Στο παιδικό έργο "A bug's life" (Ζουζούνια Ελληνιστί) έχει έναν εκπληκτικό διάλογο της (γαλάζιας;) ακρίδας αρχηγού με την (γαλάζια;) συμμορία ακρίδων που ζουν σε βάρος των μυρμηγκιών. Πρόκειται για μία από τις πιο εύστοχες πολιτικές και κοινωνικές αλληγορίες που έχω δει, και είναι για παιδιά!
Τα μυρμήγκια μαζεύουν την τροφή-παράγουν τον πλούτο βασικά- και μια στο τόσο πάνε οι ακρίδες και αρπάζουν το φαΐ (από το τραπέζι). Κάποια φορά ένα μυρμήγκι σηκώνει ανάστημα, χωρίς να καταφέρει κάτι.
Όμως, όταν οι ακρίδες έχουν πάρει το φαΐ και βρίσκονται μόνες τους ο αρχηγός, Χόπερ, θέλει να γυρίσουν και να διδάξουν τα μυρμήγκια ένα καλό μάθημα (βίαιο μάθημα. Κράτος και Βία οι βοηθοί του Δία αν θυμάστε).
Κάποιες ακρίδες γελάνε και λένε ότι δεν έχει ουσία να ασχοληθούν. Τότε η ακρίδα αρχηγός (Κούλης... Παρλαπίπης... ας πούμε) τους πέταει έναν από τους κλεμμένους σπόρους. Η άλλη ακρίδα γελάει καθώς δεν ένιωσε τίποτα. Τότε η ακρίδα αρχηγός ανοίγει τον σωλήνα της αποθήκευσης σπόρων και οι σπόροι καταπλακώνουν τις ακρίδες που γέλαγαν.
Ακολουθεί ο ευφυέστατος μονόλογος, τόσο πυκνός που απογυμνώνει την εξουσία από τα προσχήματά της. Σε κάνει να καταλαβαίνεις την αναλογία: γιατί στέλνουν τα ΜΑΤ σε κάθε πορεί να βαράνε αλύπητα γέρος, ΑΜΕΑ, μικρά παιδιά... Γιατί πρέπει να το δείξουν αυτό τα ΜΜΕ. Γιατί ο Μητσοτάκης βγαίνει και δηλώνει ξεδιάντροπα και με ύφος απαξιωτικό προς όλους μας "Δεν είμαστε όλοι ίσοι". Γιατί ο Παρλαπίπης Άδωνης με ύφος χιλίων καρδιναλίων λέει ότι θα καταγράφει όσους διαμαρτύρονται στον "υπουργό" (σαν να είναι τίτλος ευγενείας) και γιατί ο Τσίπαρας το βράδυ ποτ ψηφιζόταν το 3ο μνημόνιο έστειλε τα ΜΑΤ να σακατέψουν τον κόσμο. Γιατί πρπει να αισθάνεσαι μικρός και μόνος. Μόνος κα αβοήθητος. Μόνος υπεύθυνος για την μιζέρια σου και με ενοχές γιατί εσύ φταις γι' αυτό. Γιατί δεν πρέπει να μπεις σε συλλογικότητα, σε συνδικάτο(διεφθαρμένοι εργατοπατέρες άλλωστε, που σιγιντάρουν και τα ΜΜΕ).
Γιατί πρέπει να ελπίζεις στην ατομική σωτηρία με κάποιον μαγικό τρόπο, πιστεύοντας σε μία ανώτερη(ανύπαρκτη)δύναμη, σε μια άλλη ζωή όμως, και να περπατάς στα τέσσερρα σαν ζώο, έχοντας υποκύψει.
Και εν τέλει γιατί αυτοί που λυμαίνονται τον δημόσιο πλούτο που μας ανήκει και που τον παράγουμε, γιατί πρέπει να μοιάζουν παντοδύναμοι, ανέγγιχτοι και τόσο πάνω από τον καθένα από μας.
Η ακρίδα το περιγράφει τέλεια και συμπυκνωμένα:
«Αν αφήσεις ένα μυρμήγκι να μας αντισταθεί, μπορεί να αντισταθούν όλα!
Αυτά τα "ασήμαντα μικρά μυρμήγκια" μας ξεπερνούν σε αριθμό εκατό προς ένα. Και αν καταλάβουν ποτέ τι συμβαίνει... ΠΑΕΙ Ο ΤΡΟΠΟΣ ΖΩΗΣ ΜΑΣ!
Δεν πρόκειται για το φαγητό. Πρόκειται για το να κρατάμε αυτά τα μυρμήγκια υπό έλεγχο.»
Δεν πρόκειται για τον πλούτο που αρπάζουν, ρημάζοντας τις ζωές μας, αυτόν καθεαυτόν.
Ο έλεγχος γίνεται αυτοσκοπός. Όταν η εξουσία νιώθει ότι απειλείται το status quo, η καταστολή και η επίδειξη ισχύος δεν γίνονται για πρακτικούς λόγους, αλλά για παραδειγματισμό. Το μήνυμα είναι πάντα ένα: «μην δοκιμάσετε να αλλάξετε τους συσχετισμούς». Ακόμη και τραμπουκίζοντας ανάπηρους ανθρώπους που διαμαρτύρονται για την δολοφονία αυτιστικού από αστυνομικούς. Η αστυνομία είναι το κράτος (που έλεγε και ο παλιός Μητσοτάκης) και μπορεί να σκοτώνει.
Αυτό που τρομάζει περισσότερο την εξουσία δεν είναι ο καθένας από εμάς μόνος του. Τον καθένα από εμάς μόνο του μας βλέπει όντως σαν ένα μυρμήγκι. Αυτό που τρομάζει περισσότερο είναι η πιθανότητα το παράδειγμά ενός ή μιας μικρής συλλογικότητας να λειτουργήσει ως καταλύτης. Αν η πλειοψηφία συνειδητοποιήσει την πραγματική της αρίθμηση και τη δύναμή της («εκατομμύρια προς ένα»), το οικοδόμημα καταρέει αμέσως.
Έτσι γίνεται κανονική πλύση εγκεφάλου να εμπεδωθεί ο ατομισμός και να γίνει βίωμα η αίσθηση ανημπόριας, ο κατακερματισμός των διεκδικήσεων και η προώθηση της ατομικής λύσης έναντι της συλλογικής.
Ο μονόλογος συμπυκνώνει σε μερικά δευτερόλεπτα μια μεγάλη αλήθεια:η εξουσία κρατιέται όρθια μόνο όσο εκείνοι που υποτάσσονται αποδέχονται ότι δεν υπάρχει εναλλακτική.
Δείτε το βίντεο:
ΥΓ Αν χρειαστεί περισσότερη πειθώ και ακρίδες υπάρχουν και τα ναζιστοφασιστικά μορφώματα που στηρίζει ο Mask
