Παρασκευή, 29 Μαρτίου 2013

Δεν είμαστε άνθρωποι!!!!

Η αξιοπρέπεια, ο πολιτισμός, η Ανθρωπιά δεν έχει να κάνει με τη φυλή, το έθνος, τη χώρα.
Έχει να κάνει με την ποιότητα του χαρακτήρα μας. Είναι προσωπικό - όχι ατομικό - κυρίως θέμα.

Όταν η κοινωνία απαρτίζεται, αν όχι σε πλειονότητα τουλάχιστον σε κρίσιμη μάζα, από ανθρώπους με ποιότητα τότε επιβάλλει τον Ανθρωπισμό στα μέλη της. Δυστυχώς φαίνεται, όσο και να θέλω να μη το βλέπω, ότι η Ελληνική κοινωνία και οι Έλληνες δεν είχαν αυτή την ποιότητα και τον πολιτισμό που νόμιζα. Η άνοδος της πλέον μισαλλόδοξης ιδεολογίας, της νεοναζιστικής που φορά το τομάρι του φυλετισμού/εθνικισμού/πατριωτισμού, το καταδεικνύει με τον πιο εμφατικό τρόπο.

Άρρωστοι ψυχικά, κακομοίρηδες στην νοοτροπία, ψευτόμαγκες και μειονεκτικοί αναδείξαμε ως άτομα - όχι ως πρόσωπα -τις πτυχές του εαυτού μας που έκρυβε η ευμάρεια και η ευημερία. Εμφανιζόταν βέβαια στο σκυλάδικο, την γενικότερη υποκουλτούρα και στο "Ξέρεις ποιος είμαι εγώ;"

Για τους μπάτσους δεν θα μιλήσω. Πάντα και κατά συντριπτική πλειοψηφία ήταν και είναι το κατακάθι της ανθρώπινης ύπαρξης. Για την ακρίβεια πάντα ήταν άτομα που ήθελαν λίγη εξουσία, ιεραρχία (για να έχει άλλος την ευθύνη - αυτός που διατάζει) και ένα μισθουλάκο επίφαση για το ξεπούλημα της ανθρώπινης υπόστασης. Επειδή το να λέμε κάποιον ζώο είναι προσβλητικό για τα ζωντανά, η απανθρωπιά είναι ιδιαίτερη κατάσταση όπου το ον, πρώην άνθρωπος ή με κάποια έστω χαρακτηριστικά ανθρώπινα, αποποιείται κάθε εσωτερικό ή κοινωνικό ενδοιασμό και χρησιμοποιεί την ευφυΐα του, την ισχύ και την εξουσία που του παρέχετε (συνήθως από το Λαό και για την εξυπηρέτηση αυτού όταν πρόκειται για δημόσιους "λειτουργούς") για να επιβάλει την ψυχασθένειά του.

Η άνοδος της ΧΑ έδειξε ότι ένα μεγάλο ποσοστό του ελληνικού λαού είναι εν δυνάμει μπάτσοι και μάλιστα το χείριστο είδος των ΜΑΤ, των ΟΠΚΕ και εσχάτως των ΕΚΑΜ (βλέπε Σκουριές). Όσο και ένας άνθρωπος, σε αυτή τη χώρα που θα έπρεπε να έχουμε λόγο, βασανίζεται τότε όλοι μας είμαστε υπόλογοι στον πολιτισμό και στην ανθρωπιά μας.

Θα παρέθετα το κείμενο του Γιώργου Καρυστινού που δημοσιεύτηκε στον pitsiriko αλλά μια φίλη που μπήκε στο καφέ που είμαι διηγείται την εξής ιστορία τώρα.

Περπατούσε στο Κουκάκι, στην Μεϊντάνη. Στα σκαλιά του υπογείου -όπου και μένουν - συζητούν τρεις Αφρικανοί. Εμφανίζεται ένας μπάτσος - η χειρότερη περίπτωση του απάνθρωπου (με χείριστη τον ναζί) - και βγάζει το γκλόμπ - που αντικαθιστά το πέος στη συγκεκριμένη περίπτωση - και αρχιζει να τους χτυπά.
Η φίλη διαμαρτυρήθηκε σοκαρισμένη!!!, (είμαστε τριτοκοσμική χώρα μόλις είπε) για να εισπράξει την αυστηρή απάντηση "Μην ανακατεύεσαι". Τα deal σε ναρκωτικά όπλα και λευκή σάρκα συνεχίζονται δημόσια βέβαια και δίπλα από τους μπάτσους και άλλους "ευγενείς πολίτες και πατριώτες" διότι "είναι πολλά τα λεφτά Άρη".

Με skinhead υπουργό προστασίας  του πολιτικού (τον ξένο προς τον πολιτισμό Δένδια), ακροδεξιά κυβέρνηση και τέτοιο μειονεκτικό λαό τι να περιμένεις όμως...
Να γνωρίζουμε όλοι πάντως ότι όταν ανέχεσαι την απανρθρωπιά τότε θα έρθει και η δική σου σειρά και θα βρεθούν αυτοί που θα λένε "καλά του κάνουν, κάτι θα έκανε"...

Προς επίρρωση ακολουθεί το κείμενο από τον pitsiriko


Αγαπητέ Πιτσιρίκο, νιώθω υποχρεωμένος να μιλήσω γι αυτά που είδα χθες στο Αστυνομικό Τμήμα Δραπετσώνας, στον Πειραιά. Δεν ξέρω πώς αλλιώς μπορώ να βοηθήσω αυτούς τους συνανθρώπους μου και προσδοκώ να συμβάλεις σε αυτό.
Μετά τον ξυλοδαρμό από αστυνομικούς του τμήματος των ανθρώπων, που κρατούνται εκεί, όπως οι ίδιοι μας κατήγγειλαν, ως αντίδραση στην απεργία πείνας που ξεκίνησαν και μετά την απόπειρα αυτοκτονίας του 28χρονου κρατουμένου πρόσφυγα από την Παλαιστίνη Ιμπραχίμ Φαράζ, ενεργοί πολίτες του Πειραιά πραγματοποιήσαμε χθες 27/04/13 πορεία διαμαρτυρίας και συμπαράστασης.
Όταν φτάσαμε έξω από το Α.Τ. Δραπετσώνας ο Διοικητής βγήκε μπροστά από τα ΜΑΤ, που είχαν παραταχθεί, μας ενημέρωσε και επέτρεψε σε μια ομάδα 5 ατόμων να μπούμε και να συνομιλήσουμε με τους ανθρώπους που κρατούνται στα κρατητήρια.
Η εικόνα που αντίκρισα ήταν σοκαριστική. Στο κολαστήριο του Αστυνομικού Τμήματος Δραπετσώνας, 100 άνθρωποι στοιβαγμένοι σε 70 τετραγωνικά, κλεισμένοι στα κρατητήρια για πάνω από 9 μήνες, από την έναρξη του «Ξένιου» Δία. Χωρίς δικαίωμα προαυλισμού (δεν υπάρχει χώρος, μιλάμε για κρατητήρια αστυνομικού τμήματος), χωρίς υγιεινή, να έχουν κολλήσει δερματικές και άλλες ασθένειες λόγω των συνθηκών κράτησης, απελπισμένοι, στα πρόθυρα της αυτοκτονίας.
Ούτε ποντίκια δεν κρατάς σε τέτοιες συνθήκες, τα λυπάσαι. Δεν περιγράφεται η εικόνα. Φανταστείτε τα χειρότερα κρατητήρια που έχετε δει σε ταινία, πολλαπλασιάστε τα επί το άπειρο και πάλι δεν θα έχετε ιδέα.
Δεν θα μπορούσε να μείνει άνθρωπος εκεί μέσα όχι 9 μήνες αλλά ούτε 9 ώρες. Ντρέπομαι και οργίζομαι για το κράτος μου. Ντρέπομαι και οργίζομαι για εκείνους τους αστυνομικούς που τους χτυπάνε, όπως οι κρατούμενοι μας είπαν και φυσικά ο Διοικητής του τμήματος το αρνήθηκε.
Άντεξα σε αυτά που μου έλεγαν τα θλιμμένα και απελπισμένα μάτια τους, άντεξα να συνομιλώ με τον Διοικητή που επιχειρούσε να δικαιολογηθεί, λέγοντας πως προσπαθεί να ισορροπήσει ανάμεσα στον ανθρωπισμό του και στις διαταγές του κ. Δένδια, ο οποίος είναι ο αποκλειστικά υπεύθυνος κατ’ εκείνον για την κατάσταση του Α.Τ. Δραπετσώνας και όλων των Τμημάτων της χώρας.
Κατέρρευσα όμως, όταν είδα μπροστά στα μάτια μου έναν άνθρωπο να σκίζει τη σάρκα του και να γεμίζει αίματα από πάνω μέχρι κάτω, ως τη μόνη λύση που ήρθε στο μυαλό του, μόλις μας είδε, για να βγει από το κολαστήριο που τον κρατάνε και τον βασανίζουν επί 9 μήνες.
Δάκρυσα και για να μην με δουν οι κρατούμενοι ( δεν είναι κρατούμενοι αυτοί, αν υπήρχε κόλαση, αυτοί οι άνθρωποι την βιώνουν εν ζωή ), βγήκα έξω από το κελί και, για να μην τους μεταδώσω και τη δική μου θλίψη, άρχισα να φωνάζω στους αστυνομικούς και τους ψυχολόγους, που είχε στείλει το υπουργείο, εξαιτίας της κινητοποίησης μας.
«Δεν είστε άνθρωποι» τους φώναξα. Εδώ καταπατείται κάθε έννοια Ανθρωπίνου Δικαιώματος και εσείς μας μιλάτε για γραφειοκρατία που σας εμποδίζει να φτιάξετε τις τουαλέτες (2 για 100 άτομα) και για προσπάθεια να ισορροπήσετε μεταξύ του «Ανθρωπισμού» σας και των διαταγών που έχετε. «Ποια προσπάθεια ρε» τους είπα, «αν ήσασταν Άνθρωποι, αν είχατε ίχνος ευαισθησίας πάνω σας θα είχατε μιλήσει εσείς για όσα συμβαίνουν εδώ μέσα, αν είχατε στόφα Ανθρώπου με Α κεφαλαίο, θα είχατε παραιτηθεί και θα ανοίγατε το δρόμο για να πάψει αυτό το έγκλημα». Έχανα τον αυτοέλεγχό μου και βγήκα έξω από το τμήμα.
Αν υπάρχουν αστυνομικοί, διοικητικοί, ψυχολόγοι και άλλοι εργαζόμενοι που έχουν κρίση και ανθρωπιά και διαβάζουν αυτά που γράφω, πρέπει να αναλογιστούν τις ευθύνες τους. Πρέπει να αντιδράσουν. Εμείς είμαστε το Κράτος. Εμείς το αποτελούμε και όχι αυτοί που δίνουν τις εντολές. Αν όμως τελικά το Κράτος είναι ανάλγητο είναι γιατί εμείς που το αποτελούμε είμαστε απάνθρωποι.
Ο Διοικητής του τμήματος ανακοίνωσε στον κρατούμενο που αυτοτραυματίστηκε, ότι θα αφεθεί ελεύθερος, όπως έγινε και με τον Παλαιστίνιο που προσπάθησε να αυτοκτονήσει. Το μήνυμα που πέρασε; Από δω μέσα θα βγείτε μόνο αν αυτοκτονήσετε και αν είστε τυχεροί μπορεί να προλάβουν να σας σώσουν στο νοσοκομείο…
Γιώργος Καρυστινός

Δεν υπάρχουν σχόλια:

Συνολικές προβολές σελίδας