Έλα αύριο για το Β μπουμπούκο

 

Μαλάκα προπαγανδιστή Μπουμπούκο, ή είσαι τελείως άσχετος (που είσαι) ή είσαι εντελώς αδίστακτος (που είσαι).

Ο Θουκυδίδης ρε άχρηστο άχθος αρούρης, θεωρείται παγκόσμια από τους ηθικιστές της ιστορίας. Για να σου εξηγήσω, επειδή εσύ και το ήθος δεν μιλιέστε από τότε που γεννήθηκες. Η καταγραφή του διαλόγου Μηλίων-Αθηναίων ("όπως θα έπρεπε να είναι" αναφέρει ο ιστορικός όπου δεν έχει πρωτογενή πηγή ο ίδιος) το παρουσιάζει ως παράδειγμα προς αποφυγή. Οι Αθηναίοι έχουν γίνει πια αλαζονικοί από την ισχύ που έχουν αποκτήσει και διαπράττουν ύβρη.

Και για να συνεχίσουμε το μάθημα ξεφτιλισμένε φασίστα, θες να παρουσιάσεις ότι ο άνθρωπος δεν είναι κάτι παραπάνω από κτήνος που το μόνο που τον οδηγεί είναι η ωμή ισχύς του. Δεν είσαι τίποτα παραπάνω από ένας Charlie Kirk του κώλου - ο χαμερπέστερος των χαμερπών. Ο Θουκυδίδης και οι φιλόσοφοι της αρχαιότητας, που τους λερώνεις κάθε φορά που τους πιάνεις στο μιαρό σου στόμα, έλεγαν ότι ο άνθρωπος κάνει κοινωνία όχι για να αποκτήσει την ισχύ να γαμήσει τους άλλους, όπως διαδίδεις μπουκωμένος από τους ισχυρούς του κόσμου, αλλά για δικαιοσύνη παπάρα (βρες έναν κενό χρόνο την ώρα που γλύφεις τον Κούλη και πες το του παπάρα που τον πήραν στο ψιλό οι Τούρκοι με τις ανακοινώσεις που βγάζει και μας ξεφτιλίζει όλους).

Ο διάλογος αυτός βρίσκεται στο 5ο βιβλίο της Ιστορίας του Πελοποννησιακού Πολέμου (Κεφάλαια 84–116) και ο Θουκυδίδης τονίζει:

Ο διάλογος δείχνει τη διαφθορά της ανθρώπινης φύσης (Διαφθορά, διεφθαρμένε παπάρα) όταν αυτή αποκτά απεριόριστη εξουσία (Αθήνα). Ο Θουκυδίδης, καταγράφοντας την τρομακτική έκβαση (την πλήρη εξόντωση των Μηλίων), αποδεικνύει το τίμημα του αδίστακτου ρεαλισμού και της έλλειψης συμπόνιας(ξέρω, ή συμπόνια, η ενσυναίσθηση, το empathy, είναι για σας τους φασίστες αδυναμία αλλά είναι το μοναδικό χαρακτηριστικό που σε κάνει από κτήνος άνθρωπο, αποκτηνωμένε).

Η Μήλος είναι μια προειδοποίηση για την ίδια την Αθήνα. Η αλαζονεία και η αδυσώπητη βία που έδειξαν οι Αθηναίοι στη Μήλο, λειτούργησε ως προάγγελος της δικής τους καταστροφής στη Σικελία λίγο αργότερα. Ο Θουκυδίδης αναδεικνύει τον κίνδυνο της απεριόριστης εξουσίας και της εγκατάλειψης της δικαιοσύνης(ξέρεις την λέξη;), με την ιστορική πορεία να αποδεικνύει ότι η αδίστακτη ισχύς οδηγεί τελικά στην αυτοκαταστροφή του ισχυρού.Και αυτό ισχύει και για τις ΗΠΑ και για τον Κούλη και για όλους σας που ασκείτε αδίστακτα την εξουσία.

Κάτσε να σου κάνω ένα μικρό μάθημα, παρόλο που δεν είμαι ιστορικός ή κάτι συναφές:

Ησίοδος - Έργα και Ημέραι (Περί της Δίκης)

Στίχοι 217-220

Ὦ Πέρση, σὺ δὲ ταῦτα μετὰ φρεσὶ βάλλεο σῇσι,     
Ω Πέρση, εσύ βάλε αυτά στον νου σου,

μηδὲ βίην αἰνεῖν· βίη δ' οὐδὲν κακίονι φωτί,
και μη επαινείς τη βία· η βία δεν είναι καλό πράγμα για έναν θνητό,

οὐδέ τι ῥηϊδίως φερτή· τῇ δὲ Δίκῃ τ' εἴκελοv.
ούτε είναι εύκολα ανεκτή. Αντιθέτως, να υποτάσσεσαι στη Δίκη (Δικαιοσύνη).

τῇ δὲ Δίκῃ παρὰ πάντα δι᾽ ὄρκια τεκμαίρεται ἔργα.
Η Δίκη τελειώνει όλα τα έργα με όρκους.

Στίχοι 224-225, 238-241

Ἕσπεσθε μὲν γὰρ Δίκη, μήδ' Ὕβριν ἄρδην
Να ακολουθείτε τη Δίκη και να μην τρέφετε την Ύβρη καθόλου·

αἰσχρὴν οὐχ ὅσιον.
αυτή είναι άσχημη και ανίερη.

[...περί της δίκαιης πόλης...]

Τοῖσι δὲ Δίκη φαινομένη μάλ' ἐπαρνύει ἔργα·
Σ' αυτούς η Δίκη εμφανίζεται και ευνοεί τα έργα τους·εἰρήνη
τ᾽ ἀνὰ δῆμον, ἀτὰρ κακὸν οὐ ποτ᾽ ὀπηδεῖ.
επικρατεί ειρήνη στον λαό, και το κακό ποτέ δεν τους ακολουθεί.

τοῖς δ᾽ οὔτε λιμὸς παρεστέφαται οὔτε δαϊκτὺς
Και σ' αυτούς ούτε πείνα ούτε καταστροφή (πόλεμος)ἔρχεται,

οὐδέ τι πῆμα.έρχεται,
ούτε καμία συμφορά.

 Σόλων - Αποσπάσματα (Η Δύναμη της Δίκης)

Απόσπασμα 1 (στίχοι 7-10)Ὕβρις 

γὰρ φιλέει Δίκης ἄφῃ ἐγγύς.
Η Ύβρη συνηθίζει να βρίσκεται κοντά στην Άτη (καταστροφή)

ἀλλ' ὅμως οὐκέτι τανῦν γεκοντά στη Δίκη (η Άτη).οὐκέτι ἵσταται ὄρθιος,
ἀλλὰ μόλις και δεν μένει πλέον όρθια, αλλά μετά βίας

ἀργαλέως ἔσθ' ὅ τι ὕβριν οὐκ ἐτιμωρήθη.
υπάρχει περίπτωση η ύβρη να μην τιμωρηθεί.

Απόσπασμα 3 (στίχοι 13-17)

Ὕβρις δὲ καὶ τὸν ἄφρονα δόλιόν τε
Η Ύβρις βλάπτει ακόμη και τον ανόητο βλάπτει,(δόλιος είσαι εσύ Σπυράκο) 

ἀτὰρ οὐ δοκέεις και τον δόλιο,
και δεν το περιμένεις

πρὸς τῆς Δίκης μετέπειτα τελευτὴντο
τέλος από τη Δίκη αργότερα.

ἀφθίτῳ· Δίκη δ' ἄρ', ὀψὲ μάλ᾽ αὖτις
Γιατί η Δίκη, αν και έρχεται πολύ αργά,

ὀψὲ μάλ' αὐτίκα ἄτην, ἄτην ἔχει.
αργά μεν, αλλά πάντα φέρνει την Άτη (την καταστροφή).

και πάμε στον Θουκυδίδη που αναφέρεις άσχετε:

Βιβλίο Γ', Κεφ. 82, παρ. 8 (Περί της διαφθοράς των ηθών) (φαντάζομαι πρέπει να κοιτάξεις το λεξικό για τις λέξεις, και τις έννοιες τους, διαφθορά ήθη)

Βιβλίο Γ', Κεφ. 82, παρ. 8 (Περί της διαφθοράς των ηθών)

αιˊτιˊαδϵˋπαˊντων τονˊτων α˙ρχη˙​ η˙​ τη~​ς πλϵονϵξιˊας ϵκ τοv~ θυμοv~
Αιτία όλων αυτών ήταν η αρχή της πλεονεξίας που προερχόταν από τον θυμό

καιˋ η˙​ τω~ν δϵινω~ν ϕρονημαˊτων πϵˊρι δϵινηˊ​ διαμονηˊ​
και η τρομερή επιμονή σε φοβερά (αλαζονικά) φρονήματα,

τη~​ς μϵˊν τοv~ πλοτ˙ου αu¨ξηˊ​σϵως τη~​ς τϵ τω~ν κινδυˊνων ταˊς παραˊνομϵς διϵκβαλλοˊντων διαˊ μϵˊσου
εκείνων που επιδίωκαν την αύξηση του πλούτου

τω~ν ϵν τω~ν αταραξιˊαν παˊντατϵ διαˊ τη~​ς μϵταβολη~​ς αιˊτουμϵˊνων δια˙ μϵˊσου.
και όσων ζητούσαν την αλλαγή μέσω της παρανομίας.

η˙​ δϵ˙ τω~ν προαπολωλσˊτων ϵπιστροϕηˊ​ τω~ν ϵ˙ργων διαˊ τη~​ς ϵ˙αυτω~ν παˊλιν δυναμϵνˊων ποιϵι~ν.
(Οι πόλεις οδηγούνταν σε εμφύλιο πόλεμο)

Βιβλίο Ε', Κεφ. 105 (Διάλογος Μηλίων-Αθηναίων)

τω~ν μϵˊν γαˋρ θϵω~ν διαˊ τοˋδϵˊδοικϵˊναι καˋ τω~ν ανθρωπων διαˊ τοˋαρχϵιν α˙παˊντας αποˊτη~​ς ϕυˊσϵως
Αθηναίοι: (Λέτε) για τους θεούς (ότι θα σας βοηθήσουν) επειδή τους φοβάστε, και για τους ανθρώπους (ότι είναι δίκαιοι) επειδή θέλετε όλοι να εξουσιάζουν,

καιˋ η˙​μα~ς τϵˊτϵκται διαˊ τηˋ​ν ϕυˊσιν καˋ τηˋ​ν δυˊναμιν ταν˙την ϵν τω~ μϵˊσω
(ενώ) και εμάς η φύση μας έκανε να έχουμε αυτή τη δύναμη εν μέσω

τω~ν παˊντων καˋ τω~ν θϵω~ν ϵκ τη~​ς ϕυˊσϵως τϵˊτϵκται διαˊ τοˋμη˙​ ϵπιθυμϵ~ν τω~ν αλλοˊτριˊων.
όλων των πραγμάτων, και των θεών εκ φύσεως δεν επιθυμούμε τα ξένα.

Αγράμματε,  έλα αύριο για το Β.

Υ.Γ.1.

Την αστική ευγένεια που απαιτείς την γράφω στα παπάρια μου γιατί είναι κόμη ένα όπλο εναντίον των πολιτών ώστε α. να επικυρώνεται υψηλότερο επίπεδο, β. να αποφεύγετε να λούζεστε το θυμικό που δημιουργείτε εσείς στους πολίτες. Ένα μέσο ευνουχισμού

Υ.Γ.2.

Ο λόγος μου είναι ανάλογος του δικούς σου ήθους, της αμορφωσιάς που διασπείρεις, της αποκτήνωσης που επιδιώκεις και της διαστρέβλωσης του ανθρώπου για δικό σου όιφελος.

Υ.Γ.3.

Λευτεριά στην Παλαιστίνη, στην Βενεζουέλα και σε κάθε καταπιεσμένο-κολασμένο της Γης