιώς η νομιμότητα είναι η παράνομη διαδικασία.
"Ο νόμος, αν δεν είναι η εύρεση του πραγματικού είναι τυραννικό πρόσταγμα", και από τυραννία τελευταίως ξεχειλίσαμε.

Το κράτος νομιμοποιεί τον εαυτό του για οτιδήποτε λες και είναι αυθύπαρκτο και σε καμία σχέση με τον Λαό που εξυπηρετεί. Γίνεται από υπηρέτης του -στη θεωριτική του βάση-  δυνάστης του. Πρέπει η Αποδοχή - το τελευταίο στάδιο - να είναι καθολικό.

Το πρόβλημα τους είναι ότι παρόλο που κάθε φορά ο Δίας εμφανίζεται πιο δυνατός και τις άδικες αποφάσεις του τις εκτελούν με όλο και μεγαλύτερο ζήλο το Κράτος και η Βία πάντα θα εμφανίζεται ο Ηρακλής (ή οι Ηρακληδείς) για να σπάσουν τις αλυσίδες. 

εν ανθρώποις ευδοκία

Freedom and Democracy spreading all over the world

Η Ελευθερία και η Δημοκρατία εξαπλώνονται στον κόσμο

Θέλει νεκροί χιλιάδες...

Έχουμε χούντα, κατοχή και πτώχευση.
Να το ξαναπώ.
Έχουμε χούντα, κατοχή και πτώχευση.

Επειδή οι προηγούμενες γενιές πέρασαν από αυτά και εμείς είχαμε μια περίοδο ησυχίας βαυκαλιζόμασταν ότι δεν θα τα περάσουμε αυτά.

Ε, τα περνάμε όλα μαζί και σε συ,πυκνωμένο χρόνο.

Να το ξαναπώ.
Έχουμε χούντα, κατοχή και πτώχευση.

Το δίκαιο που παράγεται στην Ελλάδα το δίνουν έτοιμο στους δωσίλογους κυβερνώντες οι ξένοι τοκογλύφοι. Λέω γι' αυτούς που σε "ξεγέλασαν" ή σε φόβισαν ή, ή, ή δεν έχει σημασία, αυτούς που παίρνουν τη ζωή μας, τη ζωή των παιδιών μας.

Και όταν διαμαρτύρεσαι έρχεται η φασιστική οργάνωση "Ελληνική" "Αστυνομία" και σου επιτίθεται με λύσσα. Δεν επιτίθεται προσωπικά. Μισεί όλη την κοινωνία ο πίθηκος με την στολή. Πετάει το χημικό πάνω από ανύποπτους διαδηλωτές, χτυπάει και βρίζει γυναίκες, ξυλοκοπεί όποιον βρει στο δρόμο του.

Ο τραμπούκος-μπάτσος νομίζει ότι είναι δυνατός. Δεν αντιλαμβάνεται - πως μπορεί άλλωστε αφού αυτό απαιτεί νοητική πράξη - ότι ο κόσμος απλώς βλέπει στη στολή το νόμο και την εφαρμογή του. Όταν θα καταλάβουν - όχι όλοι αλλά αρκετοί - ότι δεν εκπροσωπεί ο νταής τίποτα παρά είναι ένας απλώς σεκιουριτάς των τοκογλύφων τότε να τον δω πως θα τρέχει με μια κάννη στον κώλο του.

Δεν ξέρω πως θα εξελιχθεί το πράγμα. Μπορεί κάποιος να χάσει τη γυναίκα του, το παιδί του από έλλειψη ασφάλισης, περίθαλψης, χρημάτων. Μπορεί κάποιος από αυτούς που αποφασίζουν να αυτοκτονήσουν να θελήσουν να πάρουν και άλλους μαζί τους. Και αφού δεν μπορούν να αγκαλιάσουν τον Στουρνά, τον Λοβέρδο ή τον Βρούτση - γιατί έχουν τα σκυλιά με τη στολή να τους φυλάνε - θα πάνε στην πορεία και θα περιμένουν απλώς να έρθουν πάνω του τα φασισταριά.
Και τότε.... Μπουμ το γιλέκο με δυναμίτη ή η καραμπίνα. Και τότε το πράγμα θα γίνει ανεξέλεγκτο.


Όμως πριν γίνουν αυτά πρέπει να καταλάβουμε.

Να το ξαναπώ.
Έχουμε χούντα, κατοχή και πτώχευση.

Δεν με νοιάζει τι λένε για Δημοκρατία οι κυβερνώντες που βάζουν τα ζώα να περνάνε με τις μοτοσυκλέτες και τους πισινούς τους να βαράνε ανυποψίαστους. Αυτούς τους νοιάζει να έχουν καρέκλα αύριο στο σφαγείο.
Δεν με νοιάζει τι λένε εισαγγελείς και δικαστές που αντί να προστατεύουν τον πολίτη προστατεύουν, σκυμμένοι, το μισθουλάκο τους.
Δεν με νοιάζει τι λένε οι μπάτσοι, άλλωστε τις άναρθρες κραυγές τους δεν τις καταλαβαίνω.

Αυτό καταλαβαίνω και το ξαναλέω.

Έχουμε χούντα, κατοχή και πτώχευση.
Επειδή μου στερούν το δικαίωμα στη ζωή, επειδή το στερούν από τα παιδιά μου έχω κάθε ηθικό δικαίωμα, ιερή υποχρέωση και ύψιστο καθήκον να τα υπερασπίσω με όλα τα μέσα και όλα τα όπλα.
Όπως έχεις και συ. Ο κάθε εσύ. Γιατί όπως ξαναείπα


Έχουμε χούντα, κατοχή και πτώχευση. Και πέθαναν δύο άνθρωποι σε διαδήλωση - επισήμως, ένας σήμερα, ένας πέρσυ - που το κράτος των τοκογλύφων ήθελε να διαλύσει με κάθε τρόπο.
Και έχουμε περίπου τέσσερις χιλιάδες αυτοκτονίες.
Και έχουμε εξαθλίωση και πείνα και φτώχεια.
Και σύντομα θα έχουμε θεσμισμένη δουλεία.

Γιατί αν δεν το κατάλαβες που το είπα παραπάνω και θα το ξαναπώ


Έχουμε χούντα, κατοχή και πτώχευση.

Οπότε δύο-πέντε ή δέκα δεν είναι αρκετοί. Πρέπει να πας αποφασισμένος για όλα επειδή

Για να γυρίσει ο Ήλιος θέλει δουλειά πολύ.
Θέλει νεκροί χιλιάδες να 'ναι στους τροχούς
Θέλει κι οι ζωντανοί να δίνουν το αίμα τους

και επειδή δεν θυμάμαι αν στο ξανάπα

Έχουμε χούντα, κατοχή και πτώχευση.
και η απάντηση αξιοπρεπών ανθρώπων δεν μπορεί παρά να είναι
Ελευθερία ή Θάνατος.

Χρυσή Αυγή: αντιρατσιστική οργάνωση κατά των διακρίσεων...

*Δεν είμαστε ρατσιστές... μισούμε τους πάντες

Και ενώ βάραγαν όποιον είχε μακρυά μαλλιά, όποιον ήταν αριστερός, αναρχικός, διαφορετικός.
Και ενώ έβγαιναν από τις τάξεις των ένδοξων ΜΑΤ και χτυπούσαν διαδηλωτές εργαζόμενους, ανθρώπους που μάχοταν για αξιοπρέπεια στη ζωή.
Και ενώ προπηλάκιζαν και έστελναν στο νοσοκομείο, μετανάστες, σκουρόχρωμους, ομοφυλόφυλλους, διαφορετικούς.
Χτες χτύπησαν και μπουγέλωσαν γυναίκες.Μετά ο άντρας ο παλλά βαρύς με το τυκ στο μάτι ζήτησε και ενισχύσεις από τον στρατηγό Μπόχα για να καταστείλει όλο τον τηλεοπτικό σταθμ΄'ο.
Και επειδή η μέρα είναι μεγάλη το καλοκαίρι, το απόγευμα την έπεσαν στην Πάντειο, σε εκδήλωση φοιτητών.Έπειτα, για νυχτερινό snack, έστειλαν μετανάστες στο νοσοκομείο, έναν σε σοβαρή κατάσταση.
Τέλος το δελτίο αναφέρει και το σάπισμα ενός ισραηλινού δημοσιογράφου που ήρθε να πάρει από τη χρυσή αυγή συνέντευξη. Βέβαια του την έπεσαν κουκουλοφόροι, αλλά μια και η χρυσή αυγή ήξερε ότι έρχεται... ήταν και Οβριός, τα ευκόλως εννοούμενα παραλείπονται. Τα δυσκόλως δε, ουδόλως αναφέρονται.

Ηθικό δίδαγμα, η χρυσή αυγή δεν κάνει διακρίσεις σε φύλο, φυλή, χρώμα δέρματος, ιδεολογία. Θα μας βαρέσουν όλους!

Αν η 28η ήταν ΟΧΙ λες να είναι η 25η Επανάσταση;

Πήγε ο Γιώργος ο πονηρός και είπε τα μικρά του "ναι" στην Μέρκελ και στους δανειστές την 26η Οκτωβρίου. Ήρθε ο Λαός την 28η , στην επέτειο του "ΌΧΙ" και βροντοφώναξε  "ΌΧΙ" τόσο δυνατά που τους πήρε και τους σήκωσε από όλη την Ελλάδα - εκτός την Αννούλα την ξινή που την φύλαγαν στο Σύνταγμα οι γερμανοτσολιάδες.
Χεσμένοι πάνω τους οι άνομοι, οι υπόλογοι, κάνουν τώρα διυπουργική για το πως θα αποφύγουν την οργή του Λαού, που θα είναι ισχυρότερη και από φωνή θεού.
Και λένε για "Δημοκρατία" οι εξουσιαστές, οι διορισμένοι στο στρατόπεδο συγκέντρωσης, αυτοί που οδηγούν τους συμπατριώτες τους στους φούρνους για να διατηρήσουν τη θέση τους.
Και μιλάνε για μη βία αυτοί που ασκούν την υπέρτατη βία, κλωτσώντας ανθρώπους στο δρόμο, με τα καταφύγια να τα ανοίγει το ανθρωπόμορφο κτήνος στους 4 βαθμούς.
Μιλάνε για βία εκείνοι που σπρώχνουν το κεφάλι των γονιών πάνω από τα λιπόθυμα από πείνα παιδιά τους.
Μιλάνε για βία αυτοί που χρησιμοποιούν πραίτορες για να χτυπούν τον κόσμο και να τον βασανίζουν με χημικά.
Μιλάνε για βία οι τραμπούκοι, οι ψυχοπαθείς, οι ψεύτες, οι εξουσιομανείς. Αυτοί που έχουν και το Κράτος και τη Βία.
Αυτοί φοβούνται και την 25η Μαρτίου. Γιατί είναι λίγοι σε πλήθος και λίγοι στην μαύρη, τη σάπια την ψυχή τους.
Ο βιαστής σου θέλει να μην αντιστέκεσαι.
Ε, λοιπόν, αυτό που κάνει ο Λαός δεν είναι βία. Είναι αυτοάμυνα.