Πρόταση βιβλίου Δημοκρατία, αυτή η άγνωστη...κρίση

Δημοκρατία, αυτή η άγνωστη...κρίση

Πρόλογος                                                                                                      

Μέρος πρώτο

Δημοκρατία, αυτή η άγνωστη...κρίση                                                     

ΚΕΦΑΛΑΙΑ

1.Δημοκρατία vs Res Publica                                                                   

2.Ηλίου κρυπτότατον                                                                               

3.Αντιγόνη ή αγορές;                                                                                

4.Δεκεμβριανά 2008                                                                                 

5.Ο Σωκράτης ήπιε το κώνειο                                                                  

6.Δημοκρατία vs Καπιταλισμός                                                               

7.Ουτοπία                                                                                                    

8.Ανθρωπότυπος, περιβάλλον, παιδεία                                                

9.Μετά τα «ναι» των μικρότατων το μεγάλο «ΟΧΙ» του Λαού         

10.Ο Σωτήρας θα σώσει τον εαυτό του και κάνα δύο φίλους              

11.Το «επιτυχημένο μοντέλο «Εμπιστοσύνη»                                     

12.The «Gio Pepe» theory                                                                                    

13.Κοινοτική πολιτεία vs κρατικής γραφειοκρατίας                                

Μέρος δεύτερο

*γιατί είναι ο κόσμος δεκτικός και η αλλαγή εφικτή                         

ΚΕΦΑΛΑΙΑ

1.Η σύμπτωση της κρίσης και η ανατροπή του πολιτικού σκηνικού

2.Ποιό το ζητούμενο;                                                                              

3.Προτάσεις εφικτότητας                                                                       

Ενδεικτική Βιβλιογραφία                                                   

Let's hear it for Loukanikos, the riot dog

Λουκάνικος 2004-2014 -Αναπαύσου εεν ειρήνη πιστέ σύντροφε

Λοιπόν, έχοντας βιώσει 15, 28&29/06 την απαράδεκτη ευρεία και οξεία κρατική βία που χρησιμοποιεί για όργανό της τις συγκεκριμένες υπηρεσίες καταστολής.
Όλες τις προσπάθειες διάλυσης των συγκεντρώσεων στο Σύνταγμα από κει και μετά με τρόπο εντελώς αντιδημοκρατικό και αντισυνταγματικό (λες και έχουμε Σύνταγμα πια... λέμε τώρα).
Και με αποκορύφωμα τη χθεσινή αλλοπρόσαλλη κατάσταση με τη βία να είναι απρόκλητη και να επιβεβαιώνει ακόμη μια φορά τη χουντική λειτουργία που έχει το καθεστώς πια.
Έκατσε και το κερασάκι στην τούρτα και με σάλταρε κυριολεκτικά.
Ένας "άντρας" των ΜΑΤ χτυπά τον Λουκάνικο.
Δεν είναι ότι ο Λουκάνικος είναι ανυπεράσπιστο ζωντανό.
Δεν είναι ότι ο Λουκάνικος είναι το πιο πιστό ζωντανό.
Είναι η απίστευτα απαράδεκτη κίνηση του τύπου με τη στολή να χτυπήσει και μάλιστα απ' όσο φαίνεται ύπουλα τον σκύλο.
Με όλη τη βία που υπήρχε εχθές και που δέχτηκα και γω ξεχείλισα. Έπρεπε να κάνω κάτι. Γιατί αν όλοι μας έχουμε τις ενοχές μας ένθεν κακείθεν (αν τις έχουμε) ο σκύλος δεν έχει καμιά ενοχή.
Κάθισα λοιπόν και απλώς έβαλα την πρώτη λεζάντα που μου ήρθε στο μυαλό στην φωτογραφία, που άλλωστε δημοσίευσα στην ακριβώς προηγούμενη ανάρτησή μου.

Εντελώς παρορμητικά την τύπωσα και κατέβηκα και την κόλλησα γύρω από επιλεγμένα μέρη στο Σύνταγμα. Κάπου προς το τέλος με έπιασε έντονα το συναίσθημα να κάνω μια συμβολική πράξη για να καταδείξω το παράλογο που συναντώ συνεχώς σε κάθε είδος διαμαρτυρίας. Ο κόσμος φωνάζει και ανθίσταται στο ξεπούλημα της Ελλάδας (είτε είναι δημόσια - προσοχή ΟΧΙ ΚΡΑΤΙΚΗ - περιουσία, που έχουμε πληρώσει όλοι, είτε είναι οι πλουτοπαραγωγικές πηγές -ορυκτός πλούτος, ανανεώσιμες πηγές ενέργειας, που τα δίνουμε σε ξένους να τα εκμεταλλεύονται και εμείς θα δουλεύουμε γι' αυτούς με 400 ευρώ) .
Ο λαός (όσος είναι τώρα, θα 'ρθουν και άλλοι αργότερα) αγωνίζεται όχι για τον μισθολάκο του αλλά για την αξιοπρεπή διαβίωσή του.
Αυτοί οι λίγοι τώρα, περισσότεροι αύριο, όλοι μετά (έστω και από ανάγκη) μάχονται και για ιδανικά όπως ισότητα, ισονομία και αλληλεγγύη. Όλα αυτά επηρεάζουν και τα όργανα των δυνάμεων καταστολής. Και είναι δυνάμεις καταστολής και όχι προστασίας του πολιτεύματος όπως τους πιπιλίζουν το μυαλό και πιστεύουν οι ίδιοι.
Έτσι λοιπόν αποφάσισα να κολλήσω ένα αυτοκόλλητο, όπως το πιο πάνω, σε μια κλούβα των ΜΑΤ και αποφάσισα να το κάνω σε αυτή έξω από τη Βουλή.
Και το έκανα.

Βέβαια 19 μήνες θητείας ως καταδρομέας-αλεξιπτωτιστής βοήθησαν στο να το κάνω άψογα. Δυστυχώς προδόθηκα από 2 πράγματα. Την φιλοδοξία να το αποθανατίσω και την ρύθμιση του κινητού. Εξηγούμαι:
Αφού κόλλησα το αυτοκόλλητο την ώρα που πέρναγε ένα τρόλεϋ, ώστε να μη με δουν οι άνδρες ασφαλείας απέναντι που είχα εντοπίσει κατοπτεύοντας το χώρο πριν. Πέρασα απέναντι και έβγαλα το κινητό να τραβήξω τη φωτογραφία. Όμως ήταν ρυθμισμένο στο video και άρχισα να τραβώ. Διέκοψα. Το ρύθμισα στα γρήγορα ελπίζοντας να μη με δουν από το υπουργείο εξωτερικών και μετά κάθισα να καδράρω και σωστά. Μωροφιλοδοξίες. Προφανώς αφού με πιάσανε.
Ο καταδρομέας εκτέλεσε την καταδρομική αλλά ο φωτογράφος τα γάμισε. Έτσι λοιπόν αυτοί με τα πολιτικά ειδοποίησαν τους άντρες των ΜΑΤ και ήρθαν.
Με ρώτησε ο αξιωματικός, μαζί του ήταν και ένας απλός, γιατί έβγαζα φωτογραφίες το πούλμαν και μου ζήτησε να τη διαγράψω. Όμως μέχρι να τη διαγράψω κατάλαβε ότι κάτι ήταν κολλημένο πάνω και από τον ασύρματο ειδοποίησε να το πάρουν για να το δει.
Δυστυχώς είχα και άλλα αυτοκόλλητα πάνω μουγια να αρνηθώ ότι το έβαλα. Αν και δε νομίζω να το έκανα. Έτσι αφού έψαξαν την τσάντα και το τσαντάκι μου με πήγαν έξω από την κλούβα.
Εκεί μαζεύτηκε όλη η διμοιρία και το πράγμα έγινε ενδιαφέρον διότι μπόρεσα και μίλησα μαζί με τους περισσότερους.
Με ρώτησαν αν ανήκω στο Αναρχικό χώρο. και τους είπα ότι είμαι στον Δημοκρατικό. Άνοιξαν το πορτοφόλι μου και αφού κοίταζαν τα χαρτιά μου και τις κάρτες (πιστωτικές-cashcard) με απορία τους είπα "Σκεφτείτε σε τι κατάσταση έχουν φτάσει τα πράγματα που ένας αστός σαν εμένα διενεργεί τέτοιες πράξεις".
Κάποιοι φάνηκαν πρόθυμοι να συζητήσουν, έστω και σε "φιλοσοφικό" όπως είπαν επίπεδο. Βρήκαν άλλωστε και τις πολιτικές θέσεις που μοιράζω από τις 25/5/2011.
μπορείτε να τις δείτε εδώ
Έγινε μια μίνι συζήτηση όπου φάνηκαν τα στερεότυπα αυτών που το μυαλό τους δεν έχει αλωθεί εντελώς.
Βέβαια άκουσα αρκετά σουρεαλιστικά του στυλ:
"Αυτά που γράφεις τι είναι;"
"Τα διαμοιράζω δημόσια. Τα έχω και στο μπλογκ μου"
"Είσαι του indymedia" (με κατάφαση).
"Όχι έχω προσωπικό μπλογκ που γράφω επώνυμα"
"Ξέρεις πόσοι εδώ μέσα γράφουν επώνυμα στο μπλογκ τους και μετά ανώνυμα στο indymedia;" είπε κάποιος. Μάλλον εννοούσε τους βουλευτές του ΣυΡιζΑ. Πολύ εύπιστος είναι προς το ΛάΟΣ και τον Γεωργιάδη και θα έπρεπε να το κοιτάξει.
"Ήσουν χθες με μάσκα και κουκούλα;" μου είπε ένας άλλος.
"Όχι" απάντησα, "σε αντίθεση με αυτόν που μου επιτέθηκε επειδή μιλούσα απλώς και φορούσε μουτσούνα, εγώ δεν κρύβομαι".
Ακολούθησε λίγη συζήτηση όταν μπήκε στη συζήτηση ο τσαμπουκάς της διμοιρίας.
"Εσύ το έκανες αυτό;" με ρώτησε επιθετικά.
"Εγώ"
"Ο συνάδελφος εσένα κλωτσάει;" είπε υπονοώντας πως είμαι ο σκύλος (που να ήμουν τόσο αγωνιστής όσο ο Λουκάνικος, και εγώ και αυτός)
"Του συναδέλφουσου δεν φαίνεται η φάτσα" υπονόησα και εγώ άλλο ζωντανό αλλά δεν το κατάλαβε και ξαναέκανε την ερώτηση. Σκέφτηκα να του πω "Μη κρίνεις εξ ιδίων τα αλλότρια" αλλά θα νόμιζε ότι τον βρίζω και θα μου την έπεφτε.
"Δεν είναι αυτός συνάδελφε" είπε ένας άλλος. "Στην φωτογραφία είναι ένας σκύλος".
"Εσύ είσαι αυτός που μου την έπεσε" του την μπήκα εγώ. "Γιατί φορούσε μάσκα και έκρυβε το πρόσωπό του".
"Αν στην έπεφτα εγώ" απάντησε "δεν θα ήσουν τώρα εδώ".
Τον κοίταξα και χαμογέλασα με νόημα. "Θα ήμουν".
Από τους 8-9 ή 10 που ήταν εκεί οι τρεις μάλλον θα έμπαιναν στη συζήτηση γιατί το έκανα (το προφίλ μου δεν είναι όπως τους έχουν μάθει να το περιμένουν).
3 ή 4 με κοίταζαν με δολοφονικό ύφος αλλά ενεργούσαν by the book, έστω και καταπιέζοντας τον εαυτό του. Ο ένας μάλλον θα με καθάριζε αν του δινόταν η ευκαιρία.
Αν δεν είχαν συλλάβει το πρωί τον συνάδελφό τους που χτύπησε την κα. Μπόλαρη (τη δημοσιογράφο, σπάζοντάς της δύο δόντια) μάλλον θα με έχωναν στην κλούβα και θα με βάραγαν ακόμη.
Αυτό που θέλω να πω, όχι μόνο σε αυτούς αλλά σε όλους, είναι ότι η παράνοια, που περιγράφω στην προηγούμενη ανάρτηση επικρατεί παντού στην παραπαίουσα ελληνική κοινωνία. Προφανώς υπάρχουν διαβαθμίσεις στην εκτέλεση των εντολών. Κυμαίνονται από απλή και ελάχιστη εκτέλεση της δουλειάς έως την ευχαρίστηση και την ηδονή του άρρωστου να χτυπά συνανθρώπους του.
Γνωρίζοντας την υποχρεωτική μετάταξη στα σώματα αυτά, λόγω λειψανδρίας μπροστά σε αυτό που θα ακολουθήσει, δηλαδή την υπαγωγή των Ελλήνων σε αφρικανικής χώρας ποιότητα ζωής  και το ξεπούλημα της χώρας, και την έλλειψη απάντησής μου στο τι θα κάνει κάποιος αν απολυθεί από την αστυνομία (δεν φεύγει αλλιώς). Και ταυτοχρόνως βλέποντας ότι με το ίδιο σκεπτικό δεν μαζικοποιείται  το κίνημα ενάντια σε όλη αυτή την προδοσία, δεν μπορώ να περιμένω πολλά από τους ίδιους αυτούς, εκτός από την συνειδητοποίηση της προσωπικής ευθύνης του τι ακριβώς προστατεύουν. Τους προδότες.
Όταν θα γίνουμε τόσοι, όσοι απαιτείται για να αλλάξουμε τα πράγματα τότε θα δούμε ξανά την αντίδρασή τους. Πάντως προς το παρόν είναι αντικοινωνική΄το λιγότερο.
Αν μπουν στον κόπο και διαβάσουν τι είναι η Δημοκρατία. Τι θα πει προσωπική ευθύνη για τις πράξεις και τι αντίχτυπο έχουν ευρύτερα στην κοινωνία. Πρέπει μάθουν ότι δεν ασκούν εξουσία αλλά (υποτίθεται) λειτούργημα, μόνο ως αστυνομική στην υπηρεσία του πολίτη και όχι ως βίαιοι καταστολής της κοινής γνώμης.
Αντιλαμβάνομαι ότι, μέσα από την αγελαία συμπεριφορά που έχουν διδαχθεί, και την θεωρούν συντροφικότητα, θίχτηκαν προσωπικά με το περιεχόμενο και το υπονοούμενο. Στην πραγματικότητα θα έπρεπε να είναι εξαγριωμένοι με το συνάδελφό τους που κλωτσάει το σκυλί. Τι στο καλό, δεν έχει κανένας σκύλο;
Θα έπρεπε οι ίδιοι να απομονώσουν αυτούς που εκτελούν με περισσή ηδονή αυτό που στρεβλά τους έχουν μάθει ότι είναι καθήκον τους.
Θα πρέπει κάποια στιγμή να αντιληφθούν (φαντάζομαι ότι κάποιοι θα διαβάζουν και το μπλογκ μου, έστω για να το παρακολουθήσουν)  ότι είναι παρανοϊκό να φυλάς την Βουλή των Ελλήνων από τους ίδιους τους Έλληνες.
Θα πρέπει κάποια στιγμή να αντιληφθούν ότι χρησιμοποιούνται και για να καταστείλουν την ίδια τη Δημοκρατία, που εκφράζεται μόνο από το Δήμο, και ως σάκος εκτόνωσης της κοινωνικής οργής.
Θα πρέπει να σκέφτονται ως πρόσωπα και όχι ως αγέλη, και καταλαβαίνω την νοοτροπία αυτή γιατί στο στρατό, στο σώμα που ήμουν προσπάθησαν να περάσουν τέτοια νοοτροπία. Θέλει όμως νοητικό άλμα για να γίνει κάτι τέτοιο. Μέχρι τότε, δυστυχώς και γι αυτούς, που θα είναι απόβλητοι από την Ελληνική κοινωνία, και για μας, διότι καθυστερούν τις εξελίξεις.
Θα πρέπει να τους πω ότι το σύστημα που υπηρετούν θα καταρρεύσει. Όχι επειδή εγώ κόλλησα ένα αυτοκόλλητο. Ο ακτιβισμός μου δεν μπορεί να ξεπεράσει τις αρχές μου για την μη βία, όσο και αν καταλαβαίνω ότι τα πράγματα οδηγούνται εκεί από τους κυβερνώντες. Όσο και αν είναι ένα βιολογικό γεγονός στα είδη.
Το σύστημα καταναλώνει πια περισσότερη ενέργεια απ' ότι παράγει και τη χρησιμοποιεί για την συντήρησή του. 15 πιτσιρικάδες ρίχναν πέτρες και γύρω από το Σύνταγμα έτρεχαν 15 διμοιρίες ΜΑΤ σπαταλώντας πόρους συστεμικούς συνεχώς. Αυτό στη Φυσική λέγεται Εντροπία και είναι η εγγενής ιδιότητα των φυσικών συστημάτων να ρέπουν προς το χάος όσο περισσότερο πιέζεις προς την τάξη.
Δυστυχώς ή ευτυχώς είναι η φύση των πραγμάτων αυτή. C'est la vie!
Όμως η γλώσσα μπορεί τσακίσει ασπίδες.
Ο λόγος μπορεί να μην ανοίγει κεφάλια αλλά ανοίγει μυαλά.
Η πέννα είναι ισχυρότερη από το σπαθί.

Εν τω μεταξύ ήρθε το περιπολικό που θα με προσήγαγε στη Γ.Α.Δ.Α. Τελικά τη γλίτωσα την προσαγωγή χθες, πήγα σήμερα.
Από κει και μετά τα πράγματα ήταν φυσιολογικά και θα πρέπει να παραδεχτώ ότι με εξέπληξε τα μάλλα και ευχάριστα η απροσποίητη ευγένεια και των αστυνόμων που με οδήγησαν εκεί και των ασφαλιτών που έκαναν την εξακρίβωση, και βέβαια κράτησαν ως αποδεικτικά και το QUIZ και τη σελίδα με τις πολιτικές-πολιτειακές θέσεις μου. Άλλωστε τους είπα αν θέλουν να κρατήσουν μερικά χαρτιά διότι έχω μοιράσει κάμποσα και σε συναδέλφους τους (ακόμα και σε ΜΑΤ).
Πήρα το ΜΕΤΡΟ, έδωσα το εισιτήριό μου σε άλλον στο Σύνταγμα και ανέβηκα πάνω.
Εκεί είδα τον λουκάνικο να κουτσαίνει. Δεν μπόρεσα να μη βγω μια αναμνηστική μαζί του. Πρώτον γιατί υπήρξε αφορμή για την σημερινή περιπέτεια και δεύτερον για εκπαιδευτικούς, όπως θα καταλάβετε, λόγους.

Δυστυχώς το ζωντανό κούτσαινε και από το μπροστά πόδι και από το πίσω.

Υ.Γ. Ούτε στο Indymedia γράφω, ούτε πουλάω τις φωτογραφίες. Απλώς αγωνίζομαι για ένα καλλίτερο μέλλον.

Τώρα χρειαζόμαστε τρελούς.

Κοιτάξτε γύρω σας για να δείτε που μας οδήγησαν οι λογικοί.

                                                           Τζωρτζ Μπέρναρντ Σω

Μου 'ρθε τώρα πάνω στην τρέλα

Λοιπόν, έχοντας βιώσει 15, 28&29/06 την απαράδεκτη ευρεία και οξεία κρατική βία που χρησιμοποιεί για όργανό της τις συγκεκριμένες υπηρεσίες καταστολής.
Όλες τις προσπάθειες διάλυσης των συγκεντρώσεων στο Σύνταγμα από κει και μετά με τρόπο εντελώς αντιδημοκρατικό και αντισυνταγματικό (λες και έχουμε Σύνταγμα πια... λέμε τώρα).
Και με αποκορύφωμα τη χθεσινή αλλοπρόσαλλη κατάσταση με τη βία να είναι απρόκλητη και να επιβεβαιώνει ακόμη μια φορά τη χουντική λειτουργία που έχει το καθεστώς πια.
Έκατσε και το κερασάκι στην τούρτα και με σάλταρε κυριολεκτικά.
Ένας "άντρας" των ΜΑΤ χτυπά τον Λουκάνικο.
Δεν είναι ότι ο Λουκάνικος είναι ανυπεράσπιστο ζωντανό.
Δεν είναι ότι ο Λουκάνικος είναι το πιο πιστό ζωντανό.
Είναι η απίστευτα απαράδεκτη κίνηση του τύπου με τη στολή να χτυπήσει και μάλιστα απ' όσο φαίνεται ύπουλα τον σκύλο.
Με όλη τη βία που υπήρχε εχθές και που δέχτηκα και γω ξεχείλισα. Έπρεπε να κάνω κάτι. Γιατί αν όλοι μας έχουμε τις ενοχές μας ένθεν κακείθεν (αν τις έχουμε) ο σκύλος δεν έχει καμιά ενοχή.
Κάθισα λοιπόν και απλώς έβαλα την πρώτη λεζάντα που μου ήρθε στο μυαλό στην φωτογραφία, που άλλωστε δημοσίευσα στην ακριβώς προηγούμενη ανάρτησή μου.

Εντελώς παρορμητικά την τύπωσα και κατέβηκα και την κόλλησα γύρω από επιλεγμένα μέρη στο Σύνταγμα. Κάπου προς το τέλος με έπιασε έντονα το συναίσθημα να κάνω μια συμβολική πράξη για να καταδείξω το παράλογο που συναντώ συνεχώς σε κάθε είδος διαμαρτυρίας. Ο κόσμος φωνάζει και ανθίσταται στο ξεπούλημα της Ελλάδας (είτε είναι δημόσια - προσοχή ΟΧΙ ΚΡΑΤΙΚΗ - περιουσία, που έχουμε πληρώσει όλοι, είτε είναι οι πλουτοπαραγωγικές πηγές -ορυκτός πλούτος, ανανεώσιμες πηγές ενέργειας, που τα δίνουμε σε ξένους να τα εκμεταλλεύονται και εμείς θα δουλεύουμε γι' αυτούς με 400 ευρώ) .
Ο λαός (όσος είναι τώρα, θα 'ρθουν και άλλοι αργότερα) αγωνίζεται όχι για τον μισθολάκο του αλλά για την αξιοπρεπή διαβίωσή του.
Αυτοί οι λίγοι τώρα, περισσότεροι αύριο, όλοι μετά (έστω και από ανάγκη) μάχονται και για ιδανικά όπως ισότητα, ισονομία και αλληλεγγύη. Όλα αυτά επηρεάζουν και τα όργανα των δυνάμεων καταστολής. Και είναι δυνάμεις καταστολής και όχι προστασίας του πολιτεύματος όπως τους πιπιλίζουν το μυαλό και πιστεύουν οι ίδιοι.
Έτσι λοιπόν αποφάσισα να κολλήσω ένα αυτοκόλλητο, όπως το πιο πάνω, σε μια κλούβα των ΜΑΤ και αποφάσισα να το κάνω σε αυτή έξω από τη Βουλή.
Και το έκανα.

Βέβαια 19 μήνες θητείας ως καταδρομέας-αλεξιπτωτιστής βοήθησαν στο να το κάνω άψογα. Δυστυχώς προδόθηκα από 2 πράγματα. Την φιλοδοξία να το αποθανατίσω και την ρύθμιση του κινητού. Εξηγούμαι:
Αφού κόλλησα το αυτοκόλλητο την ώρα που πέρναγε ένα τρόλεϋ, ώστε να μη με δουν οι άνδρες ασφαλείας απέναντι που είχα εντοπίσει κατοπτεύοντας το χώρο πριν. Πέρασα απέναντι και έβγαλα το κινητό να τραβήξω τη φωτογραφία. Όμως ήταν ρυθμισμένο στο video και άρχισα να τραβώ. Διέκοψα. Το ρύθμισα στα γρήγορα ελπίζοντας να μη με δουν από το υπουργείο εξωτερικών και μετά κάθισα να καδράρω και σωστά. Μωροφιλοδοξίες. Προφανώς αφού με πιάσανε.
Ο καταδρομέας εκτέλεσε την καταδρομική αλλά ο φωτογράφος τα γάμισε. Έτσι λοιπόν αυτοί με τα πολιτικά ειδοποίησαν τους άντρες των ΜΑΤ και ήρθαν.
Με ρώτησε ο αξιωματικός, μαζί του ήταν και ένας απλός, γιατί έβγαζα φωτογραφίες το πούλμαν και μου ζήτησε να τη διαγράψω. Όμως μέχρι να τη διαγράψω κατάλαβε ότι κάτι ήταν κολλημένο πάνω και από τον ασύρματο ειδοποίησε να το πάρουν για να το δει.
Δυστυχώς είχα και άλλα αυτοκόλλητα πάνω μουγια να αρνηθώ ότι το έβαλα. Αν και δε νομίζω να το έκανα. Έτσι αφού έψαξαν την τσάντα και το τσαντάκι μου με πήγαν έξω από την κλούβα.
Εκεί μαζεύτηκε όλη η διμοιρία και το πράγμα έγινε ενδιαφέρον διότι μπόρεσα και μίλησα μαζί με τους περισσότερους.
Με ρώτησαν αν ανήκω στο Αναρχικό χώρο. και τους είπα ότι είμαι στον Δημοκρατικό. Άνοιξαν το πορτοφόλι μου και αφού κοίταζαν τα χαρτιά μου και τις κάρτες (πιστωτικές-cashcard) με απορία τους είπα "Σκεφτείτε σε τι κατάσταση έχουν φτάσει τα πράγματα που ένας αστός σαν εμένα διενεργεί τέτοιες πράξεις".
Κάποιοι φάνηκαν πρόθυμοι να συζητήσουν, έστω και σε "φιλοσοφικό" όπως είπαν επίπεδο. Βρήκαν άλλωστε και τις πολιτικές θέσεις που μοιράζω από τις 25/5/2011.
μπορείτε να τις δείτε εδώ
Έγινε μια μίνι συζήτηση όπου φάνηκαν τα στερεότυπα αυτών που το μυαλό τους δεν έχει αλωθεί εντελώς.
Βέβαια άκουσα αρκετά σουρεαλιστικά του στυλ:
"Αυτά που γράφεις τι είναι;"
"Τα διαμοιράζω δημόσια. Τα έχω και στο μπλογκ μου"
"Είσαι του indymedia" (με κατάφαση).
"Όχι έχω προσωπικό μπλογκ που γράφω επώνυμα"
"Ξέρεις πόσοι εδώ μέσα γράφουν επώνυμα στο μπλογκ τους και μετά ανώνυμα στο indymedia;" είπε κάποιος. Μάλλον εννοούσε τους βουλευτές του ΣυΡιζΑ. Πολύ εύπιστος είναι προς το ΛάΟΣ και τον Γεωργιάδη και θα έπρεπε να το κοιτάξει.
"Ήσουν χθες με μάσκα και κουκούλα;" μου είπε ένας άλλος.
"Όχι" απάντησα, "σε αντίθεση με αυτόν που μου επιτέθηκε επειδή μιλούσα απλώς και φορούσε μουτσούνα, εγώ δεν κρύβομαι".
Ακολούθησε λίγη συζήτηση όταν μπήκε στη συζήτηση ο τσαμπουκάς της διμοιρίας.
"Εσύ το έκανες αυτό;" με ρώτησε επιθετικά.
"Εγώ"
"Ο συνάδελφος εσένα κλωτσάει;" είπε υπονοώντας πως είμαι ο σκύλος (που να ήμουν τόσο αγωνιστής όσο ο Λουκάνικος, και εγώ και αυτός)
"Του συναδέλφουσου δεν φαίνεται η φάτσα" υπονόησα και εγώ άλλο ζωντανό αλλά δεν το κατάλαβε και ξαναέκανε την ερώτηση. Σκέφτηκα να του πω "Μη κρίνεις εξ ιδίων τα αλλότρια" αλλά θα νόμιζε ότι τον βρίζω και θα μου την έπεφτε.
"Δεν είναι αυτός συνάδελφε" είπε ένας άλλος. "Στην φωτογραφία είναι ένας σκύλος".
"Εσύ είσαι αυτός που μου την έπεσε" του την μπήκα εγώ. "Γιατί φορούσε μάσκα και έκρυβε το πρόσωπό του".
"Αν στην έπεφτα εγώ" απάντησε "δεν θα ήσουν τώρα εδώ".
Τον κοίταξα και χαμογέλασα με νόημα. "Θα ήμουν".
Από τους 8-9 ή 10 που ήταν εκεί οι τρεις μάλλον θα έμπαιναν στη συζήτηση γιατί το έκανα (το προφίλ μου δεν είναι όπως τους έχουν μάθει να το περιμένουν).
3 ή 4 με κοίταζαν με δολοφονικό ύφος αλλά ενεργούσαν by the book, έστω και καταπιέζοντας τον εαυτό του. Ο ένας μάλλον θα με καθάριζε αν του δινόταν η ευκαιρία.
Αν δεν είχαν συλλάβει το πρωί τον συνάδελφό τους που χτύπησε την κα. Μπόλαρη (τη δημοσιογράφο, σπάζοντάς της δύο δόντια) μάλλον θα με έχωναν στην κλούβα και θα με βάραγαν ακόμη.
Αυτό που θέλω να πω, όχι μόνο σε αυτούς αλλά σε όλους, είναι ότι η παράνοια, που περιγράφω στην προηγούμενη ανάρτηση επικρατεί παντού στην παραπαίουσα ελληνική κοινωνία. Προφανώς υπάρχουν διαβαθμίσεις στην εκτέλεση των εντολών. Κυμαίνονται από απλή και ελάχιστη εκτέλεση της δουλειάς έως την ευχαρίστηση και την ηδονή του άρρωστου να χτυπά συνανθρώπους του.
Γνωρίζοντας την υποχρεωτική μετάταξη στα σώματα αυτά, λόγω λειψανδρίας μπροστά σε αυτό που θα ακολουθήσει, δηλαδή την υπαγωγή των Ελλήνων σε αφρικανικής χώρας ποιότητα ζωής  και το ξεπούλημα της χώρας, και την έλλειψη απάντησής μου στο τι θα κάνει κάποιος αν απολυθεί από την αστυνομία (δεν φεύγει αλλιώς). Και ταυτοχρόνως βλέποντας ότι με το ίδιο σκεπτικό δεν μαζικοποιείται  το κίνημα ενάντια σε όλη αυτή την προδοσία, δεν μπορώ να περιμένω πολλά από τους ίδιους αυτούς, εκτός από την συνειδητοποίηση της προσωπικής ευθύνης του τι ακριβώς προστατεύουν. Τους προδότες.
Όταν θα γίνουμε τόσοι, όσοι απαιτείται για να αλλάξουμε τα πράγματα τότε θα δούμε ξανά την αντίδρασή τους. Πάντως προς το παρόν είναι αντικοινωνική΄το λιγότερο.
Αν μπουν στον κόπο και διαβάσουν τι είναι η Δημοκρατία. Τι θα πει προσωπική ευθύνη για τις πράξεις και τι αντίχτυπο έχουν ευρύτερα στην κοινωνία. Πρέπει μάθουν ότι δεν ασκούν εξουσία αλλά (υποτίθεται) λειτούργημα, μόνο ως αστυνομική στην υπηρεσία του πολίτη και όχι ως βίαιοι καταστολής της κοινής γνώμης.
Αντιλαμβάνομαι ότι, μέσα από την αγελαία συμπεριφορά που έχουν διδαχθεί, και την θεωρούν συντροφικότητα, θίχτηκαν προσωπικά με το περιεχόμενο και το υπονοούμενο. Στην πραγματικότητα θα έπρεπε να είναι εξαγριωμένοι με το συνάδελφό τους που κλωτσάει το σκυλί. Τι στο καλό, δεν έχει κανένας σκύλο;
Θα έπρεπε οι ίδιοι να απομονώσουν αυτούς που εκτελούν με περισσή ηδονή αυτό που στρεβλά τους έχουν μάθει ότι είναι καθήκον τους.
Θα πρέπει κάποια στιγμή να αντιληφθούν (φαντάζομαι ότι κάποιοι θα διαβάζουν και το μπλογκ μου, έστω για να το παρακολουθήσουν)  ότι είναι παρανοϊκό να φυλάς την Βουλή των Ελλήνων από τους ίδιους τους Έλληνες.
Θα πρέπει κάποια στιγμή να αντιληφθούν ότι χρησιμοποιούνται και για να καταστείλουν την ίδια τη Δημοκρατία, που εκφράζεται μόνο από το Δήμο, και ως σάκος εκτόνωσης της κοινωνικής οργής.
Θα πρέπει να σκέφτονται ως πρόσωπα και όχι ως αγέλη, και καταλαβαίνω την νοοτροπία αυτή γιατί στο στρατό, στο σώμα που ήμουν προσπάθησαν να περάσουν τέτοια νοοτροπία. Θέλει όμως νοητικό άλμα για να γίνει κάτι τέτοιο. Μέχρι τότε, δυστυχώς και γι αυτούς, που θα είναι απόβλητοι από την Ελληνική κοινωνία, και για μας, διότι καθυστερούν τις εξελίξεις.
Θα πρέπει να τους πω ότι το σύστημα που υπηρετούν θα καταρρεύσει. Όχι επειδή εγώ κόλλησα ένα αυτοκόλλητο. Ο ακτιβισμός μου δεν μπορεί να ξεπεράσει τις αρχές μου για την μη βία, όσο και αν καταλαβαίνω ότι τα πράγματα οδηγούνται εκεί από τους κυβερνώντες. Όσο και αν είναι ένα βιολογικό γεγονός στα είδη.
Το σύστημα καταναλώνει πια περισσότερη ενέργεια απ' ότι παράγει και τη χρησιμοποιεί για την συντήρησή του. 15 πιτσιρικάδες ρίχναν πέτρες και γύρω από το Σύνταγμα έτρεχαν 15 διμοιρίες ΜΑΤ σπαταλώντας πόρους συστεμικούς συνεχώς. Αυτό στη Φυσική λέγεται Εντροπία και είναι η εγγενής ιδιότητα των φυσικών συστημάτων να ρέπουν προς το χάος όσο περισσότερο πιέζεις προς την τάξη.
Δυστυχώς ή ευτυχώς είναι η φύση των πραγμάτων αυτή. C'est la vie!
Όμως η γλώσσα μπορεί τσακίσει ασπίδες.
Ο λόγος μπορεί να μην ανοίγει κεφάλια αλλά ανοίγει μυαλά.
Η πέννα είναι ισχυρότερη από το σπαθί.

Εν τω μεταξύ ήρθε το περιπολικό που θα με προσήγαγε στη Γ.Α.Δ.Α. Τελικά τη γλίτωσα την προσαγωγή χθες, πήγα σήμερα.
Από κει και μετά τα πράγματα ήταν φυσιολογικά και θα πρέπει να παραδεχτώ ότι με εξέπληξε τα μάλλα και ευχάριστα η απροσποίητη ευγένεια και των αστυνόμων που με οδήγησαν εκεί και των ασφαλιτών που έκαναν την εξακρίβωση, και βέβαια κράτησαν ως αποδεικτικά και το QUIZ και τη σελίδα με τις πολιτικές-πολιτειακές θέσεις μου. Άλλωστε τους είπα αν θέλουν να κρατήσουν μερικά χαρτιά διότι έχω μοιράσει κάμποσα και σε συναδέλφους τους (ακόμα και σε ΜΑΤ).
Πήρα το ΜΕΤΡΟ, έδωσα το εισιτήριό μου σε άλλον στο Σύνταγμα και ανέβηκα πάνω.
Εκεί είδα τον λουκάνικο να κουτσαίνει. Δεν μπόρεσα να μη βγω μια αναμνηστική μαζί του. Πρώτον γιατί υπήρξε αφορμή για την σημερινή περιπέτεια και δεύτερον για εκπαιδευτικούς, όπως θα καταλάβετε, λόγους.

Δυστυχώς το ζωντανό κούτσαινε και από το μπροστά πόδι και από το πίσω.

Υ.Γ. Ούτε στο Indymedia γράφω, ούτε πουλάω τις φωτογραφίες. Απλώς αγωνίζομαι για ένα καλλίτερο μέλλον.

Τώρα χρειαζόμαστε τρελούς.

Κοιτάξτε γύρω σας για να δείτε που μας οδήγησαν οι λογικοί.

                                                           Τζωρτζ Μπέρναρντ Σω

Ήταν μια φορά και ένα καιρό μια χώρα που την έλεγαν Ελλάδα…

Ήταν μια φορά και ένα καιρό μια χώρα που την έλεγαν Ελλάδα… και ήταν παλιά χώρα, πολύ παλιά. Είχε χιλιάδες χρόνια το όνομα αυτό. Χιλιάδες χρόνια οι κάτοικοί της μετέφεραν την κουλτούρα τους και την ιδιαιτερότητα τους μέσα από την γλώσσα τους.

Φοβισμένοι υποτακτικοί όμως εκμαύλισαν τους ιθαγενείς, πιο εύκολα απ’ότι θα περίμενε κανείς και φτάσαμε στο σήμερα.

Σήμερα ο πρωθυπουργός φτύνει τους Έλληνες στα μούτρα με τα προεκλογικά ψέματα και τις μετεκλογικές δραματουργικές του παραστάσεις.

Σήμερα παχύδερμα που κρατούσαν τα κλειδιά της διαχείρισης σου λένε μαζί τα φάγαμε, ενώ έπρεπε να τα φυλάνε.

Σήμερα ανθρωπάκια που δεν έχουν σχέση με κανενός είδους λαϊκό περιορίζουν την δημόσια υγεία όταν αυτοί πηγαίνουν στο εξωτερικό για να βγάλουν και παρανυχίδα.

Σήμερα την οικονομία την διαχειρίζονται ξένοι επίτροποι και οι ντόπιοι κάνουν υποκλίσεις για να μην  υποστούν υποκλυσμό αν ανοίξουν το στόμα τους και ψελλίσουν κανένα ψέμα στους άναυδους ιθαγενείς.

Σήμερα την παιδεία ανέλαβαν αυτοί που θα ήθελαν δεύτερη επίσημη γλώσσα τα Αγγλικά, για να μπορεί να γίνει πρώτη. Φοβισμένα ανθρωπάκια που βλέπουν το μέγεθος του πληθυσμού και δεν νιώθουν το δυναμικό της ποιότητάς του που τα ίδια παγίδεψαν.

Σήμερα φοβισμένη μη και χάσει τις επιδοτήσεις της, μια βουλή στέκει είτε συντασσόμενη με τους προδότες, είτε ανίκανη να αντιδράσει δυναμικά και να συνταχθεί με την κοινωνία που θέλει να καταρρίψει το σύστημα που μόνο σε διαφθορά και διαπλοκή οδηγεί μέσα από τα στεγανά που έχει δημιουργήσει..

Σήμερα παζαρεύουν οι καρεκλοκένταυροι την πτώχευση των Ελλήνων για να σωθεί η Ελλάδα. Δεν γνωρίζουν ότι η Ελλάδα παθαίνει ότι παθαίνουν οι Έλληνες. Ότι Ελλάδα είναι εκεί που είναι οι Έλληνες (κατά το «Αθήνα είναι εκεί που είναι οι Αθηναίοι» του Θεμιστοκλή).

Γνωρίζουν ότι εξαθλιώνουν τον πληθυσμό. Οδηγούν σε μαρασμό την χώρα. Τους πατεράδες σε απόγνωση, και φορές στην αυτοκτονία. Είναι επίορκοι για την προδοσία που διαπράττουν ενάντια στον λαό και τη θέλησή του. Είναι ένοχοι για δολοφονία για κάθε ζωή που χάνεται εξ αιτίας τους. Είναι καταδικασμένοι ήδη για τον φόνο του μέλλοντος των παιδιών μας, για τον δρόμο της μετανάστευσης τους.

Είναι ασυγχώρητοι μαζί με αυτούς που τους φυλάνε. Αυτούς που 15, 28-29/6/2011 γέμισαν την Αθήνα δακρυγόνα και χημικά απαγορευμένα σε πόλεμο. Σε αυτούς που αντί να συνταχθούν με το λαό που ζητά αλλαγή, φοβισμένοι, άτολμοι και φτηνοί (μόνο για 700 ευρώ εξασφαλίζουν συνεχή υποταγή στα αφεντικά της προδοσίας).

Σήμερα και αύριο αποφασίζουν στη Ν. Υόρκη τα παγκόσμια αφεντικά για τους ιθαγενείς κολίγους. Την Τρίτη θα είναι ένα σήμερα που θα αποφασίσουν για νέα μέτρα.

Ζητάνε να μη μείνει τίποτα δημόσιο. Λιμάνια, αεροδρόμια, δρόμοι, τα πάντα ξεπούλιουνται. Εταιρίες που πλήρωσε ο λαός διπλά και τρίδιπλα. Εταιρίες που είναι κοινωνικής πολιτικής γίνονται άρμα κεφαλικών φόρων από τους εκβιαστές-τσιράκια των κατοχικών δυνάμεων να αφήσουν τα νοικοκυριά χωρίς ηλεκτρικό, αφού φροντίζουν κάθε μέρα να κόβουν την υγεία, την παιδεία, το φαγητό, τη ζωή μας.

Θα είσαι αποχαυνωμένος στην τηλεόραση, στη δουλειά, στον καναπέ;

Όσο δεν ανταπαντάς θα εφαρμόζουν μέτρα, εωσότου να μη μείνει κανείς μας.

Η χώρα είναι υπό κατοχή Γερμανική. Η διακυβέρνηση γίνετε από δωσίλογους.

Ως πότε θα το ανεχτείς;

«Πανελλήνιο κάλεσμα για Αποκλεισμό της Βουλής την ερχόμενη Τρίτη 27/9/2011. Η τελευταία ευκαιρία κάθε Έλληνα έχει ημερομηνία. Αποκλεισμός της Βουλής των Ελλήνων την ερχόμενη Τρίτη που θα ψηφιστεί ο φόρος για τα ακίνητα μέσω λογαριασμών της ΔΕΗ. Με αυτοκίνητα, μηχανές, πεζοί, όλοι οι Έλληνες...
στο Σύνταγμα. Δώστε τέλος στην προδοσία. Όλη η Ελλάδα ενωμένη. Διαδώστε το μήνυμα με κάθε μέσο. Η ελπίδα είναι στα χέρια κάθε ενός ξεχωριστά».

Άδραξε τη μέρα, άδραξε την ευκαιρία. Σπάσε το φόβο στο δρόμο. Αλλιώς κάποτε θα λένε για μια χώρα που την έλεγαν Ελλάδα... Εξαφανίστηκε μέσα στη λήθη της αδράνειας των πολιτών τους.

We're going to shake the Gates of Hell

The world is waking outside my window
Bella ciao, bella ciao, bella ciao ciao ciao
Drags my senses into the sunlight
For there are things that I must do
Wish me luck now, I have to leave you
Bella ciao, bella ciao, bella ciao ciao ciao
With my friends now up to the city
We're going to shake the Gates of Hell
And I will tell them - we will tell them
Bella ciao, bella ciao, bella ciao ciao ciao
That our sunlight is not for franchise
And wish the bastards drop down dead
Next time you see me I may be smiling
Bella ciao, bella ciao, bella ciao ciao ciao
I'll be in prison or on the TV
I'll say, "the sunlight dragged me here!"

Καλλίτερα μιας ώρας ελεύθερη ζωή..!

Εδώ και πολλά χρόνια, άσχετα αν δεν το πήραμε πρέφα από την αρχή και μέσα στη ζάλη της δανεικής ηδονής, οι εκπρόσωποί μας μιλάγαν μεταξύ τους για την εκχώρηση ελευθεριών μέσα στα πλαίσια της ύπαρξής μας στην ΕΕ. Έτσι προσφωνώντας τον Παπούλια ως νέο πρόεδρο η Ψαρούδα Μπενάκη του το έλεγε.



Βέβαια μέσα εκεί θα διαχυθεί-θυσιαστεί και ιδιαιτερότητα με κινήσεις σαν αυτή που είχε προτείνει η τότε επίτροπος στην ΕΕ και νυν υπουργός απαιδευσιάς και αγοραίας παιδείας Άννα Διαμαντοπούλου με την απίστευτη πρόταση να καθιερωθούν τα αγγλικά ως 2η ΕΠΙΣΗΜΗ γλώσσα. Γνωστές οι δικαιολογίες περί μικρού κράτους (δεν έχει ακούσει την λέξη ποιότητα ή ιδιαιτερότητα φαίνεται) όπως και τα αποτελέσματα αφού "πατρίδα μου είναι η γλώσσα μου". Φορέας κουλτούρας, πολιτισμικής συνέχειας και ιδιαιτερότητας. (σ.σ. Κανείς πολιτισμός δεν είναι ανώτερος από τον άλλον αλλά η διαφορετικότητα είναι που ζυμώνει πολιτισμό).

Βέβαια στο τέλος σταμάτησαν τα προσχήματα και ο τόκος των δανείων δεν είναι η ποιότητα ζωή αλλά η ίδια η Ελευθερία που τόσο εύκολα (και πρόθυμα) εκχωρήσαμε για να πληρωθούν τα δάνεια, οι τόκοι των τοκογλύφων, οι χορηγίες των κομμάτων, τα κέρδη των εργολάβων και οι μίζες των στελεχών.
Το είπε ευθαρσώς και αναιδώς ο Geoffrey Papandreos livw on camera για να το γνωρίζουν ΟΛΟΙ.

Που να ξέρει το "καλλίτερα μιας ώρας ελεύθερη ζωή". Δεν συνάδει με την αγορά...
Θα έπρεπε να ξέρει ως little american though ότι κάποιος αμερικανός πρόεδρος είχε πεί:
"Αν ένας λαός εκχωρεί την ελευθερία του για να έχει ασφάλεια τότε δεν του αξίζει ούτε το ένα ούτε το άλλο"
Όμως αναφέρεται στον λαό και εδώ υπάρχουν ραγιάδες

Δημοκρατία τώρα

Την 25η Μαΐου του 2011 χιλιάδες άνθρωποι αυθόρμητα προσήλθαν στην πλατεία Συντάγματος για να διαμαρτυρηθούν για την κυβερνητική πολιτική και τον εμπαιγμό που είχαν υποστεί. Η κίνηση ονομάστηκε «ΚΙΝΗΜΑ ΑΓΑΝΑΚΤΙΣΜΕΝΩΝ» προσδίδοντας περισσότερο μια αντίδραση θυμικού παρά μια κίνηση με συγκεκριμένο σκοπό.
Όσο περνούσαν οι μέρες όμως, και παρά τις εγγενείς δυσκολίες της ανομοιογενούς προσέλευσης και την έλλειψη κεντρικού στόχου, ένα σύνθημα άρχισε να μορφοποιείται. «ΑΜΕΣΗ ΔΗΜΟΚΡΑΤΙΑ ΤΩΡΑ». Ο σκοπός είχε αναδυθεί μέσα από την ίδια τη διαδικασία μιας αυθόρμητης και ακηδεμόνευτης λαϊκής συνέλευσης. Σε αυτήν καθένας είχε το βήμα να μιλήσει και υπήρχε κοινό από πρόθυμους να ακούσουν ανθρώπους.
Με το πέρασμα ελάχιστου χρόνου και την εθελούσια συμμετοχή πολλών ετερόκλητων ανθρώπων σχηματίστηκαν ομάδες υποδομής, εργασίας και θεματικές. Μια δομή οριζόντιας εξουσίας είχε δημιουργηθεί μόνο από τη θέληση ανθρώπων που άρχισαν να πιστεύουν ότι το ζητούμενο ήταν και εφικτό. Και βάλθηκαν να το αποδείξουν στην πράξη, με την ενεργή συμμετοχή τους. (Στις 15, 28 και 29 Ιουνίου όπως και με το θέμα των σκηνών, η κεντρική εξουσία προσπάθησε να διαλύσει αυτή την ανταγωνιστική δομή προκαλώντας ανοιχτή ρήξη με την κοινωνία.)
Ο προσδιορισμός «άμεση» στη Δημοκρατία είναι πλεονασμός. Με χρόνια προπαγάνδας και με τη χρήση ενός ισχυρότατου δικτύου «ΜΜΕ» οι λέξεις έχασαν το νόημά τους στο ευρύ κοινό. Αυτό ήταν από τα βασικά ζητούμενα του ΟΛΙΓΑΡΧΙΚΟΥ πολιτεύματος που βιώνουμε. Αυτό που ονομάζεται ΑΝΤΙΠΡΟΣΩΠΕΥΤΙΚΗ Δημοκρατία δεν έχει κανένα ψήγμα Δημοκρατικότητας.
α. Ο «αντιπρόσωπος» δεν δεσμεύεται από κανένα πλαίσιο ή συμβόλαιο στην αντιπροσώπευση ενός εκάστου, ούτε είναι δυνατόν να αντιπροσωπεύσει καθέναν από αυτούς που τον ψήφισαν. Το ποιο ουσιώδες και απλό, δηλαδή την ανάκληση λόγω κακής ή καθόλου ορθής εκπροσώπησης, δεν μπορεί να συμβεί και όσο διαρκεί η θητεία του βουλευτή-αντιπροσώπου αυτός είναι ανεξέλεγκτος από τον εντολέα του.
β. Τα κόμματα υποτίθεται ότι διεκδικούν την εξουσία για να εφαρμόσουν ένα πρόγραμμα που θα το εγκρίνει η πλειοψηφία. Όμως τα προγράμματα αυτά, που συνήθως είναι αόριστα και αφελή, δεν τα εφαρμόζουν ποτέ χωρίς καμιά επίπτωση ή κύρωση. Περαιτέρω, η δομή των κομμάτων – που μεταφέρεται και στην κυβερνητική εξουσία αυτούσια - έχει χαρακτηριστικά μοναρχικά. Ο κάθε αρχηγός ανάγεται σε αυθεντία ενώ γύρω του διαγκωνίζονται στελέχη και αντιπρόσωποι για κυβερνητικές θέσεις. Στην Ελλάδα δε, πήρε και το χαρακτηριστικό της κληρονομικότητας, και στην αρχηγία του κόμματος και στην βουλευτική έδρα. Τα ίδια τα κόμματα ανάχθηκαν σε μηχανισμούς εξουσίας αφού έδεσαν με ισχυρά πλοκάμια την κρατική εξουσία σαν να ήταν δική τους. Με το κράτος στην υπηρεσία τους, τα κόμματα διαπλέκονται με την οικονομική ελίτ είτε φανερά είτε κρυφά. Της δεύτερης δε υπηρετούν τα συμφέροντα με αξιοσημείωτη αποτελεσματικότητα σε βάρος του κοινωνικού συνόλου. Αυτό το κατέδειξε η τελευταία κρίση που είχε ως αποτέλεσμα την κοινωνικοποίηση των ζημιών και την ιδιωτικοποίηση των κερδών από τους κατέχοντες.
γ. Με την παραχώρηση της εξουσίας ,που θα έπρεπε να διαχειρίζεται κάθε πολίτης προσωπικά, εν λευκώ στους «αντιπροσώπους» και με την στήριξη των κομμάτων, συν τω χρόνω οι βουλευτές έγιναν οι ίδιοι η απόλυτη προσωποποίηση της διαπλοκής. Στο πρόσωπο του κάθε βουλευτή εκφράζεται η νομοθετική εξουσία. Ο ίδιος είναι εν δυνάμει και κυβερνητική εξουσία, ή διαπλέκεται με αυτή μέσα από τον κομματικό μηχανισμό. Τέλος είναι στο απυρόβλητο από την δικαστική εξουσία, πρέπει οι όμοιοί του να τον εκδώσουν σε αυτή. Επίσης ως κυβερνητική εξουσία την κρατά δέσμια και διαπλέκεται με την δικαστική διορίζοντας την ανώτατη ηγεσία της.
δ. Ακόμη και αυτή την στρεβλή ιδέα της αντιπροσώπευσης την νοθεύουν διαρκώς τα κόμματα εξουσίας και οι αντιπρόσωποί τους παραχαράζοντας την ποσόστωση της λαϊκής βούλησης με το να δίνουν σαράντα-πενήντα, ή όσο τους βολεύει κάθε φορά, βουλευτικές έδρες δώρο στο πρώτο κόμμα. Αυτό γίνεται για να υπάρχουν «ισχυρές» κυβερνήσεις που να μπορούν να αποφασίσουν (π.χ. το Μνημόνιο). Τελικά η λαϊκή βούληση υπάρχει μόνο ως μια επίφαση για την άσκηση του εκλογικού δικαιώματος. Για να την μεταφράσει και να τη διαχειριστεί η εξουσία (ως σύστημα διαπλοκής πολιτικής-οικονομικής ελίτ) όπως τη βολεύει κάθε φορά.
Μέσα από την υπέρμετρη εξουσία, που θεσπίζουν οι ίδιοι οι βουλευτές έχουν καταχραστεί κάθε έννοια δικαίου. Ψηφίζουν για την ασυλία τους και την παραγραφή των αδικημάτων τους οι ίδιοι για τους εαυτούς τους. Τα κόμματα, ως μηχανισμοί εξουσίας και ως μηχανισμοί επανεκλογής, βρίσκονται και αυτά σε ένα είδος άτυπης ασυλίας, μακριά από ελέγχους – κυρίως οικονομικούς.
Το σάπιο κατεστημένο, που μέσα από την διαφθορά κατασπαταλά, κακοδιαχειρίζεται ή ακόμη και δίδει χαριστικά προς εκμετάλλευση σε «φίλους» ή «χορηγούς» τους φυσικούς πόρους και τον πλούτο του Έλληνα πολίτη πρέπει να πάψει να υπάρχει.
Η λύση είναι η πραγματική συμμετοχή του κάθε πολίτη για την ανατροπή του διεφθαρμένου καθεστώτος.
Σκοπός είναι η εγκαθίδρυση (άμεσης ή πραγματικής) Δημοκρατίας, όπου κάθε πολίτης θα φέρει την ευθύνη της εξουσίας ως πρόσωπο με την συμμετοχή του στα κοινά Τον τρόπο θα τον συνδιαμορφώσουμε όλοι μαζί. Μας αφορά όλους.
Μην περιμένεις να δεις κάτι συγκεκριμένο. Έλα κάντο. Μην περιμένεις να ακούσεις κάτι συγκεκριμένο. Έλα πες το.
Έλα να συμμετάσχεις στις διαδικασίες.
Η Βουλή των Ελλήνων δεν είναι ένα κτήριο. Είναι το αποτέλεσμα της διαβούλευσης όλων των πολιτών και αυτός είναι ο μόνος θεσμός που μπορεί να υπάρχει αξιωματικά.

*Τα κόμματα μπορούν να αποδείξουν την αφοσίωσή τους στο ιδανικό του πολίτη με την ύστατη πράξη αυτοθυσίας. Την αυτοδιάλυση και διάχυσή τους στην κοινωνία.
** Το παρών κείμενο αποτελεί προσωπική πρόσκληση προς κάθε ενδιαφερόμενο ώστε με την συμμετοχή του να ενδυναμώσει την προοπτική μιας κοινωνίας αυτοκαθοριζόμενης και ενός νέου τύπου ανθρώπου αυτεξούσιου, εξωστρεφούς, διαδραστικά συσχετιζόμενου ως προς τα πολιτικά και την κοινωνία .

*γιατί είναι ο κόσμος δεκτικός και η αλλαγή εφικτή

Η σύμπτωση της κρίσης

και η ανατροπή του πολιτικού σκηνικού

*γιατί είναι ο κόσμος δεκτικός και η αλλαγή εφικτή

Η σύμπτωση, το momentum, θα είναι ευνοϊκό γι’ αυτόν που θα νιώσει τον παλμό της εποχής.

Η κρίση έφερε αγανάκτηση και αποδεικνύεται από το πλήθος που την εκφράζει από την κίνηση των «αγανακτισμένων στις πλατείες».

Η αγανάκτηση στρέφετε εναντίον όλου του πολιτικού συστήματος, που όσο ρομαντικό και να είναι κάτω από συνθήκες μπορεί να γίνει από ακραία ανατρεπτικό προς το διεφθαρμένο σύστημα έως επικίνδυνα ισοπεδωτικό.

Κρίνοντας από την εμπειρία μου στην πλατεία, η συνέλευση είναι ένα ωραίο πρότυπο για ζύμωση και ανταλλαγή απόψεων. Είναι επίσης ένα πρακτικό μέσο όπου εκπαιδευόμαστε στην Δημοκρατία. Άποψή μου, και το θεωρώ προφανές, είναι ότι η συνέλευση αφορά αυτούς που συμμετέχουμε, που είμαστε τελικά ένα μικρό κλάσμα του συνολικού πληθυσμού. Αυτό περιορίζει και το εύρος και την ισχύ των αποφάσεων.

Οι προβληματισμοί είναι κοινοί αλλά οι προτάσεις και οι λύσεις για τα προβλήματα που έφεραν την κρίση δεν είναι. Ας μην ξεγελιόμαστε, η κρίση είναι πολιτική. Πάντα τέτοια ήταν και πάντα τέτοια θα είναι. Το υπάρχον πολιτικό σύστημα που είχε δομηθεί μετά τον εμφύλιο και συνέχισε μετά το διάλλειμα της δικτατορίας είναι υπεύθυνο για την κατάσταση της χώρας και το λογικό είναι να ανατραπεί.

Δεν είναι λογικό ούτε πρακτικό, βέβαια, να διαγραφούν όλες οι δομές διαχείρισης και γραφειοκρατίας αφού αυτό θα ακινητοποιούσε τα πάντα.

Δεν είναι επίσης δυνατό να κινηθούν με συνελεύσεις όλες οι λειτουργίες ενός κράτους διότι καμιά δομή δεν υπάρχει που να υποστηρίξει μια τόσο ευρεία ανατροπή της υπάρχουσας κατάστασης. Ως παράδειγμα αναφέρω το παράδοξο στις συνελεύσεις να ψηφίζεις για το αν θα ψηφίσεις για κάποιο θέμα, και τα θέματα όπως και τα προβλήματα είναι πολλά.

Έχουμε βέβαια καταλάβει ότι το πολιτικό σύστημα έφτασε τα όριά του. Αυτό πρέπει να γίνει κοινή παραδοχή στην Ελληνική κοινωνία που θα πρέπει να υποστηρίξει και την πρότασή μας για το νέο που θέλουμε να φέρουμε.

Για να προσεγγίσουμε αυτό το νέο και για να γίνει αποδεκτό από την κοινωνία πρέπει να εξετάσουμε τα προβλήματα που οδήγησαν το υπάρχον σύστημα να αποδομήσει τη χώρα, και πριν από αυτή τους πολίτες.

Κύριο ρόλο έπαιξαν η διαφθορά και η εξυπηρέτηση αλλότριων συμφερόντων, κυρίως μιας οικονομικής ολιγαρχίας –εγχώριας και του εξωτερικού -από την εξυπηρέτηση του συμφέροντος της χώρας και του πολίτη.

Πολλοί λόγοι είναι που οδήγησαν τα φαινόμενα αυτά να γίνουν κυρίαρχα όχι μόνο στο πολιτικό σύστημα αλλά και σε κομμάτι της κοινωνίας.

Το σύστημα εξουσίας και «αντιπροσώπευσης» με το χρόνο έχει δημιουργήσει στεγανά πολύ ισχυρά τα οποία ωθούν και προστατεύουν την διαφθορά από τα μάτια του πολίτη, του μόνου υπεύθυνου να ελέγχει το πολιτικό σύστημα.

Το τείχος που κρύβει την πολιτική από τον λαό δεν χτίστηκε σε μια μέρα. Η δια αντιπροσώπευσης κοινοβουλευτική «Δημοκρατία» δεν είναι δημοκρατία. Το ποσοστό αντιπροσώπευσης είναι 10.000.00 / 300 . Τραγικά μικρό για οποιουδήποτε είδους  αντιπροσώπευσης της κοινής γνώμης.

Άρα η αντιπροσώπευση εξυπηρετεί την εικόνα μιας ιδεολογικής παρουσίας επί ποσοστιαίας βάσης στον λαό. Όμως το πρόβλημα παραμένει ότι ο κάθε αντιπρόσωπος είναι απομονωμένος πίσω από το κάλυμμα του κόμματος και της βουλής.

Με την πάροδο του χρόνου η εξουσία, η ασυλία και η ατιμωρησία προάγουν κομμάτια από τη φύση του ανθρώπου που εξυπηρετούν προσωπικές φιλοδοξίες, απληστία και την παγίωση της αντίληψης ότι οι διαχειριστές της εξουσίας είναι στην κορυφή μιας κοινωνικής πυραμίδας που ξεκινά από τον πρωθυπουργό στην ακμή της και καταλήγει στη βάση του λαού. Αποτέλεσμα, τα φαινόμενα υπεροψίας και αλαζονείας (ακόμη και του αλάνθαστου) από τη μια μεριά και από την άλλη η μεταφορά των βαρών των τραγικών λαθών, της διαφθοράς και της συνειδητής εξυπηρέτησης συμφερόντων ξένων προς το συμφέρον του έθνους.

Τα παραδείγματα ανελέητα και συγκεκριμένα. Κορυφαίο η κατακόρυφη και ραγδαία πτώση του βιοτικού επιπέδου ενός ολόκληρου λαού που αποφασίστηκε. Οι υπεύθυνοι γι’ αυτό αποτελούν μια δεύτερη γενιά πολιτικών που είτε ανδρώθηκαν με την νοοτροπία της δικαιωματικής λήψης της εξουσίας μέσα από τη στρεβλή οπτική των κομμάτων εξουσίας είτε από ανθρώπους που δεν έχουν καμία σχέση με την Ελληνική κοινωνία. Δεν έχουν καμιά ιδέα πόσο δύσκολη γίνεται η διαβίωση των ανθρώπων αυτής της χώρας και βαυκαλίζονται να μιλούν για αριθμούς που αφορούν τους ελάχιστους που έχουν λύσει τα προβλήματα τους. Περαιτέρω, αφού τα χρήματα στην Ελλάδα είναι συγκεκριμένα όταν τα κερδίζουν κάποιοι λίγοι τα χάνουν οι πολλοί. Όπως ακριβώς ισχύει και μεταξύ των κρατών της ΕΕ.

Το κράτος, όντας αλωμένο από τα κόμματα – κυρίως της εξουσίας - εξυπηρετεί ως επί το πλείστον κομματικές-συνδικαλιστικές φιλοδοξίες. Οι θέσεις εξουσίας καταλαμβάνονται από μόνιμους και κληρονομούνται στα παιδιά τους. Ο πολίτης εκπαιδεύεται να μην είναι πολίτης αλλά ανεύθυνος-συνένοχος. Η διαφθορά γίνεται, η προσπαθεί να προωθηθεί ως - τρόπος συναλλαγής μεταξύ εξουσίας και πολιτών και κατ’ επέκταση μεταξύ των πολιτών.

Σε όλο αυτό το κύκλωμα εξουσίας οι θεματοφύλακες δημιούργησαν μέσα από την διαπλοκή των εξουσιών, θεσμοθετημένων ή αφανών, την νομική-δικαιακή ασυλίας τους. Η πορεία της παρακμής ολοκληρώνεται με την πλήρη αδιαφορία της κάλυψης των απολαβών της διαφθοράς από τη μια και την εξαθλίωση ενός λαού που δεν αντιδρά.

Το momentum  είναι ευνοϊκό διότι όλο και μεγαλύτερο ποσοστό ανθρώπων αντιλαμβάνεται ότι μόνη λύση ικανή να διαχειριστεί τα πράγματα είναι η ανατροπή του συστήματος. Πριν λίγο καιρό αυτό που ήταν taboo για τους περισσότερους Έλληνες έγινε τώρα αναγκαιότητα σε επίπεδο συλλογικής συνείδησης.

Μόνο το όραμα αποτελεί την ικανή και αναγκαία κινητήρια δύναμη για να γκρεμιστεί το τείχος του νοητού αδιεξόδου. Το όραμα δεν μπορεί παρά να είναι πρωτοπόρο, ρηξικέλευθο με δυναμική.

Το όραμα της εγκαθίδρυσης ενός νέου συστήματος όχι εξουσίας αλλά πολιτικής που θα βασίζεται σε γενικές αρχές της ίδιας της φύσης της Δημοκρατίας.

1^ον Η διάχυση της εξουσίας σε όσο το δυνατόν περισσότερους ανθρώπους. Όσο πιο πολύ διαχέεται η εξουσία τόσο θα μεγαλώνει η πιθανότητα ελέγχου και αποκάλυψης της διαφθοράς. Είναι πιο εύκολο να διαφθαρούν οι λίγοι παρά οι πολλοί.

2^ον Η εισαγωγή της τυχαιότητας στο σύστημα. Η τυχαιότητα δρα ως δικλείδα ασφαλείας στη δημιουργία των στεγανών της εξουσίας.

Για να επιτευχθούν τα παραπάνω πρέπει να εισέλθει στην πολιτική η νέα, και παλιά όσο και η επινόηση της Δημοκρατίας, έννοια του κληρωτού.

«δημοκρατικόν εστί κληρωτόν, το δε αιρετόν ολιγαρχικόν».

Πιο σαφές δεν γίνεται από αυτό.

Βασισμένοι σε αυτές τις απλές αρχές, συγκεκριμένα πράγματα που είναι άμεσα εφαρμόσιμα στην πράξη μπορούν να οδηγήσουν σε ένα νέο μοντέλο διακυβέρνησης, πιο ανοιχτό στην κοινωνία ώστε να ελέγχεται. Ένα σύστημα που θα είναι δίκαιο και θα προάγει την ισονομία. Απλοί πολίτες θα το διασφαλίζουν αυτό , θα μεταφέρουν το κοινό περί δικαίου αίσθημα, που είναι το ζητούμενο, στην εξουσία. Θα μεταφέρουν την εμπειρία της πραγματικής ζωής τους στον μηχανισμό λήψης αποφάσεων.

Επειδή δεν πρέπει να πέσουμε στην παγίδα να θεωρήσουμε ότι γνωρίζουμε τους τρόπους για να συμβούν οι ανατροπές και ότι είμαστε ειδικοί σε όλα θα πρέπει να απευθυνθούμε και σε αυτούς που θα μπορέσουν να σχηματοποιήσουν το ζητούμενο.

Προτάσεις από έναν δεν έχουν νόημα. Δεν θα κυβερνούν οι ειδικοί ή τεχνοκράτες. Δικός τους ρόλος είναι να προτείνουν και να συγκεκριμενοποιούν τις προτάσεις τις δικές μας. . Προτάσεις από τον καθένα είναι τα πάντα, και αυτό είναι το πνεύμα που πρέπει να μας διέπει:

1.     Εθνοσυνέλευση και νέο Σύνταγμα ΤΩΡΑ. Να γίνουν όσο το δυνατόν περισσότερες προτάσεις. Από κει και μετά να αναλάβουν οι ειδικοί να διαμορφώσουν πρόταση Συντάγματος που οι βασικές αρχές του θα ευνοούν τη συμμετοχή καθημερινών πραγματικών ανθρώπων. Η απλή αναλογική είναι σταθερή απαίτηση και μη ανακλητή.

2.     Πρέπει να εισαχθεί στην πολιτική η έννοια του κληρωτού, αυτού που θα κληρωθεί σε μια θέση, γιατί στη δημοκρατία οι πολίτες πρέπει να μπορούν να αναλάβουν οποιαδήποτε θέση διακυβέρνησης. Η θέσεις των κληρωτών θα είναι στην νομοθετική εξουσία, όπου θα εκφράζουν το κοινό περί δικαίου αίσθημα.

3.     Τα λευκά ψηφοδέλτια θα ακυρώνουν θέσεις από τους κομματικούς σχηματισμούς και θα τις δίνουν σε νέους κληρωτούς. Οι θέσεις θα αφαιρούνται ποσοστιαία. 10% λευκά τότε 10% αφαίρεση θέσεων.

4.     Η θέση του κληρωτού θα είναι περιορισμένης διάρκειας ώστε να εναλλάσσονται τα πρόσωπα. Ίσως εξάμηνο ή ετήσιο το πολύ.

5.     Η νομοθετική εξουσία θα αποκοπεί πλήρως από την εκτελεστική. Ο βουλευτής στη θητεία του δεν θα μπορεί να γίνει υπουργός. Αν κάνει σωστή δουλειά με τους νόμους ας βάλει υποψηφιότητα για εκτελεστικός (κυβέρνηση)

6.     Οποιοσδήποτε βουλευτής μπορεί να ανακληθεί σε κάθε έτος αν ζητηθεί από ορισμένο αριθμό πολιτών (τα 2/3 ίσως) της περιφέρειάς του. Αν κάποιος με ξεγέλασε και πήρε την ψήφο μου ή απλώς διαπίστωσα την ανεπάρκειά του τότε δεν είναι δυνατόν να τον λούζομαι για τα επόμενα τέσσερα χρόνια, άσε που είναι επικίνδυνο.

7.     Η εκτελεστική εξουσία θα ψηφίζεται. Δεν καταλαβαίνω γιατί να μη γνωρίζω από πριν ποιος θα είναι ο υπουργός οικονομικών, ή οι υποψήφιοι υπουργοί οικονομικών. Δεν θέλω εκπλήξεις σε αυτούς που θα κυβερνήσουν. Υπάρχει κίνδυνος να μου λένε «Μαζί τα φάγαμε». Και εδώ μπορεί να ισχύσει η ανάκληση και πάλι το ποσοστό και ο χρόνος είναι συζητήσιμα.

8.     Παρόμοιες οι διαδικασίες και στην δικαστική εξουσία, δεν είναι δυνατόν να διορίζονται οι δικαστές και να είναι τσιράκια της αδιάσπαστης εκτελεστικής-νομοθετικής εξουσίας.

9.     Αποκομματικοποιήση του κράτους, πολύ βασικό. Στην Ελλάδα δεν έχουμε δημόσιο έχουμε κομματικό κράτος. Το ΑΣΕΠ που καταστρατηγήθηκε από παντού πρέπει να γίνει μόνη πηγή εισόδου στο δημόσιο χωρίς παρεκκλίσεις.Το πώς θα ισχυροποιηθεί και πως θα λειτουργήσει θα πρέπει να το πουν πιο ειδικοί.

10. Δεν θα γίνεται αναθεώρηση του Συντάγματος χωρίς δημοψήφισμα

11. Δεν θα περνά προϋπολογισμός χωρίς δημοψήφισμα

12. Δεν είναι δυνατόν να υπογράφεται μνημόνιο χωρίς δημοψήφισμα

13. Δεν θα υπάρχει καμία ασυλία για όλους του δημόσιους υπαλλήλους.

14. Για κάποιον που μπαίνει στην πολιτική θα καταγράφεται η περιουσία του και βγαίνοντας θα ελέγχεται, μην έχει πολλά σπίτια και πολλές offshore.

15. Η τεχνολογία επιτρέπει πια τη συμμετοχή των πολιτών στην άσκηση της εξουσίας ανεξαρτήτως του αριθμού τους.

16. Ένας ικανός αριθμός πολιτών μπορεί να προκαλέσει δημοψήφισμα για οποιονδήποτε λόγο.

17. Μπορεί, με συγκεκριμένες συνθήκες που δεν τις ξέρω, να ανακαλέσει κυβερνητικό ή βουλευτή ή συνδικαλιστή. Τα δικαστήρια, δεν ξέρω από ποιόν βαθμό, θα στελεχώνονται με σώμα ενόρκων για να μεταφέρουν την αίσθηση δικαίου της κοινωνίας.

18. Η διάρκεια της κυβερνητικής, βουλευτικής, δικαστικής και συνδικαλιστικής θητείας θα είναι δύο τετραετίες μόνο. Ας ανανεωνόμαστε συνεχώς, κανείς δεν είναι αλάνθαστος και αυθεντία.

19. Δύο ανακλήσεις από το αξίωμα στερεί το δικαίωμα στη συμμετοχή για να ξαναλάβει κάποιος αξίωμα, ίσως για δέκα χρόνια – να θυμίζει εξοστρακισμό.

20. Στο τέλος κάθε θητείας γίνεται απολογισμός από σώμα ευθύνων (θα συγκροτείται προσωρινά, ίσως με κλήρωση ειδικών) και θα ελέγχει αν αυτά που ελέχθησαν προεκλογικά έγιναν και αν όχι για ποιόν λόγο. Θα πρέπει και εδώ να θεσμοθετηθούν ποινές με κάποιο τρόπο. Πρέπει να πάψουν τα προεκλογικά προγράμματα να είναι εκθέσεις ιδεών τρίτης δημοτικού και να λέει κάθε ένας ότι του έρθει για να βγει.

21. Τα ίδια που ισχύουν για τους βουλευτές και τον τρόπο εκπροσώπησης θα ισχύουν και στην εκπροσώπηση στον συνδικαλισμό για να μην έχουμε εργατοπατέρες.

Ας προσφερθεί στον κόσμο ένα μοντέλο πολιτικής διακυβέρνησης όπου οι πολίτες θα έχουν την ευθύνη.

Το μοντέλο είναι υβριδικό όσο αφορά την ύπαρξη και λειτουργία των κομμάτων διότι μπορεί να υπάρχουν άνθρωποι που εκπροσωπούνται όντως από την ιδεολογία που εκφράζει κάποιο κόμμα ή να νιώθουν ότι ανήκουν στη συλλογικότητά του.

Επίσης θα είναι το βήμα που θα εκπαιδεύει του πολίτες στο να συμμετέχουν, να ελέγχουν και να επηρεάζουν ΑΜΕΣΑ την κεντρική εξουσία.

Σκοπός θα πρέπει να είναι αποκέντρωση της εξουσίας και της πρωτεύουσας. Η εφαρμογή της τεχνολογίας ώστε να θεσμοθετηθεί η ευρεία λαϊκή συμμετοχή ανά περιοχές της Ελλάδος.

Δεν πρέπει να ξεχνάμε επίσης ότι πρέπει να υπάρχει και ο γνώμονας της αποτελεσματικότητας και του ελέγχου κεντρικών σημείων διαχείρισης.

Τέλος, θα πρέπει να επαναλάβω ότι αυτό είναι μια άποψη και ότι θα πρέπει να μαζευτούν απόψεις από όλους. Αυτό που θα προκύψει από την πρόκριση στην συνέλευση θα πρέπει να σχηματοποιηθεί από ειδικούς σε αυτό που θα αντικαταστήσει το υπάρχον σύστημα. Βρίσκω αναγκαίο στην πρόταση που θα καταλήξουμε να την προβάλουμε πανελλήνια μέσα από τις κατά τόπους συνελεύσεις και να συγκεντρώσουμε έναν ικανό αριθμό υπογραφών που θα καταδεικνύει ότι η πλειοψηφία απαιτεί τη συγκεκριμένη αλλαγή.

Σημ.1. Θα πρέπει να υπάρξει κινητοποίηση για την σύμπραξη συνταγματολόγων, οικονομολόγων και νομικών που θα καταρτίσουν πρόταση για έξοδο από την κρίση με την βέλτιστη υπέρ του πολίτη λύση. Θα πρέπει η λύση αυτή να τεθεί ως αντίβαρο στην κυβερνητική προπαγάνδα τρόμου.

          Σημ.2. Πρέπει να γίνει ΣΑΦΕΣ σε όλους τους πολίτες με όλα τα μέσα που μπορούμε ότι σε περίπτωση πρόωρων εκλογών που θα προκαταλαμβάνουν τις εξελίξεις με εκβιασμούς ΟΛΟΙ ΟΙ ΠΟΛΙΤΕΣ ΠΡΕΠΕΙ ΝΑ ΨΗΦΙΣΟΥΝ, για να μπορέσει να μειωθεί το ποσοστό των κομμάτων του Μνημονίου.