Elementary my dear Watson

Πηγή εδώ

«Η στρατηγική της έντασης»: τρομοκρατικά χτυπήματα και ενοχοποίηση της Aριστεράς στην Ιταλία του 1970

Posted on 2 Νοεμβρίου, 2013 3:21 πμ από DrAluca

1

Ένα κείμενο το οποίο δείχνει να είναι ιδιαίτερα επίκαιρο σήμερα (αν και είναι ούτως ή άλλως επίκαιρο διαχρονικά), απαλλοτριώνει ο DrAluca από το site Barikat.gr.

της Κατερίνας Σκαργιώτη

Η έρευνα για την ανάπτυξη της τρομοκρατίας στην Ιταλία του 1970 έχει αναδείξει πολλές πτυχές της λειτουργίας του παρακράτους, της σύνδεσής του με το επίσημο κράτος καθώς και την ενοχοποίησης των αριστερών κινημάτων. Η δράση των παρακρατικών οργανώσεων κατά τη διάρκεια της συγκεκριμένης δεκαετίας αποτελούν παράδειγμα και αντικείμενο μελέτης για εκείνους που επιθυμούν να κατανοήσουν πως ο φασισμός μπορεί να γίνεται εργαλείο στα χέρια του συνασπισμού εξουσίας.

Εργατικοί αγώνες και κοινωνικός αναβρασμός

Μια προσεκτική ανάγνωση στη μεταπολεμική ιστορία της Ιταλίας μας καθιστά σαφές ότι οι χαμένοι του Β’ Παγκοσμίου Πολέμου (όσοι υποστήριζαν το φασιστικό κόμμα του Μουσολίνι) παρεισέφρησαν είτε σε παράνομες είτε σε νόμιμες ακροδεξιές οργανώσεις ή ακόμα και σε καίριες θέσεις του Στρατού. Αυτές οι οργανώσεις έπαιξαν καθοριστικό ρόλο στο ψυχροπολεμικό κλίμα της μεταπολεμικής περιόδου. Όπως συνέβη και σε άλλα κράτη (π.χ. Ελλάδα) οι ακροδεξιοί αποτέλεσαν την ανομολόγητη βοήθεια της κυβέρνησης των Χριστιανοδημοκρατών ώστε να πληγεί η Αριστερά και να αποφευχθεί το ενδεχόμενο να κυβερνήσει.

Στα τέλη της δεκαετίας του 1960 στην Ιταλία αναπτύσσονται φοιτητικοί αγώνες, κοινωνικά κινήματα καθώς και ο συνδικαλισμός στο βιομηχανοποιημένο Βορρά. Οι εργατικοί αγώνες του 1968-69, το Autumno Caldo (Θερμό Φθινόπωρο) της Ιταλίας, υπονόμευσαν βαθιά την οικονομική εξουσία της χώρας και άλλαξαν τον συσχετισμό ισχύος. Οι απεργίες ξεκίνησαν σταδιακά από την άνοιξη του 1968 σε μεγάλες επιχειρήσεις όπως η Fiat, η Pirelli και η Siemens, με κύρια αιτήματα  την μείωση του ωραρίου και την αύξηση των μισθών, όπως προβλεπόταν στη συλλογική σύμβαση του 1966. Τα συνδικάτα των εργαζομένων στις αυτοκινητοβιομηχανίες υπήρξαν πρωτοπόρα, καθώς το Σεπτέμβριο του 1969 προχώρησαν σε αναστολή των εργασιών (με μεγάλες απώλειες στη παράγωγη) και σε μεγαλειώδεις πορείες στο κέντρο του Μιλάνο και του Τορίνο. Ακόμη, ορόσημο για τις κινητοποιήσεις του 1969 αποτέλεσε η «διασταύρωση» του εργατικού κινήματος με τις φοιτητικές πορείες: στις 3 Ιουλίου 1969 οι φοιτητές διαδήλωσαν στο Τορίνο μαζί με τους εργάτες και πραγματοποίησαν συνελεύσεις στις οποίες αποφάσισαν να συστήσουν κοινό αγνωστικό μέτωπο.

Από την άλλη, οι φοιτητές έχοντας βιώσει την εμπειρία του Γαλλικού Μάη οργανώθηκαν διεκδικώντας αξιοκρατικότερο σύστημα εισαγωγής στο πανεπιστήμιο, κατάργηση της δογματικής γνώσης, άνοιγμα των πανεπιστημίων στη κοινωνία και δηλώνοντας την συμπαράσταση τους στην εργατική τάξη. Μετά τους αγώνες αυτούς, η Αριστερά ισχυροποιήθηκε. Η ζημιά που επέφερε στην αστική τάξη η εργατική απειθαρχία ήταν σοβαρότατη.[1] Και ενώ η χώρα βρισκόταν σε διαρκή απεργιακό κλοιό και η κυβέρνηση αδυνατούσε να επιβληθεί στους ολοένα αυξανόμενους απεργούς, η λύση έπρεπε να δοθεί με διαφορετικό τρόπο: Το Δεκέμβριο του 1969 και ενώ βρίσκονταν σε εξέλιξη οι διαπραγματεύσεις για την υπογραφή νέας συλλογικής σύμβασης (με ευνοϊκότερους όρους για τους εργαζόμενους) που θα αποτελούσε μεγάλη νίκη για την ιταλική εργατική τάξη, στις 12 Δεκεμβρίου πραγματοποιείται βομβιστική επίθεση στο κέντρο του Μιλάνο, στην Αγροτική τράπεζα της Ιταλίας. Τελικός απολογισμός 17 νεκροί και 88 τραυματίες.[2]Το χτύπημα αποδόθηκε εξαρχής σε αριστερές οργανώσεις και αναρχικούς κύκλους. Αρχικά κατηγορείται ο αναρχικός Πιέτρο Βαλπρέντα και αμέσως σχηματίζεται κατηγορητήριο και για τον αναρχικό Τζιουζεπε Πινέλλι. Τρεις μέρες μετά τη σύλληψη του ο Πινέλλι εκπαραθυρώνεται κατά τη διάρκεια της ανάκρισης και το γεγονός καταγράφεται επισήμως ως «θάνατος εξαιτίας ψυχολογικής νόσου». Τελικά το 2005 κατόπιν ερευνών εκδόθηκε καταδικαστική απόφαση για μέλη της ακροδεξιάς οργάνωσης Οrdine Nuovo (Νέα Τάξη) για τη βομβιστική επίθεση στην Αγροτική Τράπεζα της Ιταλίας.

Κατά τη διάρκεια αυτής της περιόδου οι βομβιστικές επιθέσεις των ακροδεξιών ήταν καθοδηγούμενες από τη CIA , τη μασονική στοά P2 και το Βατικανό. Τα στελέχη της P2 (Προπαγάνδα 2) προέρχονταν από την ελίτ της ιταλικής κοινωνίας (αξιωματικοί, υπουργοί, δικαστικοί κ.α.) και φρόντιζαν να παροτρύνουν και να χρηματοδοτούν ακροδεξιές οργανώσεις, ώστε να πραγματοποιούν τρομοκρατικά χτυπήματα.[3] Οι διασυνδέσεις της μασονικής στοάς άρχισαν να αποκαλύπτονται μετά το 1981, όταν ο ιταλικός τύπος άρχισε να βγάζει στην επιφάνεια ένα τραπεζικό σκάνδαλο στο όποιο ήταν αναμεμειγμένη η Τράπεζα του Βατικανού. Στη πορεία αποκαλύφθηκε πως το Βατικανό χρηματοδοτούσε γενναία τη P2 για να πραγματοποιεί τρομοκρατικά χτυπήματα.[4] Όπως αποκαλύφθηκε μέσω του σκανδάλου, αλλά και όπως ήταν γενικά γνωστό, η ανάμειξη της Καθολικής Εκκλησιάς στο πολιτικό γίγνεσθαι ήταν δεδομένη. Δεν ήταν άλλωστε κρυφές οι χρηματοδοτήσεις της Τράπεζας του Βατικανό προς το κόμμα των Χριστιανοδημοκρατών.

Ένα χαρακτηριστικό παράδειγμα της πρακτικής που ακολουθούσε η P2 ήταν η «σφαγή της Μπολόνια». Επρόκειτο για βομβιστική ενέργεια στο σιδηροδρομικό σταθμό της ιταλικής πόλης στις 2 Αυγούστου 1980. Ο απολογισμός ήταν 85 νεκροί και 200 τραυματίες και τα πρωτοσέλιδα έδειχναν αριστερό τρομοκρατικό χτύπημά. Περίπου μια δεκαετία αργότερα αποκαλύφθηκε πως η μασονική στοά είχε φροντίσει να χρηματοδοτήσει και να εξοπλίσει τη νεοφασιστική οργάνωση Ordine Nuovo (Νέα Τάξη) για τη πραγματοποίηση του χτυπήματος.

Η επιλογή των χτυπημάτων δεν ήταν τυχαία. Όπως και στη περίπτωση της Μπολόνια οι παρακρατικοί επέλεγαν πόλεις όπου η Αριστερά είχε μεγάλη εκλογική και οργανωτική δύναμη, ώστε με κατασκευασμένα στοιχεία να αποδίδεται το χτύπημα σε αριστερές οργανώσεις.

Το Κομμουνιστικό Κόμμα Ιταλίας

Η περίοδος από το τέλος της δεκαετίας του 1960 έως τα τέλη του 1970 αποτέλεσε για το Κομμουνιστικό Κόμμα Ιταλίας «τα χρόνια της μετάβασης». Ο θάνατος του γενικού γραμματέα Παλμίρο Τολιάτι έφερε στην ηγεσία του κόμματος τον Λουίτζι Λόνγκο και το 1972 τον Ενρίκο Μπερλινγκουέρ. Ο δεύτερος εκπροσωπούσε τη Τρίτη γενιά κομμουνιστών. Ανδρώθηκε πολιτικά μετά το τέλος του Β’ Παγκόσμιου Πολέμου ενώ διατηρούσε σαφείς αποστάσεις από τη σοβιετική ηγεσία (αφορμή για τις «ψυχρές» σχέσεις Μπερλινγκουέρ – Μόσχας αποτέλεσε η καταδίκη της σοβιετικής  επέμβασης στη Τσεχοσλοβακία, από τον Ιταλό ΓΓ, στο πλαίσιο διάσκεψης των κομμουνιστικών κομμάτων, τον Ιούνιο του 1969). Κατά την περίοδο της θητείας του το Κομμουνιστικό  Κόμμα πραγματοποίησε μια πολιτική στροφή συναινώντας στην είσοδο της χώρας στο ΝΑΤΟ. Επίσης, για μεγάλο χρονικό διάστημα, μετά τις εκλογές του 1976, βρισκόταν σε διαπραγματεύσεις με τη κυβέρνηση των Χριστιανοδημοκρατών και τον πρωθυπουργό Άλντο Μόρο για τη πιθανότητα συγκυβέρνησης.[5] Αυτή η εξέλιξη του κόμματος απογοήτευσε πολλά μέλη τα οποία θεώρησαν πως έχει χάσει τη ταυτότητα του.

Ερυθρές Ταξιαρχίες

Μέσα σε αυτό το κλίμα ακροδεξιών τρομοκρατικών χτυπημάτων, της απογοήτευσης από το Κομμουνιστικό Κόμμα και των θεωριών για ένοπλη πάλη και ανταρτικό πόλεων, γεννηθήκαν οι Ερυθρές Ταξιαρχίες (Brigatte Rosse). Η περίοδος στρατολόγησης στην οργάνωση ξεκίνησε στις αρχές του 1970. Τα βασικά στελέχη ήταν ο Ρενάτο Κούρτσιο, η Μάρα Καγκόλ και ο Μάριο Μορέττι. Οι πρώτες ενέργειες των Ερυθρών Ταξιαρχιών είχαν συμβολικό χαρακτήρα (π.χ. εμπρησμοί οχημάτων στελεχών του βιομηχανικού χώρου) και γενικά βασίζονταν σε μια τακτική αποφυγής της κατά μέτωπο επίθεσης. Ακολούθησαν 4 απαγωγές και το πρώτο σοβαρό χτύπημα της οργάνωσης πραγματοποιήθηκε τον Απρίλιο του 1974, όταν μέλη της απήγαγαν τον εισαγγελέα της Γένοβα, ζητώντας ως αντάλλαγμα την αποφυλάκιση δύο μελών της οργάνωσης. Στόχος των Ερυθρών Ταξιαρχιών ήταν να δημιουργήσουν μια ισχυρή ιδεολογική συσπείρωση μέσα στην εργατική τάξη, πράγμα που εν μέρει φαίνεται να πέτυχαν, καθώς πολλά μέλη της οργάνωσης προερχόντουσαν από αυτήν και ήταν υπέρμαχοι του ένοπλου αγώνα, όπως ο Αλμπέρτο Φραντζεσκίνι. Παράλληλα, όπως αποκαλύφθηκε στα τέλη της δεκαετίας του 1980, οι Ερυθρές Ταξιαρχίες είχαν αναπτύξει ένα μεγάλο δίκτυο υποστήριξης που δρούσε επικουρικά και είχε στρατολογηθεί μέσα από την πολική ζύμωση στα πανεπιστήμια της χώρας, κατά τις δεκαετίες 1960 και 1970. Σήμα κατατεθέν της ήταν το γεγονός ότι τα χτυπήματα στόχευαν στο κέντρο της πολιτικής αντιπαράθεσης.Χαρακτηριστική η περίπτωση της απαγωγής και δολοφονίας του ιταλού πρωθυπουργού Άλντο Μόρο. Συνέβη τη περίοδο προσέγγισης Αριστεράς-Δεξιάς, όταν ο Ιταλός πρωθυπουργός έκανε λόγο για συνύπαρξη και εθνική ενότητα. Ο Τζούλιο Αντρεότι ο οποίος ηγούνταν της κυβερνητικής συμμαχίας είχε αποφασίσει να τηρήσει σκληρή στάση απέναντι στους τρομοκράτες και να μη συνδιαλαγεί μαζί τους. Σημαντική ήταν πιθανότατα και η εμπλοκή των ΗΠΑ που δεν ήθελαν την Αριστερά στην κυβέρνηση σε μια χώρα-μέλος του ΝΑΤΟ. Ο Αντρεότι ερμήνευσε τις εκκλήσεις του Μόρο για αποδοχή της ανταλλαγής αιχμαλώτων (σ.σ. οι Ερυθρές Ταξιαρχίες ζητούσαν την απελευθέρωση 13 μελών της) ως αβάσιμες και θεωρούσε ότι ο Ιταλός πρωθυπουργός βρίσκεται υπό την επήρεια ναρκωτικών ουσιών. Παρά τη σχεδόν δίμηνη κράτηση του Μόρο η ιταλική κυβέρνηση δεν ενέδωσε στα αιτήματα των Ερυθρών Ταξιαρχιών και ο Ιταλός πρωθυπουργός δολοφονήθηκε στις 9 Μάιου 1978. Αυτό το χτύπημα καθώς και η δολοφονία του συνδικαλιστή Γκουίντο Ροσσα ένα χρόνο μετά, το 1979, αποτέλεσαν τα «μοιραία λάθη» για τη δημοτικότητα της οργάνωσης. Είχαν ήδη προκύψει εσωτερικές διαφωνίες και προβληματισμός για τη μονόπλευρη ένοπλη δράση, χωρίς την ταυτόχρονη έκφραση πολιτικού λόγου. Η συνοχή της οργάνωσης εξασθένησε, λόγω των ιδεολογικών διαφοροποιήσεων. Οι Ερυθρές Ταξιαρχίες διασπάστηκαν επισήμως το 1984 σε Μαχόμενο Κομμουνιστικό Κόμμα (BR-PCC) και Ένωση Μαχόμενων Κομμουνιστών (BR-PUCC). Στα μέσα της δεκαετίας του 1980 η οργάνωση είχε χάσει το λαϊκό της έρεισμα και είχε απομονωθεί από την εργατική τάξη. Το 1984 οι Κούρτσιο, Μορετι και Γιανέλι από τη φυλακή έγραψαν ανοιχτή επιστολή με τίτλο «Οι διεθνείς συνθήκες δεν επιτρέπουν τη συνέχιση του ένοπλου αγώνα». Οι μαζικές συλλήψεις από τις ιταλικές αρχές το 1989 οδήγησαν στην απενεργοποίηση της οργάνωσης, καθώς οδηγήθηκαν  στη φυλακή τα περισσότερα μέλη των Ερυθρών Ταξιαρχιών. Περίπου 200 παραμένουν μέχρι και σήμερα έγκλειστα.[6]

Αντί Επιλόγου

Από το 1969 μέχρι το 1975 πραγματοποιήθηκαν 4.334 επίσημα καταγραμμένες πράξεις τρομοκρατικής βίας. Απ’ αυτές, το 83% αποδόθηκε αρχικά στην άκρα Αριστερά για να αποδειχτεί αργότερα ότι ήταν έργο της άκρας Δεξιάς και των συνεργατών της στον κρατικό μηχανισμό. Η Ιταλία για μια εικοσαετία περίπου ήταν αντιμέτωπη με  ένα χαοτικό κλίμα, του οποίου τα χαρακτηριστικά ήταν: βομβιστικές επιθέσεις, διάβρωση αριστερών οργανώσεων, ενοχοποίηση της Αριστεράς μέσω τρομοκρατικών χτυπημάτων και συνέχων προκλήσεων.

Όλες αυτές οι ακροδεξιές τρομοκρατικές δραστηριότητες δεν κατάφεραν να προκαλέσουν και να επιβάλουν ένα δεξιό στρατιωτικό πραξικόπημα στην Ιταλία (κατά το πρότυπο της Ελλάδας το 1967, της Χιλής το 1973 και της Τουρκίας το 1971 και το 1980, όπου εφαρμόστηκε η ίδια πρακτική). Πέτυχαν όμως, να προκαλέσουν το θάνατο εκατοντάδων αθώων ανθρώπων στην Ιταλία, τον τραυματισμό και την αναπηρία πολύ περισσότερων, να δημιούργησαν ένα γενικό κλίμα ανασφάλειας και αβεβαιότητας, και να βοηθήσουν τον πολιτικό συντηρητισμό να θεσπίσει ανεμπόδιστα μια ολόκληρη σειρά σκληρών «αντιτρομοκρατικών» νόμων που είχαν και έχουν αρνητικές επιπτώσεις στις πολιτικές ελευθερίες και τα δικαιώματα όλων των Ιταλών.

Καθ’ όλη τη διάρκεια της δεκαετίας του 1980 (κυρίως μετά την αποκάλυψη της ύπαρξης της μασονικής στοάς P2) αποκαλύπτονταν σχέδια, προβοκατόρικες ενέργειες, βομβιστικές επιθέσεις και διπλοί πράκτορες, όλα άψογα σχεδιασμένα από  τρομοκρατικές οργανώσεις, που στόχο είχαν την ενοχοποίηση της Αριστεράς και την ενίσχυση του συντηρητισμού και της αποστροφής των ιταλών απέναντι σε οτιδήποτε έχει σχέση με την Αριστερά.

Επίσης, Τον Μάρτιο του 2001, ο στρατηγός Μαλέτι, διοικητής της ιταλικής κρατικής υπηρεσίας πληροφοριών, δήλωσε στη δίκη μελών της Nuova Ordine (Νέα Τάξη) , για τη τοποθέτηση βόμβας στην Αγροτική Τράπεζα στο Μιλάνο ότι «η CIA, ακολουθώντας τις οδηγίες της κυβέρνησής της, επιδίωκε να δημιουργήσει έναν ιταλικό εθνικισμό ικανό να μπλοκάρει αυτό που θεωρούσε ως “παρέκκλιση προς τα Αριστερά”, και για τον σκοπό αυτό πιθανό να έκανε χρήση της ακροδεξιάς τρομοκρατίας. Θεωρώ πως αυτό συνέβη και σε άλλες χώρες».

[1] The Ripening of time, Italy Documents of Struggle, σ.11

[2] Il seccondo  Bienno Rosso Italiano.L ‘Autunno Caldo nelle interprentazioni di Bruno Trentin,universita degli studi di Pissa,Nicola Del Vecchio, σελ. 98

[3] 1969 Στρατηγική της Έντασης στη  Ιταλία, πρακτορείο RIOTERS,http://rioters.espivblogs.net/2009/11/03/1969-%CF%83%CF%84%CF%81%CE%B1%CF%84%CE%B7%CE%B3%CE%B9%CE%BA%CE%AE-%CF%84%CE%B7%CF%82-%CE%AD%CE%BD%CF%84%CE%B1%CF%83%CE%B7%CF%82-%CF%83%CF%84%CE%B7%CE%BD-%CE%B9%CF%84%CE%B1%CE%BB%CE%AF%CE%B1/

[4] Calvi e L’Italia dei poteri occulti,Philip Willan, σελ.2-4

[5] G.Mamarella Il Partito Communista Italiano, Vallecchi , Firenze σ.300 και σ.303

[6] Mario Moretti, Brigatte Rosse, Una Storia Italiana , σελ.108

Φωτογραφίες:

1: Επετειακη πορεία για τα 43 χρόνια απο τη βομβιστικη επιθεση στην Αγροτική τραπεζα του Μιλανο (12 δεκεμβρίου 1969)

2: απεργιακη κινητοποιήση κατα τη διάρκεια των εργατικών αγώνων 1968-69

3: πρωτοσέλιδο για τη βομβιστική επιθεση στο σιδηροδρονικό σταθμο της Μπολόνια (2 Αυγούστου 1980)

4: πρωτοσελιδο για τη δολοφονία Α.Μορο

Πως αστοχούν πάντα στο κεφάλι;

πηγή εδώ

Σημερα 15 Μάρτη ειναι η παγκόσμια μέρα κατά της αστυνομικής βίας, η οποία καθιερώθηκε το 1997, με πρωτοβουλία αναρχικών οργανώσεων της Ελβετίας, με αφορμή τον ξυλοδαρμό δύο παιδιών ηλικίας 11 και 12 ετών από αστυνομικούς.  Στην Ελλάδα που φυσικά όλα αυτά τηρούνται στο ακέραιο και η αστυνομική βαρβαρότητα ειναι κάτι φανταστικό ας σουμε κάποια “φανταστικά γεγονότα” που έγιναν τα τελευταία 33 χρονια στην χώρα μας και δεν εχουν ουδεμία σχεση με την πραγματικότητα που δειχνουν τα κανάλια.

ΑΠΟ ΤΟΥΣ ΚΟΥΜΗ ΚΑΙ ΚΑΝΕΛΛΟΠΟΥΛΟΥ ΕΩΣ ΤΟΝ ΑΛΕΞΗ ΓΡΗΓΟΡΟΠΟΥΛΟ

• Τον Νοέμβριο του 1980 δολοφονούνται από αστυνομικούς των ΜΑΤ μετά από ανελέητο ξυλοδαρμό κατά τη διάρκεια πορείας για την επέτειο του Πολυτεχνείου η Σταματίνα Κανελλοπούλου και ο Ιάκωβος Κουμής. Η Σ. Κανελλοπούλου ποδοπατήθηκε από δυνάμεις των ΜΑΤ ενώ το κρανίο του Ι. Κουμή συνθλίφτηκε με χτύπημα από κλομπ καθώς επιχείρησε να υπερασπιστεί λεκτικά διαδηλωτές από το μένος αστυνομικών.

Η στάση των ΜΜΕ, της τότε κυβέρνησης Γ. Ράλλη αλλά και της αξιωματικής αντιπολίτευσης απέναντι στην αστυνομοκρατία ήταν από επιεικής έως απαράδεκτη. Η διοικητική εξέταση δεν αποκάλυψε καν τους ενόχους ενώ μετά την πάροδο πέντε ετών η υπόθεση χαλαρά παραγράφηκε.

•   Τον Αύγουστο του 1985 ο αστυνομικός Νίκος Σταθόπουλος πυροβολεί και σκοτώνει την Αμερικανίδα Κάθριν Τζον Μπουλ, 22 χρόνων, μετά την άρνησή της σε έλεγχο στο αυτοκίνητό της.

•   Τον Νοέμβριο του 1985 λίγες ώρες μετά την πορεία για την επέτειο του Πολυτεχνείου πέφτει νεκρός στη Στουρνάρη από σφαίρα του αστυνομικού Αθ. Μελίστα στο πίσω μέρος του κρανίου, ο 15χρονος Μιχάλης Καλτεζάς. Στις 26 Ιανουαρίου 1990 το Εφετείο Αθήνας με προκλητικό σκεπτικό αθωώνει το δράστη! Κρίθηκε ότι ο αστυνομικός τέλεσε το αδίκημα της ανθρωποκτονίας από πρόθεση εν βρασμώ ψυχής κι ενώ βρισκόταν σε κατάσταση άμυνας, τα όρια της οποίας υπερέβη από φόβο και ταραχή, λόγοι που αίρουν το άδικο της πράξης. Πρωτόδικα ο Μελίστας, ο οποίος σύμφωνα με μαρτυρίες «είχε στοχεύσει», είχε καταδικαστεί σε δυόμισι χρόνια για «ανθρωποκτονία από πρόθεση, εν βρασμώ ψυχής καθότι σε άμυνα τα όρια της οποίας υπερέβη».

•   Τον Φεβρουάριο του 1986 ο 17χρονος Μανώλης Κανδανολέων, που επέβαινε σε κλεμμένο αυτοκίνητο ως συνοδηγός, πυροβολήθηκε στο κεφάλι από τρεις αστυνομικούς.

•   Στις 7 Οκτωβρίου 1993 στην Πύλο αστυνομικοί θεωρούν ότι δυο πολίτες κινούνται ύποπτα, τους κάνουν σήμα, κι όταν εκείνοι δεν σταματούν και ο αστυφύλακας Γ. Καράμπελας… παραπατά, κι όπως υποστηρίζει, άθελά του τραβά τη σκανδάλη. Η σφαίρα καταλήγει στο κρανίο του 33χρονου Αναστάσιου Κωσταράκη ο οποίος ξεψυχά επί τόπου. Πρωτόδικα καταδικάζεται σε φυλάκιση τριών ετών για «θανατηφόρα σωματική βλάβη από αμέλεια». Στο Εφετείο, η ποινή μειώνεται κατά τρεις μήνες.

•   Τον Ιανουάριο του 1994 ο αστυνομικός Ευάγγελος Λαγογιάννης σκοτώνει με 4 σφαίρες τον 28χρονο μουσικό Θοδωρή Γιάκα, γιατί δε σταμάτησε σε εξακρίβωση στοιχείων. Ο αρχιφύλακας υποστηρίζει ότι ο άνδρας κρατούσε μαχαίρι και πρόβαλε  αντίσταση. Το μαχαίρι του νεαρού, που βρήκε ακαριαίο θάνατο, δεν βρέθηκε ποτέ… Πρωτόδικα ο αστυνομικός καταδικάστηκε σε δέκα χρόνια και έξι μήνες κάθειρξη για ανθρωποκτονία από πρόθεση καθ’ υπέρβαση των ορίων άμυνας. Στο Εφετείο καταδικάστηκε για πλημμέλημα σε τέσσερα χρόνια και τρεις μήνες, τα οποία εξαγόρασε πλήρως.

• Τον Ιούνιο του 1996 ο αγροφύλακας Αθ. Μάτος σκοτώνει τον 20χρονο Φαντίλ Ναμπούζι για δύο καρπούζια που πήγε να κλέψει.

• Το Νοέμβριο του 1996 σε «επιχείρηση» της Αστυνομίας έξω από τη Λιβαδειά ο αστυφύλακας Δημήτρης Τρίμης πυροβολεί εξ επαφής και δολοφονεί τον 45χρονο αθίγγανο Τάσο Μουράτη μπροστά στα μάτια ενός από τα τρία παιδιά του.

•   Το 1996 ο Στέφανος Σαπουνάς πυροβολήθηκε από τον Αθανάσιο Ζιώγα, αστυνομικό στα Άνω Λιόσια επειδή φέρεται να «πρόσβαλε» τα «παλικάρια» της Ασφάλειας ή να θεωρήθηκε ύποπτος που δε σταμάτησε στο μπλόκο ελέγχου που είχαν στήσει… Η σφαίρα πέρασε από το πίσω παράθυρο του αυτοκινήτου και έπληξε τον Στέφανο Σαπουνά στον αυχένα. Ο Ζιώγας και ο συνάδελφός του εγκατέλειψαν τη σκηνή χωρίς να αναφέρουν το συμβάν παρά μόνο αφού πέρασαν δύο ημέρες, διατάχθηκε ΕΔΕ και ζητήθηκε από τους αστυνομικούς της ευρύτερης περιοχής να παραδώσουν τα όπλα τους για βαλλιστική εξέταση. Η δήλωση συναδέλφου του δράστη στον ανακριτή: «Υποθέσαμε ότι θα ήταν κάποιος αθίγγανος».

Στο μεταξύ, ο Στ. Σαπουνάς υπέκυψε στα τραύματά του λίγους μήνες αργότερα, τον Απρίλιο του 1997. Στις 7 Απριλίου 2000, το αρμόδιο δικαστικό συμβούλιο απήγγειλε στο Ζιώγα την κατηγορία της ανθρωποκτονίας από αμέλεια. Η προσφυγή της οικογένειας του θύματος κατά της  απόφασης αυτής απορρίφθηκε από το δικαστικό συμβούλιο. Πέντε χρόνια, το Φεβρουάριο του 2002 ο Αθ. Ζιώγας ισχυρίστηκε στη δίκη του ότι το όπλο του εκπυρσοκρότησε τυχαία, όταν σκόνταψε στην προσπάθειά του να αποφύγει το επερχόμενο όχημα. Το δικαστήριο, ωστόσο, τον έκρινε ένοχο ανθρωποκτονίας και παράνομης οπλοχρησίας και τον καταδίκασε σε φυλάκιση τεσσερισήμισι ετών. Η εκτέλεση της ποινής ανεστάλη καθώς άσκησε έφεση. Το εφετείο διατήρησε την καταδίκη αλλά μείωσε την ποινή στο ανώτατο όριο εξαγοράς: τρία χρόνια για την ανθρωποκτονία από αμέλεια συν τρεις μήνες για παράνομη οπλοχρησία.

• Τον Ιανουάριο του 1998, ο 17χρονος Ρομ, Ι. Καραγιαννόπουλος συλλαμβάνεται στο σπίτι του στις Σέρρες μετά από έφοδο αστυνομικών για αναζήτηση ναρκωτικών. Λίγη ώρα μετά βρίσκεται με μια σφαίρα στο κεφάλι. Νοσηλεύεται επί μήνες και καταλήγει με μόνιμη ανικανότητα για εργασία. Ο ίδιος είπε ότι πυροβολήθηκε στο περιπολικό κατά τη διάρκεια… ανάκρισης. Η αστυνομία αντέτεινε ότι επιχείρησε να διαφύγει και στη «συμπλοκή», το όπλο κάποιου αστυνομικού εκπυρσοκρότησε. Ο αστυνομικός δικάστηκε για σωματική βλάβη από αμέλεια ενώ αθωώθηκε σε πρώτο βαθμό λόγω «αμφιβολιών». Το Διοικητικό Πρωτοδικείο, στο οποίο προσέφυγε για αποζημίωση η οικογένεια του θύματος, έκρινε ότι ο τραυματισμός ήταν τυχαίος! Κάποια χρόνια μετά, το Ευρωπαϊκό Δικαστήριο καταδίκασε την Ελλάδα για παραβίαση του άρθρου 2 της Ευρωπαϊκής Σύμβασης Ανθρωπίνων Δικαιωμάτων και υποχρέωσε το Δημόσιο να καταβάλει στο θύμα αποζημίωση 120.000 ευρώ.

• Τον Οκτώβριο του 1998, ο 17χρονος Σέρβος μαθητής Μάρκο Μπουλάτοβιτς πέφτει νεκρός στην Εγνατία Οδό στη Θεσσαλονίκη, από το περίστροφο του ανθυπαστυνόμου Κ. Βαντούλη. Ο νεαρός ήταν στην Ελλάδα σε σχολική εκδρομή και χάζευε με συμμαθητές του βιτρίνες καταστημάτων όταν τους κύκλωσαν αστυνομικοί που θεώρησαν ότι πρόκειται για «τσαντάκηδες». Όπως διαπιστώθηκε μετά, δεν είχε καν διαπράξει κλοπή. Την επόμενη κιόλας μέρα, η Αστυνομική Διεύθυνση Θεσσαλονίκης με ανακοίνωσή της υποστήριζε ότι ο Μάρκο Μπουλάτοβιτς και οι συμμαθητές του είχαν «ασκήσει πίεση» στον αστυνομικό με αποτέλεσμα να εκπυρσοκροτήσει τυχαία το όπλο. Δυο χρόνια αργότερα, παρά την παρουσίαση αποδεικτικών στοιχείων από ιατροδικαστές, σύμφωνα με τα οποία, ο Βαντούλης ακινητοποίησε το παιδί και πίεσε στο στήθος του το πιστόλι, οπλισμένο και απασφαλισμένο, πριν τραβήξει τη σκανδάλη, ο θάνατος του μαθητή χαρακτηρίζεται «ατύχημα» από το Τριμελές Πλημμελειοδικείο Θεσσαλονίκης που επιβάλλει στο δράστη, ποινή 27 μηνών με τριετή αναστολή για «ανθρωποκτονία εξ αμελείας».

•   Τον Φεβρουάριο του 2000 στη Λούτσα ο υπαστυνόμος Θοδωρής Χαλουλάκος πυροβολεί αυτοκίνητο στο οποίο επέβαιναν τέσσερις νέοι, επειδή, όπως είπε «τους θεώρησε ύποπτους για διακίνηση ναρκωτικών». Η σφαίρα καρφώθηκε στη σπονδυλική στήλη του 18χρονου μαθητή Σωτήρη Κατσιώτη αφήνοντας τον παράλυτο.

• Τον Μάρτιο του 2000, ο 18χρονος ομογενής από την πρώην ΕΣΣΔ Νικόλαος Λεωνίδης πέφτει νεκρός από τα πυρά του αστυνομικού Γιώργου Ατματζίδη, γιατί δε σταμάτησε σε σήμα για έλεγχο. Ο αστυφύλακας πλησίασε το θύμα, το οποίο – όπως ο ίδιος υποστήριξε – έβαλε το χέρι στην τσέπη του, κίνηση που θεώρησε ύποπτη και γι΄ αυτό έβγαλε όπλο. Το Μικτό Ορκωτό Δικαστήριο Κατερίνης τον αθώωσε άκριτα. Είχε προηγηθεί η έκδοση απαλλακτικού βουλεύματος, σύμφωνα μάλιστα με το οποίο «ο αστυνομικός δέχθηκε χτύπημα στον αγκώνα και λόγω του πόνου που αισθάνθηκε και του αιφνιδιασμού, εκπυρσοκρότησε το όπλο του».

•   Τον Οκτώβριο του 2001 ο αστυφύλακας της Άμεσης Δράσης Γ. Τυλλιανάκης πυροβόλησε στο κεφάλι τον αθίγγανο Μαρίνο Χριστόπουλο, 21 ετών, στο Ζεφύρι,  επειδή δεν σταμάτησε σε μπλόκο. Σύμφωνα με αυτόπτη μάρτυρα, ο αστυφύλακας στάθηκε στη μέση του δρόμου με ανοιχτά τα πόδια και πυροβόλησε στο πίσω μέρος του κρανίου το νέο. Ο ίδιος ο κατηγορούμενος ανέφερε ότι… παραπάτησε και  εκπυρσοκρότησε το όπλο! Πρωτόδικα του επιβλήθηκε κάθειρξη 13 ετών, με …αναστολή. Στο Εφετείο η ποινή μειώθηκε κατά τρία χρόνια,

•   Το 2002 ο αστυνομικός Θόδωρος Κατσάς πυροβόλησε στο κεφάλι και εκτέλεσε εν ψυχρώ τον 23χρονο Αναστάσιο Λύμουρα, ως ύποπτο για ληστεία στη Γλυφάδα γιατί του πέταξε μία πέτρα! Ο αστυνομικός καταδικάστηκε αρχικά από το Μικτό Ορκωτό Αθήνας σε 12,5 χρόνια κάθειρξη με αναστολή μέχρι την εκδίκαση στο Εφετείο. Οι δικαστές τον έκριναν ένοχο για ανθρωποκτονία καθ’ υπέρβαση των ορίων άμυνας, παρά το γεγονός ότι ο εισαγγελέας της έδρας είχε ζητήσει τη μετατροπή της κατηγορίας σε ανθρωποκτονία που εξετέλεσε σε ήρεμη ψυχική κατάσταση, πράγμα που συνεπαγόταν 15 χρόνια φυλακή.

• Στις 7 Μαϊου 2003 συμβαίνει ο «Μυστηριώδης» θάνατος του 25χρονου Αριστείδη Νεοφώτιστου στο αστυνομικό τμήμα της Νέας Φιλαδέλφειας. Το παιδί πήγε για εξακρίβωση και βγήκε σακατεμένο και νεκρό.

•  Στις 13 Μαρτίου 2004, πέθανε στα κρατητήρια του αστυνομικού τμήματος Βύρωνα όπου εκρατείτο για να απελαθεί o 36χρονος Πολωνός Γιαντέους Κότσεβα, κάτω από αδιευκρίνιστες συνθήκες.

• Νεκρός από σφαίρες ειδικών φρουρών πέφτει στο Ηράκλειο ο 22χρονος Ηρακλής Μαραγκάκης. Ο νεαρός Μαραγκάκης δέχεται σφαίρα στο κεφάλι, που του προκαλεί διαμπερές τραύμα και τον καθιστά κλινικά νεκρό .Οι άντρες των Τ.Α.Ε. Ρεθύμνου επιτίθενται με όπλα σ’αυτόν και τους 2 φίλους του και στη συνέχεια λένε στα ΜΜΕ ότι οι νεαροί δεν σταμάτησαν σε σήμα τους κοντά στις Γωνιές Μαλεβυζίου. Στην πραγματικότητα οι αστυνομικοί γάζωσαν το αυτοκίνητο και πυροβόλησαν τον Μαραγκάκη στο κεφάλι με σαφή πρόθεση να τον σκοτώσουν, γεγονός που αποδείχθηκε μετά από τη σχετική έρευνα. Πρωτόδικα είχε καταδικασθεί από το Μικτό Ορκωτό δικαστήριο Χανίων σε ισόβια κάθειρξη, ο αρχιφύλακας Γιώργος Δημητρακάκης για την εν ψυχρώ δολοφονία του 22άχρονου ,Στη δεύτερη δίκη όμως ο αρχιφύλακας, που ήταν επικεφαλής του μπλόκου του Τμήματος Αστυνομικών Επιχειρήσεων -ΤΑΕ- Ρεθύμνου, έπεσε στα «μαλακά» από το Κακουργιοδικείο Πειραιά αφού οι δικαστές με οριακή πλειοψηφία 4 προς 3 του επέβαλαν ποινή φυλάκισης 5,5 ετών προκαλώντας την δικαιολογημένη οργή των συγγενών του θύματος. Σήμερα οι δολοφόνοι του Ηρακλή είναι ελεύθεροι.
  

•   Ο 15χρονος Αλέξανδρος – Ανδρέας Γρηγορόπουλος, που έπεσε το βράδυ του Σαββάτου 6 Δεκεμβρίου νεκρός στα Εξάρχεια από τα πυρά του ειδικού φρουρού, ήλθε να προστεθεί στον μακρύ κατάλογο των πολιτών-θυμάτων της αστυνομικής βίας και αυθαιρεσίας. Αλλά ο δικός του θάνατος ξεσήκωσε ένα κύμα μαθητικής αντίδρασης που  δεν περίμεναν.  Ο θάνατος ήταν ακαριαίος, καθώς κατά την ιατροδικαστική εξέταση η σφαίρα διαπέρασε την καρδιά και καρφώθηκε στον 10ο θωρακικό σπόνδυλο.

Κι όλα αυτά χωρίς να ξεχνάμε τις εκατοντάδες κακοποιήσεις, εξευτελισμούς και δολοφονίες που λαμβάνουν χώρα κάθε τόσο στα αστυνομικά τμήματα. Μεταξύ αυτών τον πρόσφατο θάνατο του Πακιστανού μετανάστη μετά την άγρια καταδίωξή του στο τμήμα αλλοδαπών της Πέτρου Ράλλη και τον καθημερινή κακοποίηση αλλοδαπών στο ίδιο Α.Τ. και στον Άγιο Παντελεήμονα.

•  Ή ακόμη τον άγριο ξυλοδαρμό του 24χρονου Κύπριου φοιτητή, Δημήτρη Αυγουστίνου – τα τραύματα του οποίου αποδόθηκαν σε «ατυχή πρόσκρουση σε ζαρντινιέρα» – στη Θεσσαλονίκη, κατά τη διάρκεια φοιτητικής διαδήλωσης. Στον ξυλοδαρμό συμμετείχαν οι ομάδες κρούσης της ΟΠΚΕ φορώντας κουκούλες, κάποιοι ένστολοι που τους βοηθούσαν και οι ανώτεροι αξιωματικοί που τους παρακολουθούσαν, εγκρίνοντας τη δράση τους. Η ποινή των δημίων-οργάνων της «τάξης», πλήρως ελαφρυντική και εξαγοράσιμη – προς 5 ευρώ ανά ημέρα –  ήταν 3 χρόνια, και ήταν ίσως τέτοια επειδή επιβλήθηκε την επαύριο της δολοφονίας του άτυχου Αλέξη.

• 1η Φεβρουαρίου 2013. Συλλαμβάνονται κοντά στην Βέροια οι Ιωάννης Μιχαηλίδης, Ανδρέας-Δημήτριος Μπουρζούκος, Δημήτριος Πολίτης και Νικόλαος Ρωμανός για την ληστεία σε υποκατάστηματα της Αγροτικής τράπεζας και του Ταχυδρομικού Ταμιευτηρίου στο Βελβεντό Κοζάνης. Οι τέσσερις συλληφθέντες οδηγήθηκαν στην αντιτρομοκρατική υπηρεσία Θεσσαλονίκης. Οι φωτογραφίες που ειδαν το φως της δημοσιότητας ηταν κατι παραπάνω απο φρικιαστικές. Αλλά φυσικά ο γραφίστας της ΕΛΑΣ εκανε “θαυματα” με την βοήθεια του Photoshop σβήνοντας χερια σφιγμένα γυρω από λαιμο, αφαιρώντας εκδορές και μώλωπες.

• 30 Σεπτέμβρη 2012. 15 άτομα-μέλη της αντιφασιστικής μοτοπορείας συλλαμβάνονται.  Οδηγήθηκαν στην ΓΑΔΑ, οπου και βασανίστηκαν. “Τους ξυλοκόπησαν, έσβηναν τσιγάρα πάνω τους ενώ τους βιντεοσκόπησαν με τα κινητά τους και απείλησαν να δώσουν τα στοιχεία τους στην Χρυσή Αυγή

Και φυσικά ο κατάλογος ειναι ατελείωτος.Δεν ξεχνάμε τα πρόσφατα γεγονότα της Ιερισσου, τα λίγο παλαιότερα της Κερατέας. Στην Κερατέα εγινε πανελληνια πρεμιέρα της αυρα νερού της ΕΛΑΣ, ενώ στην Ιερισσό συνελλήφθησαν αναίτια κάτοικοι, όλων των ηλικιών και γίνεται και λόγος για σοβαρο πρόβλημα υγείας βρέφους από τα χημικά που τους “τραταραν” της Ελλάδος οι φρουροί. Προσθέτουμε τις βίαιες προσαγωγές, τους ξυλοδαρμους που δεν είδαν το φως της δημοσιότητας ποτέ, τα στρατόπεδα συγκέντρωσης και την ψυχολογική βία που ασκούν. Τους αρέσει να δείχνουν την “ανωτερότητά” τους σε μαθητές, φοιτητές και συνταξιούχους.

πηγές : http://www.epohi.gr, 7sepairneiaristera.blogspot.gr