Η ιδεολογική κυριαρχία της απανθρωπιάς

Είναι δύσκολο να βρω μια αρχή και να προχωρήσω με λογικά βήματα σε μια ανάλυση, όσο μπορώ να το κάνω. Προσπαθώντας να ενημερωθώ για κοινωνικοπολιτικά που αφορούν είτε εσωτερικά είτε τα διεθνώς γεγονότα παρατηρώ κάτι ένα πρότυπο που ίσως δεν είναι ξεκάθαρο ή φαίνεται ασύνδετο αλλά διατρέχει τα πάντα από το άτομο σε μια χώρα μέχρι τα ίδια τα κράτη και τις σχέσεις τους.

Ξεκίνησα σκεπτόμενος πως θυμάμαι μια καλλίτερη εποχή (ποτέ δεν υπήρξαν καλλίτερες εποχές με τον όρο πιο αγνές), μια εποχή που κυρίαρχη ιδεολογία φαινόταν να είναι η ανθρωπιά. Λέω φαινόταν γιατί μπορεί να μην ήταν, απλώς να προπαγανδιζόταν. Εν πάση περίπτωσει, δεν αποθεωνόταν η ισχύς και ωμή δύναμη ως αρετές. Θυμάμαι από τα τέλη της δεκαετίας του '70 να μιλάει η κοινωνία για αλληλεγγύη στον αδύναμο. Να φιλοξενείται στην Ελλάδα ο Γιασέρ Αραφάτ της PLO(Οργάνωση για την Απελευθέρωση της Παλαιστίνης). Να υπάρχουν σχέσεις με χώρες έξω και κατά απόκλιση από τη θέλησή τους, από τους ισχυρούς - Λιβύη, Ιράν, Ανατολικό μπλοκ. Να καταδικάζονται οι επεμβάσεις των ΗΠΑ με μαζικές πορείες και διαδηλώσεις, βλ. Γιουγκοσλαβία.

Ακόμη και ο καπιταλισμός ως μορφή ασύδοτης λειτουργίας της αγοράς ήταν καταδικαστέος και ο πλούτος δεν θεωρούταν δείγμα ικανότητας και αρετής. Τουναντίον, ήταν δείγμα κακής ποιότητας ανθρώπων που, όπως έλεγε το ρητό της εποχής: "Δεν πήγαιναν με τον σταυρό στο χέρι". Διάολε, την δεκαετία του '80 λέγαμε στο Λύκειο ότι η μόνη οργάνωση την Ελλάδα που έχει στόχους και τους εκτελεί είναι η 17Ν, βρίσκοντας κάποιο είδους δικαίωσης στην αδικία της ανισότητας και της εξουσίας. Όχι, δεν ήταν καμιά ιδεατή κοινωνία αγγελικά πλασμένη. Far from it. Οι σκατάνθρωποι είναι σκατάνθρωποι αλλά δεν αποθεωνόταν η σκατοψυχιά. Υπήρχε μια έννοια κοινωνικής σύνδεσης και μια, έστω και αόριστη, ιδέα για το κοινό καλό. 

Όμως πολύ γρήγορα όλα άλλαξαν. Όσο να πεις δεν περιμένεις σε μια δεκαετία να χαθεί κάθε έννοα αυτό που ονομαζόταν ανθρωπιά, δηλαδή ανθρώπινες αξίες που μορφοποιήθηκαν μέσα σε αιώνες φιλοσοφικής σκέψεις (με τεράστια ελληνική συμβολή αλλά προφανώς όχι μόνο - έχω λόγο που το αναφέρω. Προφανώς η ανθρώπινη σκέψη είναι πανανθρώπινη όταν είναι αληθινή) και αιματηρούς ταξικούς αγώνες. Κυρίως ταξικούς, από την σεισάχθεια του Σόλωνα μέχρι τους αγώνες ενάντια στην αποικιοκρατία. Διότι οι εθνικοί αγώνες, όσο σεβαστοί και αν είναι, δεν σημαίνει ότι έχουν εχθρό την απανθρωπιά της άρχουσας τάξης, που άλλοτε τις καπηλεύεται και άλλοτε τις καπελώνει.

Και όμως, φτάσαμε στο σημείο να είναι πρότυπα "άνθρωποι" σαν τον Μασκ και κάποιον Adrew Tate(ξέρω λίγα πράγματα για τον τύπο από σπόντα αλλά βλέπω την εικόνα του να θεωρείται αυτή της επιτυχίας, θα προσπαθήσω να αναλύσω στη συνέχεια.

Κατ' αρχάς να υπογραμμίσω το γεγονός ότι μια ατομοκεντρική δομή, που δεν είναι σε καμιά περίπτωση κοινωνία, με ακραίο ανταγωνισμό μεταξύ των μελών είναι αυτό που προωθεί ο καπιταλισμός, με όποιον επιθετικό προσδιορισμό - είτε της αγοράς, είτε ως νεοφιλελεύθερος. Αυτό εξυπηρετεί ένα και μόνο δόγμα: "Διαίρει και βασίλευε" ώστε οι πολίτες - εργαζόμενοι και εργάτες - να είναι συνεχώς απασχολημένοι με την ατομική διαδρομή ή επιβίωση και να μην μπορούν να συνασπίζονται διεκδικώντας από την άρχουσα τάξη δικαιώματα. Αυτό είναι καθαρό εξετάζοντας το μοντέλο που λειτουργεί στις ΗΠΑ και από κει έχει διασπαρεί στον πλανήτη, με το καλό ή το κακό - βλ. όλες τις προσπάθειες, επιτυχημένες ή όχι, να αλλάξουν τα καθεστώτα κατά πως βολεύουν τα επιχειρηματικά συμφέροντα των ΗΠΑ πρωτίστως. 

Εδώ στην Ελλάδα η διαδικασία αλλαγής αυτής της κοινωνικής δομής έγινε με τα μνημόνια, ένα κοινωνικό σοκ που αποπροσανατόλισε την κοινωνία ώστε παραδόθηκε τελικά στη νέα αυτή μορφή που περιέγραψε η Θάτσερ: "Δεν υπάρχει κοινωνία. Μόνο το άτομο και ίσως η οικογένειά του". Ίσως η οικογένειά του. Βασικό μότο εδώ ήταν "Να απαλλαχθούμε από την ιδεολογική κυριαρχία της αριστεράς" δίνοντας ένα πολιτικό πρόσημο στην προσπάθεια πλύσης εγκεφάλου των πολιτών που γνώριζαν ότι το κράτος υποχρεούται - γιατί υπάρχει άλλωστε; - να δίνει κοινωνικές παροχές, ανταποδοτικές των φόρων που πληρώνουν. 

Για να απαλλαγούν όμως από αυτή την ιδεολογική κυριαρχία πρέπει να εμπεδωθεί ότι ο καθένας είναι μεν μόνος του και παλεύει εναντίον όλων των άλλων - κακόμοιρων σαν τον ίδιο - αλλά πρέπει να καλυφθεί και η ορμέμφυτη ανάγκη του ανθρώπινου είδους που πρέπει να νιώθει ότι ανήκει κάπου. Για να καλυφθεί αυτή η ανάγκη (δόμησης κοινωνίας για κοινό σκοπό έλεγε ο Αριστοτέλης) χρησιμοποιήθηκαν αφηρημένες έννοιες που μάλιστα έπρεπε να δίνουν και κάποια αίσθηση ανωτερότητας ώστε να θες να συμμετάσχεις. Το "έθνος" είναι η πιο εύκολη καραμέλα μαζί με το "πατρίδα". Αφηρημένα αφού το αρχαίο "ομόγλωσσων, ομόθρησκων, όμαιμων" ή το πιο σύγχρονο "πατρίς, θρησκεία, οικογένεια" δεν είναι σίγουρο τι εκφράζει για τον καθένα. Όσο αφορά τον αρχαίο ορισμό, φαντάζομαι ότι η ομοιογένεια της εποχής δεν εκφράζεται πια. Το φασιστικό σύγχρονο είναι εντελώς παράταιρο έτσι και αλλιώς αφού η έννοα της παραδοσιακής οικογένειας έχει αλλάξει έτσι και αλλιώς μέσα από τις κοινωνικές διεργασίες στον χρόνο. Άλλωστε δεν ήταν ένα σταθερό πράγμα. Ήταν περίοδοι διευρυμένης οικογένειας, πυρηνικής και μονογονεϊκής και ότι άλλο είναι τώρα. Βέβαια σημασία δεν έχει η μορφή της οικογένειας αφού σκοπός και μόνο είναι να είναι τα παιδιά σε ασφαλές περιβάλλον με αγάπη και να νιώθουν ευτυχισμένα. Ό,τι επιτυγχάνει τον σκοπό αυτό. Άλλωστε και για τους αρχαιολάτρες ή τους ελληναράδες, δεν πρέπει να ξεχνάνε ότι, ας πούμε, στην αγαπημένη τους Σπάρτη τα αγόρια αποχωρούσαν από την οικογένεια από τα επτά τους. Έτσι και αλλιώς τίποτα δεν είναι ακίνητο γιατί σαπίζει, όπως και η Σπάρτη.

Ομόθρησκο υποθέτω δεν υπήρχε ποτέ στην περιοχή αυτή, πριν την επιβολή του χριστιανισμού, που και σε αυτόν επιβλήθηκαν από τον Κωνσταντίνο τα τέσσερα συγκεκριμένα ευαγγέλια, γιατί κυκλοφορούσαν πολλά και έβγαιναν συνεχώς νέα. Άσε που δεν ήταν η θρησκεία του "ομόθρησκου" ορισμού. Τώρα πια δεύτερη σε πλήθος κατηγορία είναι οι άθεοι και με τάση ανόδου. Και βέβαια πολίτες της χώρας είναι, ή θα έπρεπε να λογίζονται ως τέτοιοι, όσοι βρίσκονται και ζουν εδώ προσφέροντας την εργασία και τα ταλέντα τους στην ευημερία της χώρας και της κοινωνίας εν συνόλω. 

Δεν ασχολούμαι με το "όμαιμο" διότι είναι γελοίο να αναφέρεσαι στο DNA. Πέρα από αυτό, οι προσμίξεις είναι που δίνουν δύναμη στο γενετικό υλικό των ειδών, όσοι γνωρίζουν από βιολογία το ξέρουν αυτό καλά. Έτσι λειτουργεί η φύση, δεν υπάρχει "καθαρόαιμο". Μάλιστα, αυτή η προσέγγιση που την είχαν οι γαλαζοαίματοι της εποχής των ευγενών υποβίβασε τόσο πολύ το γενετικό κώδικα των απογόνων τους που παρουσίαζαν ασθένειες όπως η αιμορροφιλία. Δεν λέω ότι πρέπει να αντιγράφουμε την φύση πάντως γιατί είμαστε το μοναδικό είδος που ξεπερνά τον γενετικό του προγραμματισμό. Είναι όμως επιχείρημα γι αυτούς που φέρνουν ως παράδειγμα την φύση για να τεκμηριώσουν τις ρατσιστικές και φασιστικές θέσεις τους. Και την θέση ότι ο καπιταλισμός είναι φυσική διεργασία. Δεν είναι, γι αυτό σπαταλιούνται πόροι και χρήματα για να εμπεδώνεται συνεχώς αυτή η απάτη.

Ένα φρούτο που ξεπήδησε μέσα στην κοινωνία, ειδικά μέσα στα κοινωνικά δίκτυα, είναι η έννοια του "alpha male". Το αρσενικό που είναι δυνατό, ισχυρό και εξουσιάζει τους γύρω του. Ένα πρότυπο που προωθούν διάφοροι στυλ Adrew Tate. Κάπου είδα ότι ο τύπος είχε υποστηρίξει ότι το αρσενικό που έχει παιδιά μόνο εντός γάμου και δεν έχει σπείρει το DNA του όπου υπάρχει γυναίκα, δεν είναι αρσενικό. Αυτό μιμείται την εικόνα στο ζωικό βασίλειο όπου το ισχυρότερο, σε βιολογική μυϊκή δύναμη, αρσενικό βαράει κάθε άλλο στην φυλή/ομάδα του και "γαμάει" όλα τα θηλυκά μόνο αυτό. "Βαράει και δέρνει" δηλαδή μέχρι να εμφανιστεί το επόμενο να βαρέσει το ίδιο και να πάρει την θέση του.

Βέβαια οι ανθρώπινες κοινωνίες δεν λειτουργούν έτσι πια, αν λειτουργούσαν έτσι ποτέ. Οι άνθρωποι άρχισαν να σχηματίζουν πόλεις, πολιτισμό και κοινωνικοοικονομικά συστήματα με σκοπό την ευμάρειά τους, την ασφάλειά τους και την εξασφάλιση ενός καλλίτερου μέλλοντος. Καμιά επίτευξη του ανθρώπινου είδους, εννοιολογική, επιστημονική, τέχνης, τεχνολογίας δεν προέκυψε από παρθενογένεση από έναν και μόνο άνθρωπο. Ήταν πάντα προϊόν συλλογικής δουλειάς βασισμένης σε βήματα που έγιναν από προηγούμενους. Και η βίαιη επικράτηση του ισχυρότερου ποτέ δεν πήγε τα πράγματα μπροστά, γι’ αυτό απορρίφθηκε - αν υπήρξε ποτέ- το μοντέλο του "alpha male" στον άνθρωπο, γιατί τον κρατούσε πίσω. Αν ηγείται κάποιος σε μια κοινωνία, είναι μεγάλο "αν", το κάνει επειδή η κοινωνία συναινεί και τον επιλέγει γι αυτόν τον ρόλο για όσο χρονικό διάστημα θέλει. Ή έτσι θα έπρεπε. Όχι, δεν μιλώ για τις δυτικές "δημοκρατίες" γιατί το σύστημα έχει σχεδιαστεί έτσι ώστε αυτές να είναι ολιγαρχίες αφού ο δήμος/λαός δεν έχει κανέναν λόγω στην διαδικασία νομοθέτησης ώστε να κρατεί την εξουσία: "Δήμος-κρατεί=Δημοκρατία".

Όμως το εντελώς αποτυχημένο και ηλίθιο μοντέλο του "alpha male" παρόλο που δεν έχει καμιά βάση στην κοινωνία προωθείται. Και είναι περίεργο αυτό αφού η ίδια η κοινωνία απομονώνει τέτοια άτομα και τα καταστέλλει με δομές όπως η δικαιοσύνη. Στην ουσία έχουμε φτιάξει θεσμούς για να προστατευόμαστε από τέτοιες αντικοινωνικές εγκληματικές συμπεριφορές.

Παρόλα αυτά είναι χρήσιμο να υπάρχει ένα τέτοιο πρότυπο για τα στρώματα της κοινωνίας που είναι αμόρφωτα ώστε να κρατιούνται εκτός κοινωνικών δομών. Να ταΐζονται με το όνειρο να γίνουν δυνατά σε μυς αλλά αδύναμα στο μυαλό ώστε να εξυπηρετούν ένα σύστημα που δομείται στην ατομικότητα και όχι στις αρχές της συλλογικότητας.. 

Η προώθηση αυτού του μηνύματος έχει και άλλη χρησιμότητα. Όταν θεωρείται αρετή η ισχύς τότε πρέπει τα άτομα της κοινωνίας να προβάλλουν αυτό το πρότυπο σε ατομικό και κοινωνικό επίπεδο. Ως άτομο πρέπει να είσαι ιεραρχικά ισχυρός για να αυτοπραγματωθείς. επειδή δεν είσαι ποτέ ο ισχυρότερος τότε ψάχνεις να ενταχθείς σε κάποιον που φαντάζει ισχυρότερος, και βέβαια αυτό θα γίνει με σύγκριση με κάποιον που φαντάζει πιο αδύναμος ώστε να επιβεβαιωθείς. Οι μετανάστες είναι ικανός στόχος. Έτσι από την πολιτεία προβάλλεται η ισχύς -εγκληματική, παράνομη, καταχρηστική και  απάνθρωπη με όποιο τρόπο και αν το δεις- ώστε να επιθυμείς να ενταχθείς με την μεριά του ισχυρού αφού αυτό είναι το μόνο ποιοτικό χαρακτηριστικό που ψάχνεις. Δείχνει βέβαια τεράστιο ψυχικό έλλειμμα, κοινωνιοπάθεια και άλλα συμπλέγματα που κάνουν το άτομο χειραγωγήσιμο. Ισχυρός είναι και ο πλούσιος - όχι με τον τρόπο του "alpha male" που μπορείς αλλά έχει αναμφισβήτη ισχύ απέναντί σου οπότε είναι ΄κατανοητό το tattoo που είδα σε κάποιον νεαρό που έκανε πολεμικές τέχνες: "Get rich or die trying". 

Και ερχόμαστε στα κράτη και τις διακρατικές σχέσεις. Ενώ παλιότερα η χρήση παράνομης βίας ενός ισχυρού κράτους έναντι ενός πιο ανίσχυρου έφερνε αντιδράσεις και διαμαρτυρίες στο πλαίσιο του διεθνούς δικαίου και της ηθικής και ήταν η κυρίαρχη ιδεολογία αυτή, τώρα κυρίαρχα επικρατεί το δίκαιο του ισχυρού σε βαθμό που θεσμικοί (πρωθυπουργός/υπουργοί) να υποστηρίζουν τις παράνομες δράσεις των ΗΠΑ σε Βενεζουέλα, Κούβα, Ιράν. Μάλιστα ο πιο ακραίος, για διάφορους ιδιοτελείς λόγους, υπουργός Γεωργιάδης φτάνει σε σημείο να απορρίπτει το Διεθνές δικαστήριο της Χάγης και να υποβαθμίζει τον θεσμικό ρόλο του ΟΗΕ. Το κάνει αυτό γνωρίζοντας ότι βλάπτει την ίδια του την χώρα, αφού η χώρα είναι συνεχώς αντιμέτωπη με τη επιθετικότητα της γείτονας Τουρκίας που η ισχύς της είναι πια περιφερειακή και χρησιμοποιώντας τα ίδια τα επιχειρήματα των στελεχών της ελληνικής κυβέρνησης να δικαιολογήσει επιθετικό, προληπτικό, παράνομο πόλεμο εναντίον μας. "Η σωστή πλευρά της ιστορίας" δνε είναι με τον ισχυρό. Είναι με το δίκιο.

Το θέμα δεν είναι ότι κάποιοι, ακόμα και αν είναι θεσμικοί, συμπεριφέρονται έτσι. Το θέμα είναι ότι εκπαιδεύουν και μεγάλο τμήμα του πληθυσμού να αποδέχεται την επιβολή των πράξεων του ισχυρότερου. Και συνεχώς προβάλλεται η ισχύς ώστε να υποκύψουν στην εικόνα αυτή όλο και περισσότερη. Στην παρουσίαση των ΜΜΕ για τον παράνομο πόλεμο εναντίον του Ιράν από τις ΗΠΑ και το Ισραήλ, και συνολικά της δύσης πια, δεν προβάλλεται το διεθνές δίκαιο που στην ουσία δικαιώνει την άμυνα του Ιράν. Διάολε, αμύνεται υπέρ βωμών και εστιών τώρα. Δεν προβάλλεται ότι ο πρωθυπουργός του Ισραήλ είναι επικηρυγμένος για εγκλήματα κατά της ανθρωπότητας από το Διεθνές Δικαστήριο. Προβάλλεται η ωμή ισχύς των επιτιθέμενων. Τα όπλα, η τεχνολογία με σκοπό να προσχωρήσουν σε αυτή την θέση, την θέση του δίκαιου του ισχυρού, όλο και περισσότεροι άνθρωποι. 

Έτσι επιτυγχάνεται και ο υπέρτατος σκοπός: Η αποδοχή του δίκαιου του ισχυρού που είναι στην πραγματικότητα οι ολιγάρχες. Το αποτέλεσμα είναι η αποδοχή τους στην κορυφή της πυραμίδας της εξουσίας και η αποδοχή της δυνατότητας που τους δίνει ένα σύστημα κομμένο και ραμμένο στα μέτρα τους ώστε να εκμεταλλεύονται τους ανθρώπους σε όλο τον πλανήτη πλουτίζοντας πάνω στο αίμα της εργατικής τάξης παγκόσμια χωρίς αντίδραση.

Παγκόσμια επικρατεί "Η ιδεολογική κυριαρχία της απανθρωπιάς και της αποκτήνωσης» και όσο το ανεχόμαστε είμαστε συνένοχοι