Να ψηφίσει κανείς ή να μην ψηφίσει;

Να ψηφίσει κανείς ή να μην ψηφίσει;

Έχω φίλους στον Αναρχικό χώρο, χρόνια τώρα, που γνώρισα κυρίως το 2011. Πραγματικά αξιόλογοι άνθρωποι, καλλιεργημένοι με σοβαρή πρόταση.

Σέβομαι 100% την άποψή αυτών που δεν ψηφίζουν γιατί δεν είναι υπέρ του συστήματος εκλογών και επιλέγουν την άμεση παρέμβαση (π.χ. Ρουβίκωνας).

Δεν συμφωνώ όμως στην προπαγάνδιση γενικής αποχής ως πράξη απονομιμοποίησης του συστήματος. Το σύστημα αυτονομιμοποιείται διότι το ίδιο αποφασίζει την διαδικασία νομιμοποιησής του. Δεν υπάρχει όριο αποχής. Κυβέρνησ βγαίνει από του ψηφίσαντες, δηλαδή αν πάει μόνο η φαμίλια να ψηφίσει με τον παρλαπίπη, θα αυτοεκλεγούν κυβέρνηση. Αυτή είναι η αλήθεια.

Η συμμετοχή στον αγώνας στον δρόμο είναι εξαιρετικά σημαντική. Δείχνει την μαζικότητα στην αντίθεση, όπως και την διάθεση πυγμής από τους συμμετέχοντες. Μια εικόνα που προπαγανδίζει τις θέσεις και δρα στην ψυχολογία αυτών που παρακολουθούν όπως οι στατιστικές που προσπαθούν να κατευθύνουν αναποφάσιστους προς τον "ισχυρό". Αν δεν ήταν σημαντικές δεν θα στηνόταν τα πανηγύρια από την αστυνομία και τα κανάλια, δεν θα ασκούταν τόση βία "προς γνώσιν και συμμόρφωσιν" σε όσους δεν είναι συνηθισμένοι συτην συμμετοχή ή όσους παρακολουθούν από έξω. Δεν θα γινόταν προβοκάτσιες στυλ Μαρφίν. Όπως είχε πει και "μαζί τα φάγαμε" Πάγκαλος: Αν κατέβει ένα εκατομμύριο σε διαδήλωση τότε είναι δήλωση.

Βέβαια όταν κατέβηκε ένα εκατομμύριο+ τον Φλεβάρη του 2012 ο Γλέζος και ο θεοδωράκης έφαγαν πρώτοι τα δακρυγόνα.

Η επίδειξη θέλησης για σκληρή σύγκρουση είναι πολύ σημαντική για να σε πάρει το σύστημα σοβαρα και για έναν ακόμη λόγο που θα αναφέρω πιο κάτω.

Αν οι εκλογές άλλαζαν τα πράγματα θα ήταν παράνομες.

Σωστό. Το κράτος, μπράβος της πλουτοκρατίας, απλώς δίνει μια επίφαση δημοκρατικής διαδικασίας για λίγα δευτερόλεπτα, υφαρπάζει την πολιτική ισχύ του καθενός και με την αδεφή του βία επιβάλλει με την νομοθεσία πολιτική αντίθετη με τους ψηφίσαντες χωρίς κανέναν έλεγχο και ευθύνη.

Η ένοπλη επανάσταση, ειδικά σε χώρα του δυτικού κόσμου, είναι αφέλεια. Τα μέσα του συστήματος, ηλεκτρονικά, ΑΙ, ψυχολογική πίεση, προπαγάνδα, το ιδανικό της έμμισθης σκλαβιάς όπου ο σκλάβος πληρώνει ο ίδιος την σκλαβιά του παλεύοντας για επιβίωση, η ΤΙΝΑ πλύση εγκεφάλου, η συστηματική παρακολούθηση των φυσικών και ψηφιακών χώρων και η ίδια η ένοπλη έμμπυρη ισχύς του συστήματος έχουν γύρει την ζυγαριά των πιθανοτήτων επιτυχίας εναντίον τέτοιας μορφής κινημάτων.

Υπάρχει όμως ένα bug στο σύστημα. Δεν μπορεί να αρνηθεί το αποτέλεσμα των εκλογών. Μπορεί να προσπαθήσει να το ανατρέψει, όπως εμφατικά φοβέρισε η Γκιλφόυλ τον Παπασταύρου, αλλά δεν μπορεί να το αρνηθεί εν τη γενέσει του, την ώρα που μεταδίδονται τα αποτελέσματα.

Το σύστημα στην Ελλάδα, όχι μόνο αλλά εδώ ως προτεκτοράτο είναι πιο εμφανές και ωμό, έχει εκτραχυνθεί. Η κοινωνική αναδιάταξη και η μεταφορά πλούτου, που ξεκίνησε με τα μνημόνια, που ευνούχισε το συλλογικό θυμικό με νυστέρι τον ΣυΡιζΑ, και άποκάλυψε το απαίσιο πρόσωπο του νεοφιλελευθερισμού στον εκπρόσωπο της φαμίλιας(με όλες της κακόσημες έννοιες) του Μητσοτάκη - σε αγαστή συνεργασία με τον φασισμό του πρώην Λα.Ο.Σ. γίνεται πια αφόρητος. 

Δεν γνωρίζω αν υπάρχει σημείο χωρίς επιστροφή για την κοινωνια, όσο αφορά την συνεχή κατάσταση επιβίωσης που μας έχει επιβληθεί, την ψυχολογία του καθένα και την εμπαίδωση ότι δεν υπάρχει εναλλακτική. Αν υπάρχει το πλησιάζουμε.

Ανεξάρτητα, εμείς που ονειρευόμαστε αλλαγή του συστήματος, όχι των εκπροσώπων των πλουτοκρατών στο σάπιο σύστημα του κοινοβουλευτικού ολοκληρωτισμού, δεν έχουμε και πολλές λύσεις.

Κάθε ψήφος σε κομμουνιστικό κόμμα είναι μια διαφοροποίηση, αλλά η πολυδιάσπαση δεν εξυπηρετεί τον αντικειμενικό σκοπό μας, την πτώση του καπιταλιστικού βρυκόλακα.

Η λογική, ο δικός μου αλγόριθμος, λέει ότι η συσπείρωση στον πιο δυνατό κομμουνιστικό πόλο, το ΚΚΕ, είναι η πιο συμπαγής λύση, η πιο εφικτή.

Γνωρίζω πολλές απόψεις, αναρχικών, ΑΚ, παλιών ΚΚΕ εσ. ΣυΡιζΑίων, παλιών μελών που έφυγαν και πήγαν "ανανεωτικά". Όλων αυτών. Ακούω τις ενστάσεις, όταν δεν είναι ψυχολογικά ή άλλα συμπλέγματα αλλά...

Γνωρίζω ότι το ΚΚΕ δεν είναι χθεσινή δομή. Έχει ιστορία υπεραιωνόβια στον τόπο. Το ΚΚΕ οργάνωσε το ΕΑΜ και τον ΕΛΑΣ. Οι 200 της Καισαριάνης ήταν κομμουνιστές και οι 187 μέλη του ΚΚΕ. Το ΚΚΕ έχει μπαρουτοκαπνισμένη παράδοση και παράδοση παρανομίας μέχρι το 74. Η ιστορία δεν παραγράφεται.

Έκανε λάθη, είναι το πρώτο επιχείρημα που θα ακούσω από αριστερούς και αριστεριστές. Έκανε. Προφανώς. Υπάρχει κάτι ανθρώπινο που δεν κάνει λάθη; Υπάρχει άνθρωπος που δεν κάνει λάθη; Δεν καταλαβαίνω γιατί ζητάνε μόνο από το ΚΚΕ να είναι αλάνθαστο; γιατί να έχει μέλη αγγέλους;

Κανείς δεν είναι άγγελος και όλοι κάνουν λάθη. Και το μέγεθος των λαθών είναι ανάλογο στην κρισιμότητα και στο μεγαλείο της στιγμής που έχεις επιλέξει να εμπλακείς. Όσο πιο βαρύς ο άθλος τόσο μεγενθύνεται το σφάλμα.

Το ΚΚΕ είναι ομεγαλύτερος φορέας εκπροσώπισης κομμουνιστικού συστήματος και έχει εδραιωθεί στην γενικότερη συνείδηση του κόσμου ως αγωνιστικό κίνημα στον δρόμο. Μην γελιόμαστε, είναι το πολυπληθέστερο στην κινητοποίηση. ΄

Έχει εκπροσώπηση στην βουλή, και μέσα που δεν έχει κανένας άλλος φορέας του κομμουνιστικού, αναρχικού χώρου.

Όμως, ακόμη και αν δεν είσαι καν κομμουνιστής, το να ψηφίσεις ΚΚΕ δίνοντας ποσοστά που θα μπορούσαν να αγγίξουν την αξιωματική αντιπολίτευση, θα έβαζε ένα φρένο στον καταστρεπτικό νεοφιλελεύθερο κατήφορο. Το σύστημα έχει χτίσει τις εναλλακτικές του καις προβάλλει συνεχώς ως απάντηση. Η μετατόπισει πέρα από αυτές είναι αυτό που θα το κάνει να σκεφτεί δύο φορές την επειδινούμενη καταστροφή της κοινωνίας, αν αναδυθεί μια αντικαπιταλιστική επιλογή που θα φάνταζε εφικτή σε μάζες.

"Δεν θέλει να κυβερνήσει", μια επωδός που ακού συχνά. Θέλει, το έχει δηλώσει είσημα. Δεν θέλει να κάνει τα καραγκιοζιλίκια του Τσίπρα, με νταούλια και χορούς και "σε έναν νόμο με ένα άρθρο" που ακούγεται πολύ καλό για να είναι αληθινό, όπως ακούστηκε, δυστυχώς, τότε-και τώρα. Το να διατηρούν μια επιστημονική προσέγγιση στον πολιτικό λόγο είναι σοβαρότητα.

Στο κάτω κάτω, δώσε εξουσία στον άλλο για να δεις τι πραγματικά είναι. "αρχή άνδρα δείκνυσι".

Και επιστρέφουμε στη θέληση για πυγμή και αντίσταση στον δρόμο που είναι σημαντική. Γιατί καλός ο κομμουνισμός στην θεωρία αλλά μετά η πρεσβεία(CIA) σου κάνει πραξικόπημα ή αναταραχές (Ουκρανία, Ρουμανία τα πρόσφατα) μέχρι να πέσεις. 

Αυτό που είπε το ΚΚΕ, και ισχύει για όλους όσους θέλουν να διαφοροποιηθούν από το καπιταλιστικό γίγνεσθαι, είναι ότι πρέπει ο πολίτης να στηρίξει εμπράκτως μια τέτοια αλλαγή και το εμπράκτως σημαίνει από τον δρόμο μέχρι την προστασία της επιλογής με κάθε μέσο από κάθε εχθρό. Δεν μπορείς να αναθέσεις απλώς την εξουσία. Πρέπει να την υπερασπιστείς.

Για να μην κουράζω άλλο, αν διαβάσει κανείς έως εδώ κάτω, αυτή είναι η λογική πορεία της σκέψης μου και πως τεκμηριώνω την απόφασή μου να ψηφίσω το Κομμουνιστικό Κόμμα.

Υ.Γ. ΔΕΝ είμαι μέλος του ΚΚΕ