Ένα χρόνο μετά

Πάει ένας χρόνος από την ανατριχιαστική επιτυχία του τεράστιου έργου.
Και εκεί που νομίζεις ότι δεν θα πάει χειρότερα έρχεται το sequel.
Ετοιμαστείται, θα ανακοινωθεί συντόμως!

Χρεοκοπία. Το 'βλεπες, το 'παιξες;

Ευελιξία

Συνέχεια το ίδιο ζητάνε όλο και πιο επιτακτικά οι της τρόικας.
Να γαμήσουν τους εργαζόμενους σε όλο και περισότερες στάσεις και αυτό απαιτεί όλο και περισότερη ευελιξία.
Ας αρχίσουμε τη γυμναστική και την προθέρμανση λοιπόν.
Μην τους δυσαρεστήσουμε, ξένους ανθρώπους!

No news, good news II

Είπαμε στην αμέσως προηγούμενη ανάρτηση ότι φεύγουν οι μεγάλοι και μένουν οι σπιθαμιαίοι, ανεξαρτήτως του βιολογικού τους ύψους.

Τα ίδια Μητσοτάκη μου, τα ίδια Μητσοτό μου. Αφού μας είπε κατά καιρούς ότι ο Έλληνας πρέπει :
να κατεβάσει το βιοτικό του επίπεδο
να δουλεύει περισσότερο
να παίρνει λιγότερα
και άλλα τέτοια, υποστηρίζοντας το διεθνές χρηματοπιστωτικό κατεστημένο - το κάθε κατεστημένο, χωρίς βέβαια να χαρίσει καμιά από τις 3 συντάξεις που παίρνει στον Έλληνα
τώρα βγαίνει και λέει ότι δεν έχουμε πολυτέλεια για αντιπολίτευση => και για δημοκρατία.
Γι'αυτό έχει γίνει ο πιο αντιπαθής Έλληνας από την εποχή του Εφιάλτη.

Το χρήμα έφυγε η κουλτούρα έρχεται. Νίκος Τουλιάτος και Ηχόδραση (θυμάστε τα εκπληκτικά κρουστά στις τελετές της Ολυμπιάδας του 2004;) στα προκριματικά της Eurovision (με παρουσιάστρια την Αρώνη εκεί) και στην τελετή του τελικού κυπέλου Ελλάδος.
Υποπτεύομαι ότι δεν είναι θέμα αλλαγής πολιτισμικής στάσης αλλά επειδή δεν υπάρχουν λεφτά να μοιρασθούν δεν φωνάζουν τους glam-pop-σκυλοτσιφτεντελάδες με τους διαπλεκόμενους μανατζαραίους και το παίζουν ποιότητα χωρίς να δίνουν λεφτά.
Όταν ξαναεμφανισθούν τα λεφτά θα ξαναδούμε και τους γνωστούς κώλους.

Ανεγκέφαλους έφτιαξεςν, ανεγκέφαλους θα λάβεις. Σε μια χώρα χωρίς αισθητική και όραμα για το μέλλον, από έναν λαό μαθημένο στην αρπαχτή και την ατομικότητα του αυτά τα φαινόμενα είναι η φυσιολογική πραγματικότητα.
Δεν μας νοιάζει η συμμετοχή, η άμιλα, το καλό παιχνίδι, η προσπάθεια βρε αδερφέ.
Να κερδίσουμε όπως και νά'χει, με όποιο τίμημα, ακόμη και την ανθρωπιά μας - όπου υπάρχει αυτή.
Πρόεδροι ομάδων που είναι ίδιοι με τους μπράβους τους - του υποκόσμου ξεράσματα. Οπαδοί που θέλουν αίμα και βαράνε οικογένειες και μωρά παιδιά.
Και μια πολιτεία που προσπαθεί να διασώσει ψήφους και μίζες.

Μια πολιτεία, που όπως διαβεβαιώνει και ο καλός δημοσιογράφος κ. Βαξεβάνης, στέλνει την αστυνόμία να βεβαιώσει τις απαράδεκτες παραβάσεις του πέους (cock) για τη μη καταβολή διοδίων ώστε να φοβηθούν οι πολίτες και να πληρώνουν το αντίτιμο στους εργολάβους (στην δημοκρατία τους ζούμε άλλωστε) αλλά όταν πρέπει να βεβαιώσουν την παρανομία των εργολάβων κάνουν τις πάπιες - οι κοτούλες. To serve and to protect τη μίζα και τη ρεμούλα.

Αυτός ο λαός ίσως έκανε τον κύκλο του όντως και απλώς δυσφημεί το όνομά του πια.

No news good news...

Έφυγε ο Απόστολος Σάντας και δεν ήξερα τι να γράψω. Σύμβολο αντίστασης ο ίδιος με τον Μανώλη Γλέζο καθώς είχε κατεβάσει την σβάστικά από την Ακρόπολη.
Λέγοντας αντίο κάθε φορά σε κάποιον μεγάλο θλίβεσαι με τους σπιθαμιαίους που έχουν μείνει πίσω.

Με τιμές απέδωσαν το πτώμα του μεγάλου αντιπάλου τους οι αμερικανοί στην αιωνιότητα του ωκεανού. Αναγνώρισαν την εφυία του, την γενναιότητά του και την καθαρότητα της θέσης του από τότε που τον εκπαίδευαν και τον χρηματοδοτούσαν για να χτυπά τους κομμουνιστάς στο Αφγανιστάν.
Ρίγη συγκίνησης  διάβηκαν τις σπονδυλικές στήλες των ασπόνδυλων μισθοφόρων που αναγνώρισαν την συμβολή του στις αμερικάνικες επιθέσεις σε Ιρακ για πετρέλαιο και Αφγανιστάν για ηρωΐνη.

Ο Αμερικανός πρόεδρος Obama mr Bean πιστός στα ιδεώδη της άγριας δύσης δήλωσε χαμογελαστός "Η δικαιοσύνη απεδόθει". Έτσι απλά, χωρίς δίκη και δυνατότητα απολογίας. Τραβώντας πιο γρήγορα το κουμπούρι.

Επέτειος και για το μνημόνιο αλλά δεν θα πάρουμε (κάποια στιγμή μπορεί και να το φωνάξουμε)

Αντίο καλέ μας άνθρωπε

Δεν θα είναι πρωτότυπος ο τίτλος αλλά από μόνο του αυτό αποδεικνύει την αλήθεια του λόγου.
Έφυγε ένας καλός άνθρωπος και το σίγουρο είναι ότι δεν έχουν μείνει πολλοί ανάμεσά μας τέτοιοι.
Αντίο λοιπόν.

Πιάσε το μαγιόξυλο και χώστο στον κώλο ...ξανά

Λέγαμε πέρσυ την Πρωτομαγιά

- Περαιτέρω μειώσεις μισθών και επιδομάτων στο Δημόσιο κατά 10%

- Νέα αύξηση ΦΠΑ κατά δύο μονάδες στο 23% και αύξηση έμμεσων φόρων

- Περικοπές δώρων Πάσχα και Χριστουγέννων(παντού)

- Ανατροπές στις εργασιακές σχέσεις(εδώ είναι το γαμίσι)

- Τριετές πάγωμα συμβάσεων εργασίας

- Χαλάρωση καθεστώτος απολύσεων(στον ιδιωτικό βεβαίως)

- Μη ανανέωση συμβάσεων ορισμένου χρόνου στο Δημόσιο, πέραν των απολύτως απαραίτητων

- Κατάργηση θέσεων στους οργανισμούς που θα συγχωνευθούν ή θα καταργηθούν

Κυριακή χόντρή ψωλή... και φέτος

Το μόνο που άλλαξε από πέρσυ είναι το δούλεμα που μας ρίχνει ο ΓΑΠ που δήλωσε:
«Η Πρωτομαγιά συμβολίζει τον αγώνα για αλλαγή. Τον αγώνα για την κατοχύρωση των δικαιωμάτων των εργαζομένων, την κοινωνική δικαιοσύνη και τελικά, την αναγνώριση της αξίας κάθε ανθρώπου, που εργάζεται και προσφέρει καθημερινά ένα σημαντικό μέρος από τη ζωή του στη συλλογική λειτουργία της κοινωνίας μας. Διότι αυτό το νόημα έχει η εργασία»
«Κάποτε όλα αυτά δεν ήταν αυτονόητα. Χρειάστηκαν πολλά χρόνια αγώνων, που δόθηκαν με αίμα, ώστε ο σημερινός εργαζόμενος να έχει δικαιώματα, να απολαμβάνει ένα μέρισμα από τον δικό του κόπο, από τη δική του δημιουργικότητα». 

Θράσος που τόχουν μερικοί...

Τελικά δεν ήταν μαγιόξυλο... Ολόκληρο κυπαρίσσι μας έχωσαν και κάθε τρεις και λίγο το σπρώχνουν όλο και πιο μέσα.

Κάπου εκεί λοιπόν ανοίξαμε μια χαραμάδα στην κεκρόπορτα των εργασιακών κατακτήσεων. Όταν η Πρωτομαγιά σταμάτησε να είναι απεργία, μαζική και μαχητική διεκδίκηση δικαιωμάτων έναντι ισχυροτέρου, και έγινε αργία, μια λουλουδοπανήγυρις μέσα σε μιαν ευδαίμονα νάρκη του κατααλωτισμού.
Φτου κι απ'την αρχή λοιπόν να γυρίσουμε στα βασικά:
Δεν είναι αργία είναι απεργία